Auteur: els

De helft van wat ik schrijf is afval maar als ik het niet opschrijf, rot het weg in mijn hoofd. En dat zou zonde zijn.

geluksmomentje, 25j later

Ik lig op bed.
Naast mij een baby, mijn kindje.
Zo klein en kwetsbaar.
Bolle babywangetjes, een levendige om zich heen kijkende blik, 
gesloten vuistjes en trappelende beentjes.
Je bent blij.
Ik kijk je aan en blijf kijken, ik geniet.
Ik kan het nog steeds niet vatten, dit wonderlijke wezentje is er 
door mij gekomen.
Mijn vinger raakt je handje aan, je vuistje opent zich en omklemt 
mijn vinger.
Ik duw mijn aangezicht zachtjes op je buik en blaas erop.
Je maakt een lachend geluid en je handjes grijpen stevig in mijn 
haren.
"Auw, auw"
Je lacht nog luider, je schatert het uit.
Met een paar vingers streel ik over je zachte huid.
Je wordt er helemaal rustig van.
Oogjes vallen af en toe dicht.
Je ademhaling wordt rustiger.
Je slaapt...

Het dringt tot me door hoe bijzonder dit moment was.
Ik beloof mezelf om dit nooit te vergeten.
Ik probeer het blijvend op te slaan door het een apart plekje in mijn geheugen te geven, zodat ik het nooit vergeet.
En kijk, 25 jaar later is dat geluksmomentje er nog steeds.

voor wat hoort wat

Jullie zijn zo vroeg van stok? Onrustige nacht gehad? Last van een schuldgevoel?

Hebben jullie het hier eigenlijk nog naar jullie zin? Tevreden over de huisvesting? Genoeg stro in jullie bed? Is het eten gevarieerd genoeg? Genoeg legkorrel in de mengeling? Vinden jullie het fijn om af en toe eens los te lopen in de tuin? Genoeg losse grond voor jullie dagelijks stofbadje? Dagelijks vers drinkwater is toch oké? Vinden jullie het fijn dat we regelmatig een praatje met jullie maken? En dat het deksel van het compostvat af en toe open mag om jullie te verrassen met heerlijke vette regenwormen?

Ja?

Dan heb ik een eitje met jullie te pellen:

Leg me eens uit waarom jullie van die belachelijk kleine eitjes leggen. Ik had begot een loep nodig om ze te vinden!

Ik heb ze naast de meetlat gehouden en raad eens? 2cm, amper 2cm…Is dat de norm tegenwoordig? Aan de grootte van de eitjes te zien dacht ik eerst dat jullie appartement gekraakt was door de familie Merel. Maar de kleur van de eieren heeft jullie verraden. Het zijn wel degelijk jullie voortbrengsels. Zitten jullie in een identiteitscrisis? Denken jullie dat jullie kwartels zijn?

Al eens aan de gevolgen voor ons gedacht? Jullie creaties passen niet eens in een eierdopje. En een soldaatje soppen in een zachtgekookt eitje, daar moeten we helemaal niet denken. Het soldaatje past niet in het ei. Hoe kunnen we nu een panvullende omelet maken? Dat wordt minstens een maand eitjes sparen. Idem om een cake te bakken.

Ik wil het voor eens en voor altijd duidelijk stellen: “voor wat hoort wat! ” En daar blijf ik bij, is dat begrepen?

Weet ook dat deze foto’s op Facebook gepubliceerd zijn en dat iedereen jullie nu uitlacht!

Oranjegekte


Voor de Belgen is het onvoorstelbaar dat de koning zich vrij tussen zijn onderdanen (wat een vreselijk ouderwets woord) begeeft. Maar kennelijk denken de Nederlanders daar  anders over. Handen schudden, dansen, spelletjes doen, praatjes maken, poseren voor selfies, zwaaien, …. voor koning Willem- Alexander hoort het er op Koningsdag allemaal bij. En de Belgen kijken er met open mond naar. Dit is in België onmogelijk, zeker na de recente terreurdreigingen. En eerlijk gezegd, ik zie het onze kleurloze, stijve koning Filip niet doen.

Het wordt van Willem- Alexander verwacht dat hij zijn verjaardagsfeest deelt met het volk. Geen Koningsdag zonder Willem- Alexander en zijn gezin die vrolijk lachend de oranje, volledig losgeslagen gekte, trotseren. Leuk voor een halfuurtje lijkt me. Maar een hele dag? Op je verjaardag? Dat begrijp ik niet. Maar Willem- Alexander doet dat goed, het lijkt in elk geval spontaan. Als niet Nederlander heb ik misschien een aparte kijk op deze feestelijkheden maar het roept bij mij alleszins enkele vragen op.

Geniet Willem- Alexander hier nu zelf van? Ik kan het me namelijk moeilijk voorstellen. Is het niet allemaal in scène gezet om zijn populariteitsmeter hoog te houden? Sorry hoor Nederlanders, maar mij lijkt het meer op een vrij goed geacteerd en geregisseerd toneelstuk. Willem- Alexander is volksbezit geworden. Hij doet wat van hem verlangd wordt. Kiest hij hier zelf voor? Houdt hij een traditie in ere waar hij misschien niet meer achter staat? Of zie ik het verkeerd?

Zou hij niet liever thuis in alle rust met zijn gezin de inmiddels 50 kaarsjes van zijn verjaardagstaart uitblazen? Moest dat zo zijn dan zou ik dat best begrijpen. Ik zou hem onmiddellijk een dag verlof toestaan! Want wat is er mooier dan je kinderen in koor “Happy birthday to you, in de wei staat een koe…” te horen zingen? Daar kunnen de handdrukken van 17 miljoen vlagjes zwaaiende Nederlanders toch niet aan tippen?

wist je dat…

na “wist je dat…. deel 1 deel 2 en deel 3″ volgt hier deel 4

 

ik helemaal in mijn ééntje wil sterven?

Sterven als een olifant, alleen ergens onder een boom, dat is wat ik wil.

De aanwezigheid van familie rond mijn sterfbed zou het afscheid alleen maar moeilijker maken. Nee, sterven wil ik absoluut alleen doen.

mijn hemdsblouses vooraan dichtgenaaid zijn?

Vrouwen die , net als ik, bovenaan wat meer dan gemiddeld toebedeeld zijn kennen het probleem zeker. De ruimte tussen de knopen van je blouse gaat bij elke beweging gegarandeerd open staan. Of erger nog, de knopen springen gewoon los.

En dat geeft inkijk in het paradijs. Dat wil ik absoluut wil vermijden. Dus naai ik mijn blouses dicht ter hoogte van de borststreek. Probleem opgelost.

ik enorm van eten hou en dat ik moeite heb om maat te houden.

Als het mij smaakt kan ik blijven doorgaan, ik wil gewoon blijven genieten.

Achteraf zijn een schuldgevoel en maaglast dikwijls het gevolg.

ik een schrijfwedstrijd won?

En ik bijgevolg bij de gelukkige winnaars hoorde die een 1 jaar geldige hotelkortingskaart in ontvangst mocht nemen. Daar gaan we dankbaar gebruik van maken.

De opdracht van de wedstrijd die Albert Heijn voor zijn personeel uitschreef had volgende opdracht:

Schrijf een tekst met als onderwerp “Romantiek op de werkvloer”.

Ik postte een waargebeurd verhaal dat ik oppikte uit mijn blog. Het stukje vind je hier. Zoals jullie kunnen lezen heeft het een open einde. Op vraag van vele nieuwsgierige collega’s komt er binnenkort een vervolg. Misschien wel in het genre “Fifty Shades of Grey”? Wie weet? Jullie kunnen het binnenkort hier lezen….

ik heel ongeduldig kan zijn en te veel ineens wil?

Eens ik goed op dreef ben wil ik doorgaan tot het einde en het is niet uitzonderlijk dat ik afgeremd moet worden om mezelf te beschermen.

ik van koffie hou?

Liefst de pure smaak, zwart dus.

En liefst veel, heel veel….

ik van chocolade hou?

Met Pasen in het vooruitzicht had ik voor de kinderen pakketjes met chocolade eieren gemaakt. Maar gisteren kreeg ik zo’n trek in chocolade dat ik één pakketje volledig opat.

Met schuldgevoel en maaglast tot gevolg.

we dit jaar op motorvakantie gaan?

We rijden richting Italië. Wat rondtoeren in de Dolomieten. Bochtjes rijden en genieten maar. Hotelletje hier, wandeling daar, geen te strak geplande reis, we laten ruimte voor ingevingen van het moment.

De voorbereiding van onze tocht is nog volop aan de gang.

ik er niet van hou dat mijn voeten aangeraakt worden?

Een voetmassage is dus niet aan mij besteed.

Voetfetishisten gelieve zich eveneens te onthouden.