zondagse gedachte

Zondagnamiddag, ik nestel me naast mijn lief op de zitbank. De brandende kachel verspreidt een warme gloed in de huiskamer.

Door het raam zie ik een man, voorovergebogen onder een paraplu het gure weer trotseren. De regen gutst over de randen op zijn reeds doorweekte schoenen.

Het weer lijkt een metafoor te zijn voor de tijd die we doormaken.

Nu we volop in de tweede coronagolf zitten moeten we onze contacten beperken, zo heeft iedereen recht op één knuffelcontact buiten het gezin. Wat als we dit ene contact zouden ombuigen naar onszelf, met andere woorden dat we ervoor zouden kiezen om onszelf als knuffelcontact te nemen? Jezelf in vraag stellen, jezelf omarmen en rust vinden…

Zal dan de zon dan weer gaan schijnen?

Ik laat mijn hoofd rusten op de schouder van mijn lief en trek het zachte fleece deken tot onder mijn kin. Wat hou ik van die zondagse huiselijke gezelligheid met ruimte om mijn gedachten te laten wegdwalen.

6 comments

  1. Focus op het/je-zelf in de hoop de zon terug te vinden? Dan denk ik: zou dat dan niet hetzelfde geven? Maar verder denk ik er niet echt over na, de gedachte is alvast zeer fijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s