kinderen…

funny-quotes-for-children_4985371408859961Zittend op de achterbank van de wagen en zonder op te kijken van het invulformulier zei hij tot mijn zoon:”Je hebt het goed gedaan, je bent geslaagd” Voor de examinator was het duidelijk routine, die zin had hij waarschijnlijk al honderden keren herhaald. De eerste 20 keren had hij nog wat gedeeld in de vreugde, maar vanaf de 21ste keer bleef zijn gezichtsuitdrukking volledig emotieloos. Hij besefte niet hoe Michiel naar dit moment uitgekeken had. “Stap maar uit en loop even mee, we maken de papieren meteen in orde” zei hij droog. En even later verliet Michiel, zichtbaar blij, met een aanvraagformulier voor zijn rijbewijs in de hand, het examencentrum.

Diep in mijn binnenste maakte mijn hart een vreugdedansje. Het was weer zo’n kleine overwinning, iets wat ik kon afvinken op het ‘to learn’lijstje dat sinds zijn geboorte in mijn hoofd zat. Iedereen die zelf ouder is zal wel begrijpen wat ik bedoel. Je probeert je kinderen tijdens de opvoeding een soort basisoverlevingspakket mee te geven, en het behalen van een rijbewijs vormt voor mij een soort afsluiter van dit pakket.

Het is begonnen met, in de ogen van een volwassene, zeer eenvoudige dingen. Leren lopen, netjes eten, naar school gaan,… Bij elke kleine stap vooruit werd mijn hart vervuld van ouderlijke trots. Ook al was de vooruitgang een logisch gevolg van de lichamelijke ontwikkeling, zoals tandjes krijgen, en had het kind in kwestie er geen rechtstreeks aandeel in, steeds werd het kind uitgebreid bejubeld. Dan volgde ook moeilijkere dingen en waarden zoals: beleefd zijn, respect, verantwoordelijkheid nemen, leren koken (ja, ook voor Michiel!), school afmaken, werk zoeken … Dat was natuurlijk al wat moeilijker, dat vroeg al wat meer inspanning van het kind in kwestie. Daar dienden de eerste problemen zich dan ook aan. Maar mijn beide kinderen spartelden er elk op hun eigen manier door. Nu hebben ze allebei werk en ze kunnen, indien ze zouden willen, een zelfstandig leven kunnen leiden. En er ligt een mooie toekomst op hen te wachten. Af en toe zullen ze nog wel eens botsen. Maar daar worden ze weer een stukje wijzer van en een ervaring rijker.

En ik, ik heb het gevoel dat het basisoverlevingspakket van mijn beide kinderen afgewerkt is, dat er een zorg is die wegvalt. Natuurlijk blijf ik hun moeder voor de rest van mijn leven en zullen ze, wat ze ook doen, altijd op mij kunnen rekenen.

Als ik mijn kinderen op een rustig moment onbewust zit aan te staren vragen ze wel eens: mama, wat is er? Niks, er is niks, zeg ik dan. Maar eigenlijk is is dat het moment waarop mijn moederhart overloopt van trots! Mijn kinderen, Emilie en Michiel, 20 en 22 jaar geleden lagen ze nog in mijn armen, nu zijn ze volwassen. Wat gaat de tijd snel…

Dat gevoel van onbegrensde trots zullen ze pas later, als ze zelf moeder of vader geworden zijn, ten volle begrijpen…

Kindjes, ik zie jullie allebei supergraag!!!

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s