trots

Ik zit aan de ontbijttafel voor me uit te staren. De stoel aan de overzijde is leeg. Het is stil, geen journaallus op de achtergrond, geen gepraat, geen geschuifel van stoelen,….muisstil.

Mozes, onze kat, weet niet wat er gaande is geeft mij kopjes in de hoop een stukje beleg te krijgen. Aan mijn andere zijde zit Doshi, onze hond, me met haar onweerstaanbaar smekende ogen aan te kijken. “Allez, vooruit dan, omdat jij het baasje ook mist” en ik stop haar een stukje kipfilet toe.

Als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb is het alleen eten. Ik neem een hap van mijn boterham maar het smaakt me niet, ik leg hem opzij.

Een raar leeg gevoel overvalt me. Er lijkt een stuk van mezelf weg….Ik mis hem, vooral nu….

Ik sta op, begeef me sloefend richting Senseo en merk dat ik 2 tassen klaargezet heb, de macht der gewoonte.

Mijn gedachten gaan terug naar de dag voordien. Ik had hem nog zo gewaarschuwd: motorcross is veel te gevaarlijk. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Tot gisteren het onvermijdelijke gebeurde….een kwalijke val.

Het was meteen duidelijk dat zijn sleutelbeen gebroken was. Geen twijfel mogelijk…het priemde gewoon door zijn huid. Naar spoed dan maar. Onderweg heb ik wijselijk gezwegen. Dus geen “ik had je nog zo gewaarschuwd” en andere dingen die ik had kunnen oprakelen. Nee, ijzige stilte in onze camionette.

Op spoed aangekomen trachtte mijn partner de breuk te minimaliseren: het was niet zo erg, hij had het al eens meegemaakt, het was als een griepje voor hem….. Het was inderdaad al de tweede sleutelbeenbreuk. Aan zijn andere schouder was hij al gezegend met een kapstok van een slecht aan elkaar gegroeide breuk. Er was echter één klein verschil: toen was hij in loondienst, nu is hij zelfstandige. Bovendien stond de start van het fietsseizoen voor de deur.

De dokter kwam aan zijn bed. “ja meneer, jij hebt het wel meteen goed aangepakt, jouw sleutelbeen is in drieën gebroken”. Ter illustratie stak hij de foto in de lucht. “Dat wordt een spoedoperatie, zal niet gemakkelijk zijn maar we gaan een plaat steken.”

img_0740-2

De start van het fietsseizoen hebben we natuurlijk niet kunnen uitstellen. Zoals ik verwachtte hadden de woorden ‘rusten, niet belasten en tijd’ die de dokter uitsprak totaal geen effect op mijn partner. De schouderdraagband lag al snel op de werkbank i.p.v. over zijn schouder. Het werk ging gewoon door.

Van de voorgeschreven kinesitherapie sessies heeft hij er 2 gehad en toen zei de kinesiste dat ze niets meer voor hem kon betekenen.  Door de vele beweging thuis (lees: in de fietsenwerkplaats) ging het herstel namelijk sneller dan normaal. Af en toe werd ik ingeschakeld als hulpje om iets vast te houden,  aan te draaien of te helpen bij het uit- en aankleden, meer niet.

Ondertussen zijn we enkele maanden verder en is het fietsseizoen ten einde gelopen. Mijn partner heeft er zich dapper doorgewerkt en is volledig hersteld.

Af en toe voel ik eens aan zijn schouder, dan voel ik over de ganse lengte van zijn sleutelbeen de plaat en de schroeven duidelijk zitten.

Met die titanium plaat is mijn ventje weer wat meer waard,  denk ik dan.

En ik was al zo trots op hem!

Advertenties

13 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s