vakantieherinnering


Zwetend en puffend zijn we de laatste kilometers van onze dagtocht richting Allos aan het afhaspelen (Franse Alpen). Het gaat moeizaam. Eens daar aangekomen zullen we ruim 22 km gestapt en zo’n 800 hoogtemeters overbrugt hebben. Zwijgend stappen we achter elkaar op het smalle bergpaadje.
In mijn gedachten ben ik de tocht aan het herbeleven. 





Wandelen langs de berghellingen, na elke bocht lijk je een nieuwe prentkaart in te wandelen, de stilte, het alleen zijn, de dieren die zich gewillig lieten fotograferen, de picknick ….Wat heb ik er weer van genoten. 
Ik ben er helemaal rustig van geworden, er is wat orde gekomen in mijn overvolle bovenkamer. Het ritme van de ene voet voor de andere te zetten werkt rustgevend en lijkt mijn gedachten naar een ander niveau te brengen. Ik krijg een andere kijk op de dingen, kan beter het onderscheid maken tussen hoofdzaak en bijzaak. Alles wat bijzaak en bijgevolg afval is kan ik weggooien. Oplossingen dienen zich onverwacht aan. Ik voel weer die sterke verbinding met de natuur, maar besef dat ik slechts een nietig puzzelstukje van deze megagrote puzzel ben. 


Eric lijkt mijn gedachten te lezen.

‘En daar doen we het voor hé moedertje? Daar worden we gelukkig van hé?

Het besef dat hij verwoordt wat ik aan het denken was doet me lachen. We kennen elkaar door en door en dat voelt goed. Geeft me zo’n veilig gevoel.

‘Ja, daar doen we het voor!’ antwoord ik, zwaar ademend, met het eindpunt van onze tocht in zicht.

Advertenties

9 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s