anders

1280455_10151682271676378_1253278293_n

In gedachten zie ik mezelf nog staan. In dat ene hoekje op die grote speelplaats van de lagere school. Mijn klasgenootjes speelden, liepen wild roepend heen en weer over de speelplaats.
En ik stond daar maar, ongelukkig te wezen, toekijkend vanachter de zijlijn. Ik vond meespelen niet leuk en ik begreep niet dat anderen er wel plezier in hadden. Kan je je inbeelden hoe verloren ik me toen voelde? Ik kon aan niemand uitleggen waarom ik me zo verloren voelde, ik besefte dat ik anders was. Ik had er zelf geen uitleg voor, ik wist niet wat er met mezelf gaande was.

Zo ongelukkig dat ik toen was… nee, naar dat gevoel wil ik nooit meer terug! Ik neem het mijn toenmalige school nog altijd kwalijk dat er niet één iemand van de leerkrachten zich heeft afgevraagd waarom ik nooit meespeelde. Maar ja, toen was er op school nog niet zoveel aandacht voor het ‘welzijn’ van de kinderen. Achteraf bleek de school wel geïnformeerd te hebben bij de buren of er eventueel sprake kon zijn van mishandeling. Maar toen bleek dat daar totaal geen sprake van was werd er ook niet naar een andere oorzaak gezocht. Spijtig…

Waarom heeft er toen niemand mij gevraagd hoe ik me voelde of wat ik dan wel graag wou doen? Ik had zo graag een boek gehad om te lezen, een schriftje om te schrijven, een handwerkje, een kruiswoordraadsel,…als het maar niets wild was. Toen was ik al gevoelig voor veel lawaai, bruuske bewegingen, aanrakingen,… Vandaar dat ik me liefst buiten de groep hield.

En waarom heeft niemand mij weten te stimuleren om betere cijfers te behalen op mijn rapport? Want er zat heel wat meer in mij dan die slechts gemiddelde cijfers die ik behaalde. Allemaal als gevolg op het feit dat ik me niet goed voelde op school. Niemand die het opmerkte, ik ging gewoon, onopvallend mee met de stroom. Misschien had mijn leven er heel anders kunnen uitzien? Maar ja, als als,…

Later ging een wereld van herkenning voor me open toen ik een artikel las over hooggevoeligheid. Geleidelijk aan begon ik mezelf te kennen, mijn schoolresultaten verbeterden en ik begon me ‘normaler’ te gedragen. Geleidelijk aan kwam er verbetering en nu merk je niets meer van het ‘andere’ gedrag dat ik als kind had. Ik heb me weten in te passen in de maatschappij maar mijn gebrek, als ik het zo kan noemen, is er nog altijd. Diep verstopt, in mijn binnenste. En af en toe steekt het nog eens de kop op.

Zo ben ik supergevoelig voor aanrakingen. Neem nu bijvoorbeeld een schouderklopje zoals collega’s onder elkaar wel eens geven, voelt voor mij heel vreemd aan. De kapper met zijn handen in mijn haren, dat kan nog net. Van een massage kan ik  niet echt genieten, tenzij dat ze door mijn partner gegeven wordt, dan heel graag zelfs, dan ben ik onmiddellijk in de zevende hemel! 🙂

Erg luide muziek en lichtflitsen, daar word ik gek van. Met een discotheekbezoek doe je me absoluut geen plezier.

Geuren, nog zo iets. Door bepaalde geuren kan ik teruggekatapulteerd worden in de tijd. Onlangs snoof ik een voor mij bekende geur op. Na een tijdje kon ik de geur thuisbrengen,  het was de geur die in de klasjes van mijn vroegere kleuterschool hing.

En wordt het me allemaal teveel  in mijn bovenkamer heb ik even een rustig moment nodig, weg van andere invloeden zoals lawaai, beweging, drukte,… Gewoon mijn gedachten even ordenen en dan kan ik weer verder.

Hooggevoeligheid is een eigenschap die voor eeuwig en altijd bij mijn persoontje zal horen. Nu ik weet wat het is, het begrijp, erover kan lezen, heb ik het leren aanvaarden en ermee leren omgaan. Want het heeft ook zijn positieve kanten, die hooggevoeligheid. Zo voel ik de stemming waarin iemand verkeert gemakkelijk aan. Iemand die met een probleem worstelt doorzie ik nogal vlug. Vandaar waarschijnlijk dat er zoveel hooggevoelige mensen als hulpverlener aan de slag gaan. Zo ging het ook met mij, ik ging verpleegkunde studeren. 

Ook op visueel vlak wil ik rust, dat wordt veelal vertaald in evenwicht, symmetrie, gelijkheid, rechte lijnen,… Scherpe hoeken (in woonruimtes) diagonale lijnen (bv. in vloeren) lijken niet te kloppen voor mijn brein. Of is dat toch een autistisch trekje? 🙂
Dat heeft dan weer een positief gevolg bij het uitoefenen van mijn job. Zoals jullie weten werk ik bij Albert Heijn op de delicatessen afdeling. Voor de vulling van mijn toog krijg ik best wel regelmatig complimentjes. Alle vakjes liggen netjes vol allemaal gevuld tot dezelfde hoogte, kaasjes liggen netjes op een lijn of in de vorm van een geometrische figuur. Dat is veel prettiger om naar te kijken! En dat merken anderen dus ook.

Advertenties

9 comments

    1. Dank je voor je interesse!
      Jaja, sinds de opening van AH Turnhout vond ik daar de job van mijn leven. Als ‘delicatesse’ achter de delicatessentoog 😉

  1. Ik herken veel in wat je schrijft en daarom denk ik ook dat ik een zekere graad van hooggevoeligheid heb. Herkenbaar zijn het zich niet thuisvoelen op school, mij anders voelen, veel nood hebben aan rust, aanrakingen van vreemde mensen niet goed kunnen verdragen, vroeger kon ik er zelfs niet tegen dat een vreemd persoon me aansprak. Aan de andere kant kan ik dan wel sporadisch genieten van luide muziek, bvb. op een concert of muziekfestival. En die neiging naar visuele symmetrie heb ik ook niet (maar vroegere collega van me had dat heel erg, hij sorteerde zelfs elastiekjes op lengte). Enfin, ieder mens is anders hé.

    1. Onder ‘over mij’ van jouw blog herken ik superveel van mezelf, ik vond het zelfs een beetje raar. Behalve dan dat ik een echt ochtendmens ben en wel van mosselen hou 🙂
      En gelukkig maar dat iedereen anders is, anders zou het maar saai zijn op deze wereldbol hé? De diversiteit tussen de mensen maakt net dat het aangenaam en interessant is. Dat merk ik ook op mijn werk: jong en oud, verschillende nationaliteiten, hoofddoeken, blank, bruin, verschillende karakters…een bonte mengeling die resulteert in een groep van toffe collega’s!

  2. Els, alles wat je beschrijft, zo herkenbaar!
    Het boek HSP van Elaine Aaron, man, man, wat een eye opener was dat! Het leek wel of ze het boek speciaal voor mij geschreven had. Heb ik erbij gebleit, amaai! Eindelijk vielen op mijn 36ste zoveel puzzelstukjes op hun plaats.
    Zonder zonnebril lopen mijn ogen constant te tranen vh moment dat het lichtbewolkt is, een ‘slechte’ geur geeft als bonus sowieso een knallende hoofdpijn (als mijn man achter parfum geweest is krijgt ie er altijd een staaltje ervan mee voor t geval ik er niet tegen kan zodat hij gelijk terug kan gaan inruilen, haha), en in al mijn handtassen heb ik een setje oordopjes voor de luide toestanden (cinema, restaurants waar de geluiden nauwelijks gedempt worden,…) en met die dingen in mijn oren kan ik nog altijd perfect alles horen. Bij het testen van mijn oren viel de dr. straal achterover toen hij ontdekte hoe groot hun bereik was. Kakafonische geluiden resulteren in fysieke misselijkheid.
    Van mijn 17 tot 20ste zat ik veel in de discotheek (dansen was toen een soort overlevingstherapie), ging er altijd alleen naar toe, vloog bij het binnenkomen gelijk de dansvloer op en kwam er pas af als ik naar huis ging. Dansen deed ik met mijn ogen toe (kon moeilijk met een zonnebril de dansvloer op hé) 😉 Groepsporten pure miserie voor mij, kilometers lopen of zwemmen daarentegen waren een puur feest. En zo kan ik nog wel een paar pagina’s doorgaan… 😉
    Maar het belangrijkste van al: nu heeft het na een lange weg voor mij ook een massa voordelen, en kan ik er een pak beter mee leven, godzijgedankt! 🙂
    Zo, en nu terug naar mijn serre. 🙂

    1. Vooruit dan, we kunnen al een zelfhulpgroepje opstarten met enkele bloggers! Ik zie onze bijeenkomsten al voor me: iedereen zonnebril op, oordopjes in en een zakdoek bij de hand om te bleiten bij al die emotionele verhalen die we te vertellen hebben. 😉 Goed dat we er nu kunnen om lachen, dat is ooit wel anders geweest. Inderdaad, door de tijd leer je ermee om te gaan en er op sommige vlakken zelfs voordeel uit te halen. Ik kijk al uit naar de toekomst, als het zo blijft verbeteren dan word ik nog top, en volledig in evenwicht 🙂

  3. Goed dat je dit van je af kan schrijven, Els, dat is al een ding. Het andere is dat je weet waarom je aan een groot aantal dingen zo gevoelig bent. En je bent niet de enige, als ik zo rondlees in blogland. Zelf ben ik niet hooggevoelig, ik heb andere demonen te geselen, zoals je bij mij ondertussen hebt kunnen lezen. Bovendien voel ik me meer een loner en wat je schrijft over lichamelijk contact als schouderklopjes ken ik maar al te goed. Zaken als dit opschrijven helpt soms wel, soms versterkt het.
    Op zich is het goed dat zo’n zaken als hooggevoeligheid nu beter gekend zijn, wat maakt dat jaren terug, toen wij jong waren leerkrachten waarschijnlijk niet wisten wat ermee aan te vangen.
    Veel sterkte nog !

  4. Inderdaad, ik ben blij dat ik het bloggen ontdekt heb. Ik ben niet zo’n prater, ik ben niet zo open in een gesprek. Het lukt me iets beter om het neer te schrijven. En dat helpt, maar op zich is het geen oplossing. Al weet ik dat sommige mensen het niet begrijpen dat ik zo’n, dikwijls over gevoelens gaande, dingen zomaar voor iedereen wil neerpennen. Eerlijk gezegd, ik trek me er niets van aan, ieder zijn hobby!
    Verder kan ik ook nog zeggen dat ik mijn hooggevoeligheid heb doorgegeven aan mijn dochter. Er waren gelijkaardige problemen op school en ik heb er toen, net als mijn ouders, geen oplossing kunnen voor bieden omdat ik zelf, met mijn 28 jaar, nog zoekende was en totaal onwetend over het bestaan van hooggevoeligheid. Ondertussen gaat het voor haar (nu 23) ook stilaan de goede kant op, wel na hulp van een psychologe.
    Dank je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s