als reïncarnatie zou bestaan….

IMG_0006Als ik mijn zoon zie bekruipt me soms een eigenaardig gevoel dat ik moeilijk kan definiëren. Ik ervaar het wel als iets wat overwegend positief is. Overwegend zeg ik wel want eerlijk gezegd lijkt het op sommige momenten eerder een creepy kantje te hebben.

Eerst dacht eerst dat ik er zelf de oorzaak van was, dat ik zag en hoorde wat ik zelf graag wilde zien en horen. Maar toen mijn moeder tijdens de voorbije Kerstavond verwoordde wat we beide al jarenlang aanvoelden zonder het duidelijk naar elkaar uit te spreken wist ik het zeker: dit is geen inbeelding
img_4109

Ze hebben elkaar maar zeer kort gekend, mijn broer die op 26 jarige leeftijd stierf en mijn zoon die op dat moment enkele maanden oud was.

En toch zijn ze zo verdomd gelijkend. En dan bedoel ik niet fysiek. Maar karakter, humor, interesses, noem maar op….

En dan was er nog mijn droom. Ongeveer 15 jaar geleden had ik een droom waardoor ik weken van de kaart was. Het verloop in het kort: er wordt mij medegedeeld dat mijn broer overleden is. Dan doe ik in mijn droom iets wat ik in het echte leven nooit zou doen, ik ga hem opzoeken. In de verte zie ik een brancard met een levenloos lichaam dat ik duidelijk herken als zijnde mijn broer. Ik nader…. Hoe dichter ik kom hoe meer het lichaam van mijn broer in het lichaam van mijn zoon veranderd. Tot het moment ik naast de brancard sta en mijn zoon zie liggen. Toen werd ik wakker.

Tijdens de voorbije Kerstavond zaten we met z’n allen gezellig samen rond de tafel. En weer kwam het gevoel van herkenning en ongeloof zowel bij mijn moeder als bij mij  naar boven. Hoe hij praat, zijn droge humor, de dingen die hij koestert, waar hij zich aan ergert, zijn gevoeligheid, noem maar op….net mijn broer. Ik bedacht net dat ze bij leven en welzijn  ongetwijfeld echte vrienden hadden kunnen zijn, mijn zoon en zijn nonkel. Meer nog, soulmates…

Bovendien is hun levensloop ook zeer gelijklopend: een grote hekel aan school, dezelfde piepklein geschreven spiekbriefjes, liever met de handen werken dan al die theoretische uitleg, allebei een weekendjob in een bakkerij, interesse voor mechanica en auto’s, mijn broer werkte voor een firma van koelinstallaties, mijn zoon in een groothandel van ventilatie- en verwarmingsinstallaties,….

Doorgaans ben ik zeer nuchter in die zaken, maar dit zet me wel aan het denken.

Ik hunker naar de verklaring die ik nooit zal krijgen.

Ik kan enkel besluiten dat er tussen hemel en aarde veel meer is dan wij begrijpen en dat wij slechts een klein deeltje uitmaken van een veel groter geheel. Iets wat ons petje, simpele mens zijnde,  mijlenver te boven gaat….

Ik moet me noodgedwongen bij het feit  neerleggen dat er geen verklaring is. En dat is erg moeilijk voor een nieuwsgierig persoon als ik.

Prettig eindejaar iedereen!

Veel geluksmomenten in 2018!

Advertenties

23 comments

  1. REÏNCARNATIE ….bestaat het of niet???
    Wie zal het zeggen he?
    Toch straf dat jullie dit als hetzelfde ervaren en op dezelfde momenten.
    Mooi….en tegelijk zeer missend om de persoon die je toch zo graag nog erbij zou hebben.
    Geniet van elkaar…
    Dikke knuffel
    Ingrid

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een openhartig logje van je ! Dank je voor het delen. Ik zoek het persoonlijk ook liever in doorgegeven genen dan in iets tussen hemel en aarde, al is dat ook een mogelijke uitleg. En fijn dat je broer er op die manier ook nog wat is he. Geniet van het einde van 2017 en op naar 2018.

    Liked by 1 persoon

  3. Wat een intens en dierbare ervaring! Dat is al een gift op zich.
    Toen mijn zoon werd geboren en ik weer wat bij mijn positieven was herkende ik het kind in het wiegje als iemand die ik al heel erg lang ken. Ik weet niet van wanneer…hoe, wat en al wat meer kan zijn. Ik weet alleen maar dat hij ouder is dan het kind van 7 wat hij nu is….
    Het lijkt net alsof je sommige mensen telkens weer ontmoet…
    Wat moet het dierbaar zijn om te ontdekken wat jij ziet. Koester dat. Lieve groet,

    Liked by 1 persoon

  4. Hoi Elske ,
    wat heb je dit weer mooi opgeschreven .Het lijkt me eigenlijk niet zo raar dat jij en je moeder gelijkenissen zien tussen Michiel en zijn Nonkel ,dit gebeurd maar al te vaak dat we dit zien in families ,maar dat je broer der niet meer is doet je dat natuurlijk eens zo hard inzien .
    veel liefs Stef en tot straks xxx

    Liked by 1 persoon

  5. Elske ….wat een mooie tekst weeral !! Ik ben blij dat we je gevoelens zo mogen kennen !! Ik ben dikwijls benieuwd wat er in je omgaat…..je geeft het niet dikwijls prijs he. Je kan het overduidelijk beter neerschrijven !! Dankjewel hiervoor !! Xxx

    Liked by 1 persoon

  6. Die droom moet beangstigend geweest zijn 😦
    Ik herken soms ook bepaalde dingen in mijn zonen, die me meteen doen denken aan mijn broer en zelf schoonbroers (dit laatste ook tot mijn grote spijt).
    Maar zoals tussen jouw zoon en broer, dat toch niet.
    Wel prachtig om dit gevoel te kunnen delen met je moeder.
    Fijn 2018 gewenst!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s