Le Marronier

Zomer 2015.

Frankrijk, de Provence.

Ergens in een eeuwenoud dorpje waar het ondergoed ongegeneerd langs de straatkant op de wasdraad hangt en waar je als vreemdeling de starende blikken van de dorpelingen op je rug voelt priemen.

Daar waar de smalle straten omzoomd zijn door scheefgezakte huizen en waar de ‘Boulangerie Artisanale’ nog niet heeft moeten wijken voor souvenierwinkels,  fastfoodrestaurants en andere tekenen van de ‘beschaafde’ wereld.

Daar waar het ‘eau potable’ op het dorpsplein rijkelijk uit de sierlijke koperen kraantjes in de natuurstenen wasbekkens stroomt.

Het was in één van die smalle dorpsstraten dat we op het terras van ‘Le Marronier’ belandden.

‘Snack’ en ‘plat du jour’ stond te lezen op het krijtbord tegen de voorgevel.

Onze maag kon wel wat vulling gebruiken en we namen plaats op de kunststof tuinstoelen onder een vaalrode parasol. In een vorig leven was die parasol ongetwijfeld fuchsia. De tafel was bedekt was met een toîle cireé.

Dit  zette meteen de toon van wat er zou volgen.

Pure nostalgie….

De dienster, een vrouw van naar schatting een jaar of zestig kwam onze richting uit. Ze had zichtbaar haar best gedaan om zich op te tutten, droeg een opvallend felgekleurde gebloemde voorbindschort zoals mijn moeder 40 jaar geleden wel eens droeg. Haar felblauwe oorbellen waren in perfecte combinatie met haar kleding.

Ze begroette ons vriendelijk en je kon in haar stem een zeker respect naar ons toe horen. Misschien waren we vandaag wel haar enige klanten….de straten waren verlaten.

We keken rondom ons. Zo typisch Frankrijk, die eenvoud…

Hoe kon deze zaak rendabel zijn, dacht ik? Ze was, zoals de meeste Fransen,  waarschijnlijk vlug tevreden en wilde geen stresstoestanden in haar leven, ja, ik kon geen andere verklaring bedenken. En gelijk heeft ze: eenvoud siert.

Omdat je er in Frankrijk nooit mag van uitgaan dat de kok op dat moment inderdaad ook zin heeft om te koken diepte ik mijn beste schoolfrans op en vroeg: ‘Est-ce que c’est possible de manger quelque chose, madame?’

De dame in kwestie draaide zich om in de richting van de inkomdeur van haar etablissement en riep met krachtige stem ‘ Marie-Claire, est-ce qu’il y a encore du rôti de porc?’ Eric en ik hadden moeite om onze lach te onderdrukken…….

Na een bevestigend antwoord, dat haar luidkeels werd toegeroepen vanuit de keuken, stelde ze ons haar plat du jour voor:

salade de riz- rôti de porc avec spaghetti et sauce bolognèse- une glace

‘Parfaît madame, et pour boire un pichet de vin blanc, s’il vous plaît’ vulde ik aan.

De dame begaf zich zichtbaar tevreden richting keuken om even later de in Frankrijk gebruikelijke fles water met 2 glazen op onze tafel te zetten.

De tot de rand gevulde pichet witte wijn volgde snel.

IMG_1453

Eric en ik praatten wat. Door het warme weer voelde de met lavendelbloemen bedrukte toîle cireé wat plakkerig aan.

De omgeving beïnvloedde ons gesprek. We hadden het over vroeger, onze jeugdjaren. Over hoe wij vroeger soep, hoofdschotel en dessert uit hetzelfde bord aten, over met de hand afwassen, over zelfgekweekte groenten eten. Over Eric die  zijn eerste spaghetti at als hij al getrouwd was. Over dat er bij onze grootouders elk jaar een varken geslacht werd.

Al gauw volgde de entreé, Salade de Riz, geserveerd op bordjes die ik herkende uit mijn jeugd. Ik durf te wedden dat ze onderaan de merkstempel van Arcopal droegen.

IMG_0619

De hoofdschotel leek ons een wat rare combinatie. Varkensgebraad met flinke vetstukjes tussen, spaghetti bolognaise, wat sla en in de oven gedroogde tomaten. De gemalen kaas in een plastiek potje.

Zoiets zouden wij thuis eten als het ‘restjesdag’ was.

Maar niettemin proefde je dat het met liefde en met verse producten klaargemaakt was.

Ik weet dat andere mensen misschien hun neus hadden opgehaald maar voor ons was het best o.k. Meer nog, we zagen het eerder als een belevenis, de uitbaatster deed toch zo erg haar best om het ons naar onze zin te maken. We voelden ons echt ‘in de watten gelegd’. Hadden we iets sjieker willen eten hadden we wel een ander etablissement uitgekozen.

IMG_1456

Na het hoofdgerecht kwam de vrouw zich excuseren, want ramp o ramp de crème glace was op. Ze vond het zóóó erg dat ze ons geen ijsje kon scheppen.

We gingen op haar voorstel in om een tas koffie te nemen.

We praatten nog wat na en dan vroeg ik ‘l’addition’.

We kregen een handgeschreven papiertje op onze tafel. Spijtig genoeg heb ik daar geen foto van.  De totaalsom: nog geen €20/2p. De koffie bleek niet bijgerekend. Toen ik haar daar attent op maakte gaf ze aan dat dit een compensatie was voor het ijsje dat we niet gekregen hadden.

Ik gaf aan dat ik dat niet wilde en gaf haar nog een fooi bovenop. De tevredenheid straalde van haar gezicht toen ze het briefje aannam. Haar dag was gemaakt, hiermee had ze waarschijnlijk haar dagomzet binnengehaald want we zaten nog steeds helemaal alleen op het terras.

We vervolgden onze weg en keken even achterom.

Ze zwaaide ons nog na…

 

 

 

Advertenties

30 comments

  1. Raar, maar ik krijg kippenvel, op het randje de tranen in mijn ogen bij het lezen van dit verhaaltje gekoppeld aan je foto’s. Van zoiets krijg ik het innerlijk heel warm, raak ik echt ontroerd. Die tafel met het plastieken tafelkleed, de eenvoudige maar lekkere gerechten. Mocht men mij voor de keus stellen ofwel een driesterrenrestaurant met alle chichi en kaka ofwel dit romantische etentje in een steegje van een verlaten dorp, ik zou wel weten wat kiezen.
    Bedankt voor dit schitterende verhaal!

  2. Ik houd altijd van zulke etentjes… Zo zaten wij de laatste vakantie in Spanje te lunchen voor 5 euro pp. En lekker dat het was. En een aardige eigenaresse. Hoop dat ze in mei, als we weer die kant opgaan, al open is. Nu al zin in 🙂

  3. Wat een leuk verhaal! Het deed me terugdenken aan de vakanties uit mijn kindertijd, die we steevast in Frankrijk doorbrachten en waar we ook vaak in de meest verlaten dorpjes terechtkwamen. Wat is vakantie toch zalig!

    1. Dank je Mrs. Brubeck!
      Toeristische plaatsen moet je natuurlijk ook gezien hebben maar uiteindelijk zijn het de meest eenvoudige momenten zoals deze die ons het langst bijblijven en waar we het meest van genieten!

  4. Dit zijn de leukste dingen die je toch mee kunt maken? Wij zijn ooit -doordat we in een dorp waren beland waar geen eettent in de wijde omtrek meer open was- uitgenodigd aan te schuiven bij het jaarlijks dorpsfeest omdat men medelijden kreeg met die arme motorrijders. Wat een feest werd dat, en zo heerlijk gegeten. Daar deed mij jouw verhaal direct met een hele grote glimlach aan denken.
    Om te koesteren.

    1. Ik merk bij mezelf dat ik meer en meer naar eenvoud verlang in mijn leven.
      In die landelijke Franse dorpjes is deze manier van leven makkelijker te realiseren.
      Wie weet, misschien vertrekken we over enkele jaren wel naar zo’n authentiek plaatsje.
      We denken er alleszins toch over….we zien wel

  5. Zo met liefde door jou geschreven! En vooral geschreven alsof ik me samen met jullie aan dat tafeltje bevond.
    Zo’n vakanties vind ik echt super!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s