moeder

Ik ben geen moedermoeder, geen knuffelmoeder, geen moederkloek die haar kinderen steeds dicht bij zich wil hebben. Ik wil niet constant weten waar de kinderen zijn, wat ze doen, ik wil ze niet controleren, ik heb totaal geen bezitterig gevoel over mijn kinderen.

Andere moeders zijn er kapot van wanneer hun kroost het nest verlaat maar ik had er weinig moeite mee toen de kinderen op zichzelf gingen wonen. Dat is een logisch gevolg van het zelfstandig worden, en zo is het goed, denk ik dan. Het feit dat ze volledig op eigen benen staan in deze moeilijke tijden geeft me voldoening en fierheid.

Sommigen zullen mijn reactie nu wellicht als ‘koel’ omschrijven en mij een raar persoon vinden maar begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van mijn kinderen.

En in het geval dat je eraan twijfelt: een koele persoon ben ik zeker niet. De warmte is gewoon niet altijd zichtbaar aan de buitenkant. Volgens mij loopt er iets mis met de communicatie van mijn binnenkant met mijn buitenkant want diep vanbinnen is er wel een warm vuurtje!

Knuffelen bijvoorbeeld zit er niet echt in bij mij. Met lichamelijke nabijheid heb ik wel eens moeite. Ook met mijn kinderen. Het lijkt of ik het nooit geleerd heb, dat ik steeds in een bubbel zit waar slechts een zeer beperkt aantal mensen in toegelaten wordt.

Als kind was dit ook al duidelijk. Zo speelde ik nooit met poppen. Rollenspelletjes zoals ‘vadertje en moedertje’ waren niet aan mij besteed. Toen was ik al een eenzaat en speelde ik liever alleen, of zat ik rustig in een hoekje met een boek.

Misschien lijd ik wel aan S.K.D  Sociale Knuffel Deficiëntie of mis ik gewoon het knuffelgen….

Het zou best kunnen dat, mijn voor de buitenwereld , koele reactie een soort van onbewuste bescherming is om mezelf af te sluiten voor situaties en invloeden die me diep raken. Dat ik hooggevoelig ben speelt hier ongetwijfeld een rol in.

In tegenstelling tot de relatie met mijn kinderen ben ik binnen de relatie met mijn partner best wel lichamelijk. Raar hoor, die tegenstellingen in mijn gedrag. Ik geraak er zelf niet wijs uit..

Maar moet dat wel? Eigenlijk wil er ook niet al te veel bij stilstaan. Ik ben gewoon wie ik ben. Mensen stop je niet in vakjes.

Als er ooit kleinkinderen komen wordt het misschien een nieuwe start. Want kleinkinderen zijn, volgens de verhalen die ik hoor van kersverse opa’s en oma’s, onweerstaanbare knuffelbeertjes.

Misschien word ik toch nog een echte knuffeloma, en haal ik mijn schade dubbel en dik in.

Wat ik voel omschrijft Khalil Gibran perfect in onderstaand gedicht, wat ik o zo mooi vind: 

Je kinderen zijn je kinderen niet. 
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf. 
Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel zij bij je zijn, 
behoren ze je niet toe.
Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij 
hebben hun eigen gedachten. 
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in 
je dromen. 
Je moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan 
je gelijk te maken. 
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren. 
Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. 
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt jemet zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. 
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voorje zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de 
boog die standvastig is.
Khalil Gibran
Advertenties

12 comments

  1. Ik herken me heel erg in wat je zegt. Al wordt hier ten huize wel erg veel geknuffeld met de jongste (omdat zij daar zo een behoefte aan heeft). Ik ben op sommige momenten super bezorgd, maar zal nooit nalaten om mijn kroost op eigen benen te laten staan. De maatschappij is immers niet voor mietjes die constant aan moeders’ rok blijven hangen.
    En dat gedicht : ook een favorietje

  2. Ja hoor, een knuffeloma zal je worden, zeker weten😀😀
    Ik begrijp wel wat je bedoelt, ook al wordt hier thuis wel geknuffeld. Maar ook wij zijn fier dat onze kroost het huis verlaat en dat ze het goed doen én we genieten nog meer van ons tweetjes!
    Ik vind het gedicht prachtig en zo waar, alleen de 1ste zin…daar ben ik het niet mee eens, mijn kinderen zijn mijn kinderen wel, wat er ook gebeurt en zonder afbreuk te doen van hun uniek zijn! 😀

  3. Heel mooie tekst! Ook je eigen schrijfsel ;).
    Wel, gelukkig ben ik ook een beetje zoals jij. Ik zie mijn kinderen doodgraag, maar constant knuffelen doe ik ook niet. Als mijn zoon afkomt van Canada, sta ik niet constant te knuffel. Het beperkt zich meestal tot een aankomst knuffel en een afscheidsknuffel. Hij dochtertje van zes maanden, dat is andere koek, die knuffel ik plat als ze er is. Bovendien hebben mijn kinderen nooit van knuffelen gehouden , ik heb dat altijd gerespecteerd en ze hoefden ook geen familie te knuffelen en te kussen als ze daar geen zin in hadden. De een is de andere niet en ik heb hen gewoon zichzelf laten zijn.

  4. In een vlaag van opperste verveling dan wel een opwelling van eenzaamheid denk ik wel eens: hoe zou het zijn moesten wij kinderen hebben gehad? Het antwoord is dat ik me zulks onmogelijk kan voorstellen, doch ik kan me wel enigszins vinden in je relaas. Al ben ik dan wél weer een knuffelaar.

  5. Ik ben ook geen knuffelmens, enkel met mijn partner is dat anders. Ik denk ook dat ik soms als eerder afstandelijk word gezien, maar dat is enkel lichamelijk zo. Diep vanbinnen ben ik een vat vol emoties 🙂

  6. Mijn vriend vindt het heel raar dat mijn moeder en ik niet knuffelen. Maar dat is nooit zo geweest en nu gaan we er ook niet meer mee beginnen denk ik 🙂 Heb ik ook nooit gemist hoor. En we weten wel van elkaar dat we elkaar graag zien. Met mijn vriend knuffel ik dan wel weer graag en veel.

  7. Uiteindelijk gaat het erom dat je zelf tevreden bent met hoe je het doet. Niet wat anderen van je verwachten. Toch? Misschien knuffel je minder, maar hebt wel betere gesprekken. Ieder heeft zijn eigen kwaliteit..

  8. Prachtige tekst.. Ik lees hem regelmatig. Tja ik kan ook niet oordelen. Ik ben een knuffelmonster ben ik bang. Alhoewel ik het ook goed vind als ze op zichzelf gaan wonen. Het is gewoon heel natuurlijk. Weer tijd voor jezelf

  9. Ik herken mezelf hier helemaal in en ben dan ook blij, dat hier te lezen. Want weet je.. ik durf daar nooit voor uit te komen, omdat je dan inderdaad nogal snel de stempel ‘koud’ krijgt.

  10. ‘De warmte is gewoon niet altijd zichtbaar aan de buitenkant’ – in herkenning gelezen. Zelf bewaak ik ook m’n grenzen maar eens in m’n hart gesloten geraakt iemand daar maar moeilijk uit. Ik heb 1 dochter die dit jaar is gestart met de hogeschool en het is nu al duidelijk: “Loslaten, mama” (ik kijk nu naar mezelf) ;-). En Kahlil Gibran ja natuurlijk. Graag gelezen, Els. Ik was het hier even kwijt maar pik de draad opnieuw graag weer op, al reageer ik niet op alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s