De herinnering

Met een tik van de zweep en een luide “ahopppp” porde de koetsier de paarden aan. Het tweespan zette zich langzaam in beweging en al gauw tikten de hoeven ritmisch over de Rotterdamse kasseien.

Ik schoof het fluwelen gordijntje opzij. De zachtoranje gloed van de ochtendzon verdreef de laatste schemering uit de koets. Met een lange haal trok ik de zilveren hoedenspelt uit mijn gevederde hoed en legde hem op de lederen zitbank om vervolgens mijn hoofd tegen de schouder van Jacques aan te vleien. Mijn Jacques,… de man die me zo goed kende en waarvan ik zo meteen met pijn in het hart afscheid zou nemen.

Jacques keerde zich naar mij en vroeg me met gebroken stem “Anna, liefste, weet je zeker dat je dit wilt?” Hij nam mijn hand en drukte zijn mond zacht op mijn handrug. Ergens had Jacques de stille hoop gekoesterd dat ik mijn keuze nog zou wijzigen. Even was het stil. Hij verwachtte een antwoord.

Ik keek hem in de ogen “Je weet dat studeren mijn passie is, Jacques. Ik wil geen vrouw aan de haard zijn, ik wil wat betekenen in de samenleving. Alleen door mijn hart hierin te volgen kan ik gelukkig worden. Dat we van elkaar gescheiden zullen zijn zal me zwaar vallen maar het betekent niet het einde van onze liefde. Onze liefde reikt verder dan de oceaan die tussen ons zal liggen.” Met dit antwoord ontnam ik ook Jacques’ laatste hoop.

“Goed, het valt me zwaar, dat weet je, maar er rest me niets anders dan jouw keuze te respecteren” en hij kuste me op het voorhoofd. Vervolgens greep hij de lederen tas die hij onder de bank geschoven had, maakte ze open en nam er een goudkleurig doosje uit. “Ik heb nog iets voor jou, om onze liefde te bezegelen.”

“Voor jou Anna”, hij keek mij in de ogen en reikte me het doosje aan. Verrast nam ik het in ontvangst en opende het. Op het zwart fluweel lag een prachtig parelsnoer. Kostbare zoetwaterparels. Sprakeloos was ik.

De ochtendgeluiden van de bedrijvige Rotterdamse haven werden steeds duidelijker. Roepende mannen, ratelende kettingen, karren en paarden,….het pijnlijke afscheid naderde.

Ondertussen is de studentenkamer op Harvard University al een jaar mijn thuis en is dit de laatste herinnering die ik koester aan Jacques. Ik laat het halssnoer nog geregeld tussen mijn vingers glijden en dan dwalen mijn gedachten af naar de mooie momenten die Jacques en ik samen mochten beleven.

Het beeld in mijn herinnering vervaagt stilaan maar het verlangen blijft.

Advertenties

6 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s