Compostela

 

 

St Jacques de Compostelle (foto gemaakt in Gavarnie Pyreneeën)

De dag nadien was St. Jacques onthoofd :-(

De dag nadien bleek St. Jacques onthoofd 😦

 

Het is reeds geruime tijd stil op www.wegnaarcompostela.wordpress.com , mijn tweede blog, maar dat betekent niet dat mijn droom een stille dood gestorven is. De droom om naar Compostela te stappen via een oude pelgrimsroute zit nog steeds in mijn hoofd. Het is mij niet zo zeer om de sportieve uitdaging te doen, wel om de spirituele kant. Want mijn doel is reflecteren, nieuwe doelen stellen, evalueren,…en schrijven.

De droom in praktijk brengen laat gewoon wat op zich wachten. Waarom? Door allerlei oorzaken. Vooral de inpassing van zo’n 3 maanden durende voettocht is in mijn huidige leven niet zo gemakkelijk. Voor sommige hindernissen zie ik een oplossing, voor anderen voorlopig niet.

Eerst en vooral is er de duur van het project. Als ik van huis uit wil vertrekken zal ik er pakweg drie maanden over stappen voor ik in Compostela zal aankomen. In mijn werksituatie is het onmogelijk om zo lang van huis weg te gaan.

Liefst zou ik onder ons tweeën gaan. Maar mijn partner, Eric, ziet de tocht niet echt zo zitten. Hij vindt dat ik het allemaal onderschat, dat ik onderweg mezelf ga tegenkomen. Als ik hem uitleg dat dat nu net de bedoeling is snapt hij er helemaal niets van. Ik wel net mijn grenzen verkennen, ik wil weten waar die liggen.  Mislukt het, dan is dat maar zo. Dan heb ik het tenminste toch geprobeerd.

Bovendien kan hij onze  fietsenzaak zomaar niet sluiten voor een periode van 3 maanden, wat ik wel begrijp. Liefst zou ik natuurlijk samen gaan. En alleen mag ik niet gaan, veel te gevaarlijk als vrouw alleen, zeggen mijn ouders en Eric. Wat niet wegneemt dat ik het alleen niet zou aandurven.

Maar moet ik mijn droom daarom volledig opgeven? Of moet ik hem aanpassen naar iets waar iedereen vrede mee heeft? Want oorlog in huis is het laatste wat ik wil.

Als mogelijke oplossing kan ik de tocht in verschillende delen splitsen en telkens verder stappen vanaf het punt waar ik geëindigd ben. Zo is het eventueel mogelijk de tocht uit te spreiden over verschillende jaren. Daar zou ik, als compromis, wel vrede kunnen mee nemen. Maar ik zal op geestelijk niveau niet hetzelfde effect bereiken.

Ik zou de tocht ook kunnen uitstellen tot we met pensioen zijn. Maar zal ik dan nog voldoende fit zijn om deze fysiek toch zware uitdaging aan te kunnen?

Ik zou ook mijn wil kunnen doordrukken en alleen vertrekken. Maar mijn relatie wil ik er nu ook niet voor op het spel zetten. Die is goed en zo wil ik het houden.

Er is ook de mogelijkheid om in België een trektocht te maken met partner en tent. Spontaan denk ik dan aan een tocht in de Ardennen. De Transardense Route misschien…

Of ik kan een week in de stilte van een klooster of een abdij gaan logeren, lijkt mij ook wel wat, maar het is niet mijn eerste keuze.

Ik weet geen pasklare oplossing. Ik zal moeten overleggen, over wat haalbaar is, hoe we het gaan aanpakken, en dan is een aangepaste droom misschien wel een optie.

Ik wil het Compostela spook (of is het St.Jacques?) uit mijn hoofd bannen en  deze (levens) droom kunnen afvinken in mijn bucket list.

Ideeën van anderen zijn ook welkom!

Advertenties

25 comments

  1. Ik zou de droom lekker levend houden. Wie weet wat voor mogelijkheden zich nog aanbieden in de toekomst. Wat nu niet kan, kan wellicht wel over een paar jaar. Keep the dream alive!!!

  2. Dit staat met stip op 1 in mijn bucketlist en steekt geregeld de kop op. Gek genoeg meestal in het najaar als we naar een donkere periode met kerstmis en zo gaan. Ik lees vaak via de site van het Compostela-genootschap blogverhalen van pelgrims die het al gedaan hebben.
    Mijn doel is alleen te gaan. Ik wil, cru gezegd, geen gezelschap en ook de tocht in zijn geheel (dus van woonplaats af) doen. Misschien dat ik bepaalde stukken wel met anderen doe (afhankelijk van wie je tegenkomt op de trip). Bovendien vind ik het doel niet Santiago te bereiken maar wel de tocht af te leggen. Ook de periode van 3 maanden is niet simpel om te plannen maar met alle mogelijkheden die ik heb van loopbaanonderbreking of sabbatical zou het moeten lukken.
    Maar, en daar komt het, ik weet dat het moment om het effectief te op stap te gaan zichzelf zal aandienen. Dus wacht ik geduldig af 🙂 Tot de Heilige Jacob zegt van: nu is het moment, vertrek maar 🙂 Raar hé ?

    1. Als ik zeker zou weten dat de tocht door zou gaan zou ik ook het geduld kunnen opbrengen om te wachten, maar misschien heb wel minder vertrouwen in St Jacob. Ik heb het gevoel dat hij mij wel eens zou kunnen vergeten…en dat ik later, hopelijk veel later, op mijn sterfbed spijt zou hebben van mijn afwachtende houding.

    1. Een gelijkgestemde vriendin heb ik niet…alleen wil ik eventueel wel.
      Om voor loopbaanonderbreking in aanmerking te komen moet ik nog 1 jaar wachten en in dienst blijven bij mijn huidige werkgever. Op zich geen probleem. Misschien is dat wel de oplossing… En dan heb ik nog voldoende tijd voor de voorbereiding. Bedankt!

  3. Zijn je familie en partner niet nodeloos ongerust? Zou het dan zo gevaarlijk zijn alleen? ’t Is tenslotte niet in een apenland dat ge gaat wandelen hé. Er moeten toch genoeg vrouwen zijn die dit al alleen gedaan hebben, zou ik zo denken? Misschien eens hun advies proberen in te winnen?

    1. Mijn idee gaat er ook meer en meer naar uit om toch alleen te vertrekken.
      Ik ben er trouwens ook van overtuigd dat het voor een vrouw alleen niet echt gevaarlijk is als je enkele regels in acht neemt.
      Ik ben overtuigd, nu de anderen nog… 🙂

  4. Het is geen eenvoudige droom in de zin van de praktische kant 🙂 :-), maar waar een wil is, is een weg,….ik zou zeggen vind het compromis en ga ervoor,……ik zou zolang mijn lief niet kunnen missen, watje dat ik ben 🙂 🙂

  5. Mijn vriend vertrekt op 27 juni met de fiets naar Compostela. Waarom doen jullie het ook niet met de fiets ? Het goede materiaal moeten jullie daarvoor toch in huis hebben niet ? Wat betreft lang afwezig zijn op het werk is loopbaanonderbreking of verlof zonder wedde een optie (’t lief is 3 maanden thuis) Hij is niet van plan om grote afstanden op 1 dag te doen (+/- 60km) wat hem de kans geeft om een groot stuk van de dag nog wat cultuur op te snuiven onderweg en veel te fotograferen. Mochten mijn kinderen de deur al uit zijn, dan zou ik overwegen om ook mee te gaan, maar zover ben ik nog niet.
    Hij zit al zoveel jaren met die tocht in zijn hoofd (heeft het grootste deel al te voet gedaan ook vanuit Ieper, maar is toen vervroegd moeten terugkeren wegens de mantelzorg voor zijn ouders) volgens mij gaat dat niet over gaan vooraleer hij daar uiteindelijk geraakt is. Zelf ben ik nu op een punt gekomen dat als hij die bestemming nog veel gaat uitspreken dat ik het op een gillen ga zetten 🙂

    1. Met de fiets rijden zou op zich geen probleem zijn, wij hebben alles in huis, maar het is niet mijn voorkeur. Ik denk dat het stappen een extra dimensie aan je tocht geeft die je mist bij het fietsen.
      Iemand die geroepen is door St Jacques is moeilijk te stopppen he?
      Nog even de ‘Compostela voorbereidingsdrukte’ voor jou en dan rust. En misschien toch wel met een ongerust hartje de vorderingen van je vriend volgen..

    1. Dank voor de tip Menck! Mooie blogs, allebei…
      Ik ga eerst lezen en zal dan contact opnemen, Katrien is trouwens hier uit de buurt zie ik 🙂
      Super!

  6. Hoewel ik geen reiziger ben, zou ik dat ook wel eens willen doen, al zal ik het niet erg vinden als het er nooit van komt. Maar ja, hoe was het weer? Tussen droom en daad staan praktische bezwaren (en dan kwam er nog iets, maar dat ben ik vergeten …) of zoiets …

  7. Ik herken je gevoel helemaal, dit is de reden dat ik het dit jaar ook gewoon ga doen. Zonder spiritualiteit maar in Zeeds Lapland. Dit zou voor jou ook een optie kunnen zijn om het eens te proberen, we gaan een week en in die week willen we een wandeling van 110 km gaan doen compleet back 2 basic.

  8. Wat een bijzondere reis heb je op je bucketlist staan, wauw!
    Op mijn lijst staan en stonden ook serieus dingen waarvan ik
    niet had verwacht ze te kunnen waarmaken en soms opeens.

    Wie weet wat er nog op je pad komt, wie er nog op je pad
    komt, ik geloof vast dat je hem uiteindelijk gaat maken
    op wat voor manier dan ook, ben reuze benieuwd!

    1. Welkom hier anonieme vriendin 😉
      Dan hebben we meteen een raakpunt. Ken de film ook natuurlijk en ik bekijk hem nog regelmatig opnieuw. Ook mooie muziek.

  9. http://www.je-eigen-weg.nl/downloads.html

    http://www.padoverdehorizon.nl/boek-bestellen.html

    Hierbij 2 boeken van vrouwen die alleen op pad zijn gegaan (en het gehaald hebben). Het eerste kun je zo downloaden. Mijn vriendin reist al jaren in haar uppie en op de bonnefooi de wereld over. En er is haar nog nooit iets overkomen. Gewoon op je gevoel afgaan zegt ze. Risico’s zijn er overal, ook in je eigen omgeving. Maar ze zitten vooral tussen je oren. Ik wens je een mooie pelgrimstocht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s