spanning

deli/kaasafdeling in opbouw

Drie uur ’s nachts, op een hotelkamer in Leuven.

Ik ben alweer wakker. De tweede nacht op rij. De spanning begint zich op te bouwen en neemt de laatste dagen meer en meer bezit van mijn lichaam, met uren wakker liggen tot gevolg. Want morgen zal de Albert Heijn familie in België  weer een kindje meer tellen. Morgen zal het filiaal in Leuven geopend worden.

Tegen die tijd, zo ergens rond de middag, zal de stijgende spanningscurve overgaan in een overweldigend gevoel van trots en voldoening. En daarvoor doe ik het. De uitdaging om telkens opnieuw een groepje nieuwe mensen op te leiden tot een team dat zelfstandig een afdeling kan leiden. Dat is de uitdaging waar ik enkele maanden geleden om vroeg en ook kreeg. Ik heb ontdekt dat ik die uitdaging en de bijhorende spanning nodig heb om beter te presteren.

Mensen geloven me vaak niet wanneer ik zeg dat ik vanbinnen onrustig ben ‘jij straalt zo’n rust uit…’ zeggen ze dan. Dat doet me denken aan mijn studententijd. Ik haatte mondelinge examens. Dan ging ik dood vanbinnen…en het nadeel was dat dat niet te merken was aan mijn buitenkant. Wanneer ik het antwoord niet wist zei de prof wel eens ‘je lijkt toch geen last te hebben van stress, dat kan de oorzaak niet zijn…’ Pffff, hij moest eens weten hoe weinig ik geslapen heb, geen hap had kunnen eten en steeds Immodiumpilletjes op zak had.

Maar goed, dat was toen. Ondertussen leerde ik mezelf wat beter kennen en wist ik ‘mijn gebrek’ in mijn voordeel te gebruiken. Door de spanning blijf ik alert, voel en zie ik waar er problemen kunnen opduiken en kan ik daar tijdig op inspelen.

Ik voel dat ik zelf aan het veranderen ben. Ik, de onzekere Els, ben gaan geloven in mezelf. Het heeft me bewust gemaakt van het feit dat ik iets kan, en daar ook voor gewaardeerd word. En daar wil ik nog verder aan werken.

En nu ga ik nog een poging doen om wat te slapen…

Advertenties

24 comments

            1. Ik heb 2 jaar geleden ook via de website gesolliciteerd, heb antwoord gehad en werd een paar weken later uitgenodigd voor een (zeer kort) gesprek waarna ik onmiddellijk aangeworven werd. Nog geen spijt van gehad.

            2. Ik ben blij voor jou 🙂 maar je hebt al op mijn blogje gelezen hoeveel “chance” ik met zulke dingen heb hé, eerst zien en dan geloven is meer mijn motto geworden én daar bedoel ik naar jou of anderen niets slecht mee.

      1. Hoelang doen ze eigenlijk bij Albert Heijn er over om kandidaturen na te kijken? We zijn nu al bijna een maand verder en nog steeds niets van vernomen en op mail reageren als ge wilt informeren, daar op reageren is kennelijk ook hun sterkste kant niet…

  1. met ouder worden relativeer je alles toch wel meer vind ik.
    Knap dat je die begeleiding in goede banen kan leiden, Els
    Duimen maar dat alles morgen vlotjes verloopt… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s