trouwen

Voor de vrienden die denken dat ze al met hun voeten onder tafel zitten: nee, ik ga niet trouwen.

Ik wil wel iets vertellen van wat me zo’n 25 jaar geleden is overkomen en waar ik helemaal ondersteboven van was.

Ik was 24 jaar, verliefd, meer nog, verloofd.

Ik had een afspraak bij de onderpastoor om het kerkelijk huwelijk te regelen. Ik ging alleen, mijn echtgenoot to be had geen tijd om me te vergezellen (?)

De onderpastoor zat achter een gigantisch groot eikenhouten bureau en ik zat, toch wel behoorlijk zenuwachtig, tegenover hem.

Eerst werd er wat over onbenullige dingen gepraat. Maar dan kwam de kat op de koord.

‘Ga jij nog naar de kerk, Els?’

Ik antwoordde kort en eerlijk: ‘Nee, dat is al lang geleden….’

‘Dan zou ik toch graag hebben dat je de avond voor je trouw  eens zou komen biechten’

Dat had ik nu niet verwacht. Het was vooral de toon waarop hij dat zei die mij niet aanstond. Het klonk als een dreiging, als je niet komt biechten ga ik je niet trouwen…

Braaf meisje dat ik toen nog was stapte ik de avond voor mijn trouw op het afgesproken uur onze parochiekerk binnen en nam plaats naast de biechtstoel. Ik zat alleen in de kille kerk.

Voetstappen galmde door de immense ruimte.

Ik keek achterom. Zoals verwacht was het de onderpastoor die mijn richting uit kwam.

‘Blij dat je gekomen bent’ zei hij en hij maakte een uitnodigend gebaar naar de biechtstoel.

Ik duwde de rood velours gordijn opzij, ging door mijn benen tot mijn knieën steun vonden op het harde houten bankje

Het schuifje werd achter het traliewerk werd geopend.

Hij brabbelde de gebruikelijke vragen, ik antwoordde, niks bijzonders.

Ik dacht nog: ‘hier ga ik vlug vanaf komen, ik ben zo weer thuis’.

Maar dan….

‘En heb je al voorhuwelijkse betrekkingen gehad?’

Het bleef stil, mijn gedachtenmolen begon te werken.

Vroeg hij echt of ik al seks gehad had????

Wat dacht hij dan? Mijn lief en ik kenden elkaar al 5 jaar, ik liep niet met een kuisheidsgordel hè!

En bovendien heeft hij het recht niet om daar iets over te vragen!

Hij herhaalde de vraag….weer stilte…

Ik antwoordde: ‘ Ik vind niet dat ik hierop moet antwoorden’.

‘Maar als ik het niet weet, kan ik het ook niet vergeven’ repliceerde hij op een dwingende toon.

Mijn bloed begon te koken, hij had het recht niet! En hoe kan samen slapen nu fout zijn als je elkaar graag ziet?

Maar ik moest ’s anderendaags wel getrouwd geraken. Stel je voor dat het hele gebeuren niet door kon gaan door mijn fout….dus wat moest ik doen?

‘Als het zo is, dan zal God dat wel weten en dat is genoeg voor mij. In dat geval zal Hij het mij wel vergeven’ verzon ik zomaar ter plaatse om ervan af te zijn.

Het bleef nog even stil.

Dacht hij echt dat ik me zou bedenken en hem alles in geuren en kleuren ging vertellen? Hij zou er misschien nog van genieten…de geniepigaard.

Hij mompelde nog wat en sprak mijn boetedoening uit.

Uit het aantal Onze Vaders en Weesgegroeten kon ik afleiden dat voorhuwelijkse betrekkingen als een zééééér grote zonde werd aanzien.

Desalniettemin ben ik de volgende dag als een jonge vrouw, vrij van zonden, in het huwelijk getreden.

xxxxx

Inmiddels leef ik alweer 10 jaar in zonde. Als de onderpastoor het zou weten, hij draaide zich om in zijn graf.

 

 

Advertenties

24 comments

  1. Schandalig dat jij die arme man zijn pleziertje misgunde! Volgende keer moet je hem ook maar vertellen op welke manieren en met wie jij de vleselijke liefde hebt geconsumeerd! 😉 Hier wat feitjes over het huwelijk: https://nl.wikipedia.org/wiki/Huwelijk Wist je dat je – om te mogen trouwen – ooit geboren moest zijn? Echt waar!

    1. Mijn ‘met wie’ lijstje is heel kort hoor Terrebel! Het ‘op welke manier’ lijstje daarentegen…. 😉
      Nee, serieus, ik denk als ik nu dezelfde vraag voorgeschoteld krijg, me gewoon zou omdraaien en weggaan.

  2. Grappig verhaal.. Ik heb de Kerk radicaal de rug toegekeerd toen mijn moeder stierf op 43jarige leeftijd. Wat een flauwekul er toen verteld werd in de Kerk… “Ze is beter af nu enz…””Het heeft zo moeten zijn”… Bullshit!
    En zo was het ook met die ondertrouw en die verloofdencursus die je verplicht moest volgen… Anders mocht je niet trouwen 😦
    Ieder zijn ding en respect voor iedereen, maar geloof heeft al heel veel kapotgemaakt.

    1. Mensen zijn in wezen allemaal gelijk maar geloof slaagt er iedere keer weer in om verdeling te zaaien. En dat is meer en meer merkbaar in de samenleving. Zelf doe ik mijn uiterste best om verdraagzaam te zijn en open te staan voor andere meningen maar de laatste tijd gaan mijn haren nogal dikwijls rechtop staan van innerlijke woede.

  3. Voila, sluit perfect aan bij mijn blog van vandaag 🙂 zelfs anno 2016 lopen er nog fanatici rond en wat die allemaal bedisselen voor hun medemens is onvoorstelbaar. De onderpastoor wilde duidelijk zijn pleziertje hebben.

  4. die vraag verwacht je toch niet van een geestelijke?
    Lijkt me toch erg verregaand en seksuele nieuwsgierigheid , Els!
    Vroeger kon dit zomaar, maar gelukkig zijn die tijden veranderd… 😉

  5. Wow, daar zou ik toch ook niet blij mee zijn. En ik zou er ook niet op antwoorden, die had daar nu toch geen zaken mee? Goed dat je hem via je antwoord op zijn plaats durfde te zetten :-)!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s