Auteur: els

Dit blog helpt me om alles in mijn overvolle bovenkamer wat te ordenen. Puur eigenbelang dus, lekker egoïstisch!

It's beginning to look a lot like Christmas

Mijn partner heeft een rationele en vooral praktisch gerichte persoonlijkheid. Een huis moet in zijn ogen vooral onderhoudsvriendelijk zijn en het esthetische is van ondergeschikt belang.

Maar met Kerstmis in het verschiet gaat hij helemaal door het lint. Dan ontaardt hij in een regelrechte kitschliefhebber.

Ik heb op werkgebied nog een druk eindejaar voor de boeg en wilde het dit jaar qua kerstversiering eenvoudig houden. Zo wilde ik de plafondhoge kerstboom liefst niet meer optuigen en vervangen door een eenvoudig kant en klaar model. Maar die boodschap is blijkbaar niet aangekomen.

Vandaag heeft hij voor zichzelf het startschot gegeven. Met Michael Bublé’s Chrismas playlist op de achtergrond haalde hij zijn verzameling kerstmannen te voorschijn. Ook de lichtslingers, kerstballen, matten kunstsneeuw, de verlichte mini kersthuisjes, een pluchen rendierkop om tegen de muur te hangen, kortom de ganse santeboetiek werd aangehaald. De keuken stond vol stoffige kartonnen dozen. Want “we gaan het eindejaar extra gezellig maken” zei hij.

Hij nam mij ook op sleeptouw langs 2 tuincentra. En genieten dat hij deed! Het leek wel een vrouw in haar lievelingsboetiek. Hij vroeg of ik die lichtjes mooi vond, wat ik vond van dat kleurtje, theelichthouders werden door hem gekeurd en gekozen….. En ik zag hoe zijn ogen schitterden wanneer hij met het idee kwam opdraven om voor de 12 genodigden op kerstavond een kersttrui te kopen. Terloops herinnerde hij mij eraan dat de kerstmutsen in de rode doos in de kelder geweldig zouden staan bij die truien. Allemaal goed voor mij, ik ken hem, ik zwijg en onderga het…

“En wat ga je op kerstavond voor de gasten koken?” was zijn volgende vraag.

verstilde wereld

omarmd door een waas

van gefilterd licht

vervaagde kleuren

verzachte contouren

gedempte geluiden

kille sluier

sereen

magisch

onaards mooie

allesverzachtende mist

Els, Beerse 12/2019

10 vingertjes en 10 teentjes

Iedereen weet dat een baby 10 vingertjes en 10 teentjes heeft, dat een baby een wonder is, dat het bedje na de geboorte van een baby niet meer leeg is ….. de teksten op geboortekaartjes vertellen meestal niets nieuws.

Ik vond destijds dat mijn pasgeboren dochter een tekst met betekenis op haar geboortekaartje verdiende. Dus ging ik op zoek en vond onderstaand tekstje wat ik dan ook liet plaatsen:

Het is een tekst waar ik nu nog volledig achter sta. Wat zeg ik? Met het verloop der jaren ben ik er steeds meer achter gaan staan. Het rare is dat ik destijds geen enkele reactie op het tekstje kreeg, geen positieve maar ook geen negatieve. Begreep men het niet? Was ik het te ver gaan zoeken? Was het te ‘speciaal’?

Daarom wil ik nu, 28 jaar later, voor diegenen die destijds bij het lezen van de tekst bedenkelijk keken of hun ogen wegrolden de woorden even verduidelijken.

Ik denk dat iedereen in aanleg over een pakket eigenschappen en talenten beschikt. Als kind ben je jezelf daar nog niet bewust van. Het leven is een ontdekkingstocht, een zoektocht naar jezelf. Aan jou om jezelf te ontdekken, niemand kan dit voor jou doen. Je ontdekt welke deuren open gaan en welke dicht blijven. Daarvoor moet je durven, proberen en lessen trekken uit de resultaten. ‘Ja’ zeggen en kansen grijpen maar ook ‘nee’ durven zeggen en oude banden verbreken.

Deze zoektocht verloopt niet voor elk kind op dezelfde manier. Soms wijkt die weg af van wat je als ouder voor je kind voor ogen had en kan dit tot conflicten leiden. Zoals mijn zoon die net voor het beëindigen van zijn middelbare school besliste dat hij niet meer naar school wilde. Op dat moment vond ik het een drama. Achteraf bleek dat de school verlaten voor hem wel de juiste weg was.

Het ene kind zal in rechte lijn op zijn doel afgaan, het andere zal via een omweg en misschien wel na verschillende keren rechtsomkeer gemaakt te hebben in een doodlopende straat zijn doel ook bereiken.

Elkeen doet het op zijn eigen manier en zijn eigen ritme, beide wegen zijn waardevol.

Samengevat is dit de boodschap die ik aan mijn dochter (en mijn zoon ook natuurlijk) bij haar geboorte wou meegeven:

Ik geef jou de mogelijkheid om de zoektocht naar jezelf te ondernemen op jouw wijze en op jouw tempo, om zo diegene te worden die je in aanleg bent.

Ranst vanmorgen 05.10u

Na 31 jaar ongevalvrij gereden te hebben moest het er eens van komen.

Inderdaad, ik had een verkeersongeval. En wat voor één! Het ganse gebeuren moet er ongetwijfeld erg spectaculair uitgezien hebben.

Ik werd een paar honderd meter, dwars voor een vrachtwagen, verder geduwd. Op YouTube vond ik een video met een gelijkaardige situatie:

Bangelijk hè?

Mijn situatieschets:

Ik rij op de rechtse rijstrook, de vrachtwagenchauffeur kwam bij de samenloop van de E34 en de E313 richting Antwerpen links van mij te rijden. Hij wilde rechts invoegen. Daarbij had hij een lichte tik gevoeld en dacht hij aan een klapband, zei hij achteraf. In werkelijkheid had hij mijn auto aangetikt waarna ik dwars voor zijn cabine schoof en door hem verder geduwd werd. Het viel me op dat hij niet remde. Wat ik toen niet wist is dat hij me nog steeds niet gezien had. Hij probeerde zijn vrachtwagen, rekening houdend met het drukke verkeer en de vermeende klapband, veilig aan de kant te zetten.

Ik kon enkel bang afwachten tot we tot stilstand zouden komen, remmen of gas geven leek me niet verstandig. Ik was namelijk erg bang om terug de drukke E313 richting middenberm op gekatapulteerd te worden. De autobanden gierden toen hij me tegen hoge snelheid verder duwde. Mijn ademhaling stokte en de adrenaline stroomde door mijn lijf. De ergste scenario’s flitsten door mijn hoofd. Ik voelde me machteloos, ik had geen enkele controle over wat er ging gebeuren.

Pas toen we een paar honderd meter verder op de pechstrook tot stilstand kwamen kon ik weer opgelucht ademhalen. De chauffeur zag bij het uitstappen pas dat ik met mijn auto dwars voor hem stond. Schrok die even!

De jonge Belgische chauffeur was sterk onder de indruk, heeft zich duizendmaal geëxcuseerd en was erg bezorgd. Hij had me helemaal niet gezien, hij heeft mij aangetikt toen ik me in zijn dode hoek bevond en eenmaal mijn auto dwars voor zijn camion gepositioneerd was zag hij me niet, zei hij. En dat lijkt mij ook geloofwaardig.

Vermits het een aanrijding was met een beperkte impact bleef ik lichamelijk ongedeerd.

Maar mijn auto…..ja……ik vrees het ergste……hij is behoorlijk verfrommeld. En ik moet mijn stuur draaien om rechtdoor te rijden, stuurinrichting is dus ook geraakt.

Eén ding is zeker: ik zal hem niet meer moeten wassen…..en laat dat nu net één van mijn hobby’s zijn…

ring- ring/ klik- klik

Na de mislukte reanimatiepoging om mijn Iphone van de verdrinkingsdood te redden ging ik op zoek naar een nieuw toestel.

Met de eisen in gedachten waaraan het nieuwe toestel moest voldoen stond ik bij Mediamarkt het aanbod te bestuderen. Al gauw kwam een vrij gezette, brildragende, nerdy uitziende verkoper op me toegestapt: “Waar kan ik u mee helpen?”

“Wel, ik ben op zoek naar een fototoestel waar je mee kan bellen” waarmee ik mijn belangrijkste eis meteen kenbaar maakte. Blijkbaar klonk dat nogal vreemd, er volgde een korte nadenkpauze tijdens dewelke hij me nietszeggend aanstaarde….uiteindelijk viel zijne frank.

De verkoper vervolgde met een uiteenzetting over de smartphones die momenteel de beste kwaliteiten op fotografisch gebied bieden. Rekening houdend met mijn budget viel mijn keuze op de Huawei P30 pro.

En ik moet zeggen, de foto’s zijn prima! En ik heb zeker geen spijt met de overstap naar Androïd.

Hieronder enkele foto’s die ik de afgelopen weken maakte: