Naar huis!

 

20140103-112547.jpg

 

Ik zit in de ziekenhuiszetel naast mijn bed. Door het raam heb ik zicht op de Turnhoutse ring. Auto’s rijden voorbij, stoppen en vertrekken aan de verkeerslichten, de gewone dagelijkse drukte waar ik in andere, betere tijden ook aan deelneem. Nu ben ik toeschouwer, ik sta even aan de andere zijde en dat voelt raar. Ik mis mijn werk! Maar als ik naar mijn lichaam luister weet ik dat dat onmogelijk is, een paar trappen doen is momenteel al een hele opgave. Nu moet ik even egoïstisch zijn en enkel aan mezelf denken zegt iedereen. Dat zal ik dan maar proberen he.

Maar na een paar dagen hier in het ziekenhuis begint de verveling toe te slaan. Ik kan niet blijven lezen en tv kijken, ik wil wat om handen hebben, iets nuttig doen. Dan maar weer eens de gang op en neer stappen. De verzorging is nog volop bezig. Verzorgingskarren op de gang. Een man in werkkleding komt zuurstofflessen afleveren. De dames van de kuisploeg zijn druk in de weer. Af en toe gluur ik een kamer binnen (nee, ik kan het echt niet laten, nieuwsgierig van aard he) , de blik van een oudere man kruist de mijne, hij lacht en knikt vriendelijk in mijn richting. Ik merk dat het blijkbaar toch waar is dat ik de jongste patiënt op de afdeling ben. De volgende kamer, een oude vrouw. Zou dat de vrouw zijn die de hele nacht heeft liggen kreunen? Het geluid kwam alleszins wel van deze richting. Ze leek onnoemelijk veel pijn te hebben.
De dokter komt me tegemoet op de gang. Mevrouw Verfaille? Ik heb bijzonder goed nieuws voor jou. Je toestand is onverwacht gunstig geëvolueerd, de antibioticakuur doet duidelijk zijn werk! Je mag naar huis…op voorwaarde dat je thuis de behandeling voortzet en de nodige rust neemt. Ze kijkt me aan alsof ze een vreugdedansje van mij verwacht. Maar ik weet niet wat ik moet denken, ik voel me nog niet sterk en bovendien voel ik sinds vanmorgen pijn bij het ademhalen langs de andere kant, wat ik haar dan ook zeg. Ze verzekert me dat de longontsteking in mijn rechter long bijna genezen is en dat op de foto’s die vanmorgen gemaakt werden er geen spoor van ontsteking aan de linker long te zien was. De pijn die ik nog voel zou van een gescheurde spier afkomstig zijn, ten gevolge van het harde hoesten. Dat zou wel eens zo kunnen zijn, want hoesten dat heb ik wel gedaan, zelfs ’s nachts. Regelmatig werd ik in paniek wakker omdat ik geen adem meer kon halen, en dat is geen pretje. Gelukkig volgde er dan een hevige hoestreflex (waarbij mijn maaginhoud naar boven kwam, verder geen details…) en werd mijn ademhaling weer genormaliseerd.
Maar goed, ik mag dus naar huis.
Voor mij kan de rest van het jaar alleen maar beter worden!

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s