accès interdit (deel 1)

Soms doe je van die domme dingen die onomkeerbaar zijn maar achteraf toch de moeite waard blijken te zijn geweest. Zoals op vakantie in Frankrijk een smalle bochtige bergpas oprijden die ten strengste verboden is voor mobilhomes.

Omdat omkeren, praktisch gezien, uitgesloten was hadden we weinig keuze, we moesten wel doorrijden. Dit in de hoop geen tegenligger tegen te komen. En spannend dat het was! Ik hield me stevig vast, ging wat meer naar het midden zitten, weg van de afgrond die zich aan mijn zijde bevond. Oooh’s en aaah’s kon ik niet onderdrukken. Ik hield regelmatig mijn adem in, klemde mijn tanden op elkaar en probeerde mijn angst wat te verstoppen.

Gelukkig bracht ons mobiele huis ons zonder problemen en zonder tegenligger op een soort bergplateau.

We zetten ons even aan de kant om te bekomen van de spanning. Tafel en stoelen werden uitgehaald en onder de Franse zomerzon smaakte de baguette en het stuk plaatselijke kaas voortreffelijk.

Ondertussen bewonderden we de omgeving. Links van ons de rotsen, rechts van ons een diepe afgrond. We bevonden ons duidelijk op een bergplateau ergens midden op een helling.

Op de berghelling stond een gebouw dat onze aandacht trok. Het waren eigenlijk 3 uitzonderlijk grote gebouwen, en het geheel was, naar Franse normen, best wel modern te noemen. Benieuwd naar de functie van het gebouw werd de verrekijker erbij gehaald.

IMG_1558.JPG

We zoomden in en waren verbaasd van wat we te zien kregen.

Het gebouw bleek er helemaal niet zo goed uit te zien. Meer nog, het was compleet in verval.

Onze nieuwsgierigheid was gewekt. We besloten om in St-Hilaire-du-Touvet te overnachten en ’s anderendaags op onderzoek uit te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Ons plan bestond eruit om de gebouwen als eerste stop te gebruiken en daarna door te trekken tot net onder de steile rotswand waar een herdershutje stond. Het uitzicht moest er ongelofelijk zijn.

In de ochtend werden de rugzakken klaargemaakt. Het beloofde een stevige klim te worden. Genoeg proviand en water meenemen dus.

Over geasfalteerde wegen stegen we boven het dorp uit en naderden we ons eerste doel.

Daar stootten op dit bord:

IMG_1484.JPG

Teleurstelling gevolgd door een moment van twijfel….maar onze nieuwsgierigheid nam de bovenhand en we besloten het bord te negeren.

Dit was ons eerste beeld van het gebouw:

IMG_1487.jpg

Je kan je wel voorstellen dat ik niet te bedwingen was om de rest en vooral om de binnenkant van het gebouw te bekijken.

Waartoe diende het? Kan ik naar binnen? Waar is de ingang? Is er binnenin nog iets te zien? Vind ik nog iets bruikbaar? Is er bewaking? Is het veilig?….

In mijn fascinatie voor oude en vervallen gebouwen ben ik niet te stoppen en dat weet Eric. Als hij mij dit zou verbieden zou hij de rest van onze vakantie, wat zeg ik de rest van het jaar, mijn gezaag moeten aanhoren over die gemiste kans.

We liepen rond het gebouw en vonden  de ingang verrassend genoeg aan de achterzijde.

 

IMG_1524

Voorzichtig liep ik onder de pui de inkomhal binnen. De grond lag bezaaid met puin en glasscherven. Graffiti overal, plafondtegels verdwenen, omvergeduwde kasten, uitgebroken deuren,…

 

IMG_1504.JPG

 

Lange gangen, kleine kamers. Het deed me aan een ziekenhuis denken.

IMG_1511.jpg

 

IMG_1519.JPG

 

IMG_1514.JPG

 

Er waren ook grote ruimtes. We zagen een keuken, zwembad, kleedkamers, bar met dansgelegenheid, grote veranda’s, onderzoekskamers met dossierkasten, operatiezalen, een kapel en zelfs een bioscoop. Om je een idee te geven van de grootte van onderstaande graffiti in de bioscoop, deze is ongeveer 4,5m hoog.

IMG_1516.JPG

 

 

IMG_1509.JPG

 

Heel indrukwekkend allemaal. Mooi en niet mooi. En zo groot. Zo onbegrijpelijk. Dit lijkt geen oud gebouw maar wat is dan de reden van het verval? Wat heeft zich hier afgespeeld? Het lijkt wel een spookgebouw. Het geheel heeft een blijvende indruk op mij nagelaten.

Ik wilde graag alles verkennen maar Eric was er niet erg gerust in. En gelijk had hij. Ik heb hem dan ook pas achteraf verteld dat ik zilverpapier en injectiespuiten gevonden had….

Wie meer wil weten over de functie en het verval van dit imposante gebouw: ‘Les Petites- Roches’ de Saint-Hilaire-Du-Touvet

Kort samengevat: het is inderdaad een in onbruik geraakt TBC sanatorium. Met het verdwijnen van TBC viel ook de functie van het gebouw weg. De officieel zeer betwiste reden van de leegstand was het gevaar op lawines.

Ik kan me inbeelden dat de sluiting van het sanatorium een ramp moet geweest zijn voor de plaatselijke bevolking. Waarschijnlijk zullen alle inwoners van het dorp en de omliggende dorpen hier een job gehad hebben.

Na 2u rondneuzen en het nemen van talrijke foto’s waren we klaar voor het tweede deel van onze dagtocht: de klim naar de herdershut net boven de boomgrens.

Advertenties

26 comments

  1. Ronduit machtige foto’s. Ik zou direct met je zijn meegegaan, want mijn fascinatie voor vervallen imposante gebouwen is vele malen groter dan mijn broekschijterij. Ook de verbodsborden zou ik stevig aan mijn laars gelapt hebben.
    Als je nog meer van deze foto’s hebt: direct publiceren!

    1. Dus, indien wij er onder ons tweetjes zouden zijn geweest was het bezoek wellicht veel uitgebreider geweest. 😀 Ik heb enkel een klein gedeelte van de gelijkvloers gezien en er zijn nog verschillende verdiepingen boven.
      En ja, ik heb nog vele foto’s. Ook van andere verlaten gebouwen.
      Als je op de link in de tekst aanklikt, zoals je wellicht al deed, kom je bijvoorbeeld bij een mooie pastorie hier in de buurt.
      Ik vermeld er wel even bij dat ik enkel binnenga als er een deur of raam open is. Ik zal nooit iets beschadigen.

  2. Mooi verhaal. Ik heb ooit ook iets dergelijks meegemaakt, in Spa. In een bos lag het vroegere sanatorium, ook compleet vervallen en ik ben daar dan ook binnen geweest en rondgesnuisterd. Jammer genoeg had ik geen camera mee.

    1. Fijn dat je ervan geniet.
      Als we wat dichter bij elkaar zouden wonen dan hadden we al lang samen gezellig een kopje koffie gedronken met een Belgische praline erbij.

  3. Knappe foto’s! Wij reden vorig jaar op motoweekend voorbij een vervallen gebouw, en de nieuwsgierigheid overwon ook: een vervallen buskruitfabriek. Ook de metro van Charleroi was de moeite enkele jaren geleden. Alleen zou ik het niet durven, en ik ga ook maar binnen waar het lukt zonder iets te beschadigingen. Op zo’n momenten zou je wensen dat stenen kunnen vertellen hé…

  4. Prachtige foto’s! Ik ben zelf een veel te grote angsthaas om zoiets te doen, maar kijk, soms loont het echt wel om eens stout te zijn ;-).

    1. Dat is zo Billy.
      Bedolven raken door puin, door de vloer zakken, vallen, opgesloten geraken, gewond geraken, ongure types die er misschien rondhangen, een flinke boete,….
      Maar je krijgt wel de spanning, foto’s, je nieuwsgierigheid is bevredigd, je hebt een mooi verhaal om te vertellen bij thuiskomst, een mooie herinnering, een blijvende indruk,…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s