de donderwolk

Ik kom net terug van de dagelijkse ochtendwandeling met Doshi, ons hondje.

En ik heb een ongelofelijk slecht gevoel. Ken je dat gevoel dat als er ‘s morgens iets tegenzit het je hele dag verpest? Wel, dat is het. Ik word er zowaar depri van.

Allemaal de schuld van “De Donderwolk”. Vanmorgen, 7u, nog pikdonker, loop ik, zoals alle andere ochtenden, met Doshi aan de lijn, op het fietspad naar de achterliggende wijk. In de verte zie ik een fietslicht op me toe komen. Zou hij het zijn?

Ondertussen is hij dichter gekomen. Omdat het nog donker is en de straatverlichting zich achter hem bevind is hij enkel zichtbaar als een naderend donker schim. Op 7 meter van mij verwijderd zie ik dat hij, zoals altijd, weer een fluohesje draagt en zijn fiets verlichting weer prima werkt, zoals bij vele anderen dikwijls niet het geval is. Kortom, een voorbeeld van een fietser! Al naderend herken ik de gelijkmatige tred waarmee hij op zijn pedalen trapt, zijn gemiddeld grote gestalte, zijn korte donkere haar. Ja, hij is het! ‘De Donderwolk’. Zo ben ik hem sinds gisteren gaan noemen. Een naam die, vind ik, prima bij hem past. Hij fietst verder mijn richting uit…

En dan zie ik het weer, elke dag hoop ik dat het er niet zou zijn, maar ook vandaag is het niet anders: hij kijkt me weer aan met zo’n ongelofelijk onvriendelijk gezicht. Mondhoeken weer licht naar beneden gebogen, weer die apathische, koele blik, dwars door mij heenkijkend. Niets zeggend, zowel letterlijk als figuurlijk. Alsof hij het gewicht van de hele wereld op zijn schouders draagt. Heb je beeld? Hij nadert.

Ik voel me al ongemakkelijk omdat ik weet wat er zal volgen of beter wat er niet zal volgen. Door een vriendelijke ‘goeiemorgen’ probeer ik de situatie nog recht te trekken. Maar zijn gezicht lijkt wel bevroren. Ik krijg, zoals verwacht, ook vandaag weer geen reactie. Hij fietst me voorbij zonder vaart te minderen…

En dan krijg ik dat gevoel, dat slecht gevoel dat me de hele dag zal blijven achtervolgen. Ik  maak het dan nog een stuk erger door het onmiddellijk te projecteren op de hele mensheid: waarom zijn mensen, verdorie, niet gewoon vriendelijk voor elkaar?

Ik probeer nog excuses voor het gedrag van ‘De Donderwolk’ te verzinnen, alsof ik zijn gedrag wil rechtvaardigen. Ruzie met de vrouw? Elke dag? Dat moet dan wel een kreng van een vrouw zijn? Op weg naar zijn job die hij niet graag doet? Zou kunnen. Financiële problemen, gezondheidsproblemen? Zou kunnen, dat zie je niet altijd aan een mens hé?

Plots wil ik WEG!  Naar Frankrijk, het land van de vriendelijke mensen.

Uiteindelijk besluit ik toch nog om hem morgen wéér een nieuwe kans te geven en te blijven volhouden. Ondertussen heeft hij dit misschien wel gelezen en dan moet ik helemaal niet naar Frankrijk verhuizen. Bij nader inzien: ik zou mijn familie, buren en vrienden toch te veel missen…

Advertenties

One comment

  1. Buurtje , wat een triestig gevoel moet da zijn !
    Blijven volhouden , ooit ontdooid die persoon misschien toch nog !
    In ieder geval een vriendelijk woord kost niks en is voor iedereen leuk en nie moeilijk !
    maar kom gerust een bakje troost drinken he !
    Trouwens Frankrijk zet het maar uit je hoofd want da kunnen de buurtjes ook nie aan hoor !
    Heel vriendelijke groetjes
    buurtje
    Ingrid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s