Stilstaan

De ingrediënten van mijn voorbije nacht: de eenzaamheid die begint te wegen na enkele dagen verblijf op hotel en de (gezonde) spanning van alweer een nieuwe AH opening. Naast slapeloosheid resulteert deze combinatie bij mij weer in enkele filosofische gedachten die ik graag met jullie deel:

Af en toe heb ik het gevoel dat ik geleefd wordt. Ik moet dit, ik moet dat, ik mag niet zus, ik mag niet zo, steeds netjes in het rijtje lopen. 

Waar blijft de eigen inbreng in mijn leven? Heb ik dat eigenlijk nog wel? Doe ik de dingen die me écht gelukkig maken? Dan bekruipt me het gevoel dat mijn leven op ‘hold’ staat, dat ik geleefd word, dat ik geen meter vooruit kom en er niet het maximum uithaal. 

Dit soort momenten heb ik regelmatig. Ze dwingen me  tot bezinnen, dan moet ik even terug naar mezelf. Naar wie ik in aanleg ben. Naar het kind in mezelf. En soms moet ik diep graven om dat kind te vinden, soms lijkt het zelfs niet meer te bestaan. Ik heb het ergens onderweg achtergelaten of bedolven onder verschillende lagen afval die ik in mijn leven verzameld heb.

Wanneer ik mijn leven overschouw valt het op dat deze stilsta momenten steeds aan de basis gelegen hebben van drastische veranderingen. Het beëindigen van een huwelijk, veranderen van job,… Omdat ik dacht dat daar de oplossing lag.

Ondertussen ben ik erachter gekomen dat drastische veranderingen niet steeds de oplossing zijn. Dat ga ik dus niet meer doen. Ik ben er inmiddels wel achter dat het beter is om tussentijds regelmatig bij te sturen. Ik voel aan dat het daar nu weer tijd voor is. Ik wil mijn levenslust en innerlijke energie terugvinden.

Hoe ik dat doe? Het klinkt misschien allemaal wat zweverig maar ik probeer opnieuw mijn basis-passie op te zoeken. En die vind ik door in gedachten terug te keren naar mijn kindertijd. Naar de meest pure vorm van mezelf. Toen was ik nog weinig beïnvloed door mijn omgeving of door opgedane ervaringen. Ik breng in gedachten waar ik als kind van hield en merk dat het dezelfde dingen zijn die me nu nog steeds gelukkig maken.

Wanneer voelde ik me als kind het gelukkigst? Wilde spelletjes, activiteiten en sport konden me absoluut niet boeien. Lezen (strips), observeren (vogels in de tuin) dingen opzoeken in de boeken die op het boekenschap stonden en me in stilte bezig houden, in de natuur zijn, dat waren de mooiste momenten voor mij. In de ogen van anderen leek ik een beetje een vreemde vogel, misschien was ik dat ook. 

Wanneer ik die lijn doortrek naar nu blijkt er weinig verandert te zijn. Die momenten van alleen zijn heb ik nog steeds nodig, ik heb nog steeds een afkeer van veel lichamelijke activiteit zoals sporten, mijn honger naar kennis is er ook nog steeds. Ik kan observeren als de beste, met oog voor de kleinste details. En ik ben leergierig, mijn tijd op aarde gaat veel te kort zijn mijn lijstje te kunnen afwerken. Een paar dingen zijn er als extra bijgekomen. Ik kan enorm genieten van een goed gesprek, geen koetjes- kalfjes gesprek maar een diepgaander persoonlijk gesprek wanneer ik het gevoel heb volledig op dezelfde lijn te zitten met de andere persoon. Daar heb ik wat aan. Dat schenkt me voldoening. En ik schrijf graag, wat natuurlijk aan het basis van het ontstaan van ‘kribbels…’ ligt.

Ik merk dat ik die dingen de laatste tijd wat uit het oog verloren was. Tijd om me er terug wat meer op te focussen. Mijn neus terug op mijn doel richten. Wat aan mezelf werken, mezelf coachen. Meer luisteren naar mijn gevoel, meer dingen doen waar ik me goed bij voel, misschien wat minder rekening houden met wat anderen van mij verwachten.

 Volgende stap is nadenken over de  manier waarop ik die zaken in praktijk kan brengen. Een praktische planning maken….hier heb ik al enkele ideetjes voor.

Ik kom er wel uit, jullie horen of lezen het wel.

Advertenties

16 comments

    1. Soms zou ik de boel hier volledig willen achterlaten om ‘mijn ideale leven’ (‘https://kribbelsuitmijnleven.wordpress.com/2014/08/09/komkommertijd/ ) te gaan leiden. Maar dat zou wel een hééél drastische verandering zijn. Dus doe ik het weer niet.
      Uiteindelijk heb ik het nog zo slecht niet.

  1. boeiend hoe jij die dingen aanpakt omdat ik zelf idd geneigd ben tot de drastische stappen…. maar je hebt gelijk die bieden ook geen oplossing….

  2. Mooi stuk!
    ‘Af en toe heb ik het gevoel dat ik geleefd wordt. Ik moet dit, ik moet dat, ik mag niet zus, ik mag niet zo, steeds netjes in het rijtje lopen’

    Goed verwoord, ongelofelijk waar.

  3. Ik ben net zoals jij geneigd om in zo’n geleefd-worden-situatie drastische stappen te nemen en ik kan nu – op mijn 68e – slechts zeggen dat ik daar nooit spijt van heb gehad, omdat het me altijd terugbracht naar wie ik eigenlijk wil(de) zijn. Jouw analyse klinkt in mijn oren overigens als een klok. De manier waarop je terug wilt naar het kind in jezelf door kleinere stappen te nemen zou heel goed mogelijk kunnen zijn, ware het niet dat je daarmee niet zomaar uit de ‘slavernij’ van je huidige (werk)bestaan zal worden verlost. Dat zal waarschijnlijk een hele strijd worden. Sterkte ermee.

    1. Van de drastische stappen die ik in mijn leven maakte heb ik ook geen spijt, ze vormden mijn persoonlijkheid en maakten me tot de mens die ik nu ben en waar ik tevreden mee ben.
      Mijn werksituatie is niet zozeer het probleem, ik hou van mijn werk, krijg kansen en kan erin evolueren, dat gaat prima.
      Het gaat me eerder om de maatschappij, alles is zo strikt en georganiseerd, willen of niet, je moet je aanpassen en tot de kudde horen. Aan de andere kant biedt dat wel een vorm van veiligheid en bescherming. Maar binnen dat strakke kader zijn er zo weinig kansen voor wat originaliteit, je wordt zo gauw als ‘een zonderling’ bestempeld als je er een wat andere manier van leven op nahoudt.

      1. Ja en dat is misschien wel het moeilijkste van alles: het niet meer erg vinden (er niet meer door van je stuk raken) dat MEN je anders vindt, een zonderling vindt etc. Zodra je dat ‘anders zijn’ als een onbewust compliment kunt gaan zien, ben je waar je wezen wilt. Jezelf.
        Denk ik 🙂

  4. Zo komt je steeds dichter bij jezelf, en dat is je geluk! Je hoeft dan geen drastisch dingen meer te doen, omdat je weet dat jouw kijk op dingen belangrijker is dan werkelijk stappen te ondernemen. Veel plezier op die reis!

  5. Terug naar het kind in me,….dat kind bestaat niet meer,….heeft trouwens er nooit geweest,…….maar mss moet ik ook eens wat vaker stilstaan bij wat ik wil doen,….maar de strijd tegen de ratrace,….soms is het gewoon makkelijker om met de stroom mee te zwemmen,….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s