de laatste keer…

 

968772_10151516221051378_726666475_n

Met een vegende beweging duwde ze het gordijn opzij en keek door het raam. Het was nacht. Aan de overkant van de straat had de niet aflatende wind vrij spel tussen de kale bomen die wild heen en weer zwiepten. De regen parelde in dikke druppels tegen het raam naar beneden . “Blijf maar binnen” had hij haar nog toegeroepen, ” ’t is geen weer“.

Onder de oranje straatverlichting leek de rode auto van haar broer wel bruin. ‘Mijn broer…. wat lief van hem dat hij nog eens langskwam’ dacht ze.  Hij bracht een cadeautje voor haar driejarig dochtertje, dat zijn petekind was. Een cassette met luistersprookjes. Het kind was gek op verhaaltjes, hier zou ze blij mee zijn. Spijtig dat ze al in haar bedje lag. Maar morgen zou haar dochtertje niet bij de radio weg te slaan zijn, daar was ze zeker van.

Hij opende het portier en nam plaats achter het stuur. De wagen werd gestart,  de lichten ontstoken. Ze zag enkel een zwart silhouet  in de auto. Het silhouet boog voorover om een muziekcassette in de cassettespeler te duwen. Zelfs binnen, achter het glas, waren de bastonen hoorbaar. Zwaaide hij nu? Of beeldde ze het zich in? Ze zwaaide terug.

Met een stevige duw op het gaspedaal zoefde hij weg. De nacht in. Ze keek hem  na tot de auto volledig uit haar gezichtsveld verdwenen was en onmiddellijk maakte een raar, beklemmend gevoel zich meester van haar. Er was een duidelijke, zeurende stem in haar hoofd die steeds bleef herhalen ‘dit was de laatste keer, de laatste keer…..’. Ze probeerde de stem in  haar hoofd weg te denken. Het lukte niet…de stem bleef maar doordrammen …Wat raar…hoe kan dat nu? Ze kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij. Met dat rare gevoel nog steeds in haar achterhoofd ging ze naar boven en probeerde even later toch de slaap te vatten.

Het werd een onrustige nacht. Dikwijls wakker, woelen, even opstaan om te drinken, weer wakker,…tot de wekker eindelijk van zich liet horen.

Met een zwaar hoofd opstaan, koffie zetten, en dan…

De telefoon rinkelde…

Ze nam de hoorn op…diep vanbinnen wist ze wat er zou volgen…

De stem aan de andere kant: ‘ik heb slecht nieuws….. je broer is verongelukt...’

 

Stilte…

 

Ze bleef achter met een schuldgevoel. Had ze hem dat pintje bier toch niet mogen aanbieden? Had ze toch wat meer moeten aandringen  om broer bij haar te laten overnachten? Het moest immers nog 65 km rijden. Ze had erop aangedrongen maar hij wilde niet, hij wilde ’s anderendaags fris aan de nieuwe werkweek beginnen….

Het schuldgevoel is al die jaren blijven knagen….

Eén troost had ze en dat is het besef dat hij zijn levensmotto heeft waargemaakt:

Beter een kort, goed leven dan een lang, saai leven!

     ———————————————————————————-

Nu, nadat ik dit neergeschreven heb, besef ik dat ik het in de derde persoon geschreven heb. Misschien wil ik het mezelf hierdoor wat gemakkelijker maken. Want natuurlijk gaat het over mijn broer die op zesentwintigjarige leeftijd verongelukte (ik was achtentwintig). Een hele tijd geleden dus. Uiteraard vind ik het nog erg dat ik mijn broer verloren heb. En het was echt een hele rare ervaring, ik heb het echt voelen aankomen. Ik praat er niet veel over, bijna nooit eigenlijk.  Telkens ik erover praat heb ik de indruk dat ik weer een stukje van de herinnering die ik aan hem heb, afgeef, en dat wil ik niet. Maar goed, het leven gaat verder. En het leven is mooi!

Advertenties

17 comments

    1. Stilte kan ook veelzeggend zijn Marion.
      Zo is het leven, iedereen heeft wel van die dieptepunten. Soms is schrijven gemakkelijker dan erover praten, dat was ook mijn motivatie om dit te schrijven en te delen.

  1. Ieder jaar op witte donderdag denk ik aan Johan de dag van de afscheidsplechtigheid .
    Heel mooi verwoord Els met de eerste zinnen wist ik al dat het over je broer ging .

  2. het is goed dat je dit van je kan afschrijven, Els. Zo’n dingen vergeet je natuurlijk nooit, maar een schuldgevoel hoef je er zelf niet over te hebben hoor. Het moest gewoon zo gebeuren blijkbaar.
    Knuf!

    1. Inderdaad goed dat ik het kan neerschrijven, lucht wat op. Nu kan ik me weer wat focussen op leukere dingen, zoals de zomer die eraan komt.
      Dank je, Billy!

  3. Enerzijds vind ik dit een heel mooi geschreven stukje tekst, anderzijds kan ik moeilijk woorden vinden die mijn gevoel weergeven bij het verlies dat je hebt bij het overlijden van je broer. Sterkte, Els.

  4. Dank je wel, Brubeck.
    Het tekstje vloeide als vanzelf het computerscherm op. En toch heb ik het gevoel dat ik het gevoel van verlies niet helemaal kan delen.
    Dat is ook de reden waarom ik nooit ‘innige deelneming’ op een rouwkaartje zal schrijven. Volgens mij kan dat niet, ‘oprechte deelneming’ vind ik daarom meer gepast.

  5. Buur (vrouw) Els ,
    We weten dat het verlies en gemis aan je broer heel diep zit en zwaar weegt op u . Met alle respect willen wij dan ook hier tegenover staan en kunnen alleen maar tegemoetkomen met de stilte die hier rond is ……………..maar we hopen wel dat je weet dat je op elk moment als jij dit nodig vindt bij ons aan kan komen kloppen voor een knuffel,oor die wil luisteren , tasje koffie of voor wat jij aangeeft nodig te hebben .
    Met alle respect ………. toi toi
    de buren
    x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s