Auteur: els

Dit blog helpt me om alles in mijn overvolle bovenkamer wat te ordenen. Puur eigenbelang dus, lekker egoïstisch!

corona (5)

Voor de mensen die zich afvragen waar het witte laken gebleven is dat aan onze voordeur hing: ik heb het weer binnen gehaald.

Niet omdat ik de zorgsector geen warm hart meer toedraag, zeker niet. Ook niet omdat het vandaag lakenwisseldag is. Nee, er is een andere reden.

Toen ik vanmiddag door onze straat wandelde viel het me voor het eerst op: overal hingen stralend witte lakens of handdoeken uit de raam en toen viel mijn blik op mijn laken. Schaamrood kleurde mijn wangen. Grauw, grijs….afschuwelijk!

Het was niet zozeer de grauwheid van het laken dat ik verafschuw. Maar wel het feit dat de grijze kleur iets over mij zegt wat ik liever verborgen hou.

“Dat ik geen huishoudwonder ben kan mijn partner beamen. Maar daarom hoeft gans Beerse het niet te weten” dacht ik en nam vervolgens dat grauwe laken snel terug binnen.

Corona (4)

Brussel, 05.30u op een werkdag in volle coronacrisis.

Ik haalde mijn voet van het gaspedaal en maneuvreerde mijn wagen naar de kant van de weg, richting blauwe zwaailichten.

Ik opende het portierraampje. Een agent keek even in mijn auto en vroeg me met een opvallend rollende r: ‘Wat doet u op dit uurrr op de weg mevrrrouw?’

‘ Ik ben op weg voor mijn job, ik start om 6u in Wemmel’

‘En u bent van?’

‘Van Beerse, bij Turnhout’

Er volgde een korte stilte.

Wellicht probeerde hij zich de kaart van België voor de geest te halen. Vervolgens keek hij me aan alsof hij een leugen in mijn ogen probeerde te ontdekken.

Ik las zijn gedachten: waarom kom jij in ’s hemelsnaam van Beerse naar Wemmel om te werken? Ik geef toe, soms stel ik mezelf die vraag ook en het antwoord is nog steeds hetzelfde: omdat ik van mijn werk hou.

‘Kan je dat bewijzen?’

‘Bewijzen…..euh nee, niet echt.’

‘Of ja, wacht even’ en ik haalde mijn knalblauwe Albert Heijn agenda uit mijn tas. Gegeneerd voor mijn slordig handschrift opende ik de agenda op week 13. Op 24/3 stond duidelijk (nu ja, duidelijk….) vermeld: Wemmel 6-12.30u.

‘Oké, dat lijkt me corrrect, u mag doorrrijden, prrettige werrkdag’

En ik zette mijn weg verder langs de spookachtig lege Brusselse wegen.

Corona (3)

foto: els 3/2020

Twee guitige kinderogen staren door het raam onze woonkamer in. Ik maak een zwaaiende beweging naar de kleuter die buiten voor het raam staat. De kleuter schrikt even wanneer onze blikken kruisen. Hij maak een wijzende beweging richting knuffelbeertjes die voor ons raam zitten en er verschijnt een vrolijke glimlach op het kindergezichtje.

Die glimlach…..daar doen we het toch voor?

Corona (2)

foto: els, 21/3/2020

Moeten we onszelf ongelukkig voelen en zitten te piekeren wanneer we massaal thuiszitten? Nee toch? Er zijn nog lichtpuntjes te vinden! Als je moeite hebt om ze te vinden creëer je ze zelf.

Zoals wij voorbije zaterdag deden. Wij hebben met onze “Missing Link” app groep online het glas geheven. Je zou het een e- peritief kunnen noemen.

Álora (Spanje), Merksplas en Beerse waren even weer verenigd, ieder in zijn eigen huis weliswaar. De glazen werden gevuld en er stond wat te knabbelen op de tafel. Plezier en gezelligheid zonder infectiegevaar.

Uiteraard werd het laatste nieuws uitgewisseld en werd er geïnformeerd naar ieders gezondheid. Blijkbaar zitten de gevoelens van onmacht en ongerustheid rond de crisis waar we nu in zitten erg diep. De mogelijkheid hebben om erover te praten en ervaren dat anderen dit op dezelfde manier ervaren sterkte ons.

Het deed ons deugd, dit gaan we nog doen!

Corona (1)

Momenteel voel ik een grote drang om mijn gedachten neer te schrijven. Uiteraard heeft dit te maken met de coronacrisis waar we sinds enkele weken mee te maken hebben . Graag neem ik jullie, in dagboekvorm, een stuk mee in mijn leven en mijn gedachten. Met de eerste stukjes ga ik enkele dagen terug in de tijd tot ik weer bijgebeend ben.

Vrijdagmiddag 13/3, AH filiaal Zaventem.

De laatste dagen waren voor mij, als supermarktmedewerker, overweldigend. Na de recente nieuwsberichten over de opmars van Covid-19 lijkt de ernst van de situatie eindelijk tot de mensen doorgedrongen en zijn ze aan het hamsteren gegaan.

In de supermarkt is het alle hens aan dek maar we kunnen niet bijbenen met het vullen van de rekken, bakken van brood, aanvullen van groenten en fruit en het wegwerken van ellenlange wachtrijen aan de kassa’s.

Daarbij zijn er door de regering extra veiligheidsmaatregelen afgekondigd waar ook wij rekening dienen mee te houden. Handen veelvuldig wassen en ontsmetten, fysiek contact vermijden en vooral social distancing zijn belangrijk. In zo’n overvolle winkel is dit laatste niet werkbaar, niet voor de klant en niet voor ons.

Ook vanochtend werd de supermarkt weer overspoeld door grijpgrage klanten die een voorraad willen aanleggen voor de slechte tijd die er zit aan te komen. Pasta, rijst, bloem en wc papier worden in grote aantallen aangekocht. Dat de mens een kuddedier is wordt weer eens bewezen. Men jut elkaar op, ikke lijkt op dit ogenblik de belangrijkste persoon. De stress op de winkelvloer neemt toe, ontevreden klanten, ronduit onbeleefde uitspraken in onze richting, onbegrip, tot fysiek geduw en getrek, we zien het allemaal. Als winkelmedewerkers gaan we tot het uiterste maar moeten met lede ogen het gedrag van de klanten aanschouwen.

Ik zwijg en werk door. Gelukkig kan ik me afsluiten voor de chaos rondom mij door me terug te trekken in mijn bubble, waar ik me goed voel.

Het voelt bijzonder om in deze drukte te werken, ik heb het gevoel dat ik er echt toe doe, dat ik een radertje ben in een essentieel geheel. Dat gevoel sterkt me om door te gaan want wie weet wat komt er nog op ons af?

Vandaag wordt er weerom een topomzet gedraaid. Maar ten koste van wat? Na zo’n werkdag als vandaag ben ik leeg. Ik slaap slecht want ik maak me zorgen. Over mijn naasten en over mijn eigen gezondheid. Ik kom in contact met zoveel mensen, wat als ik het virus mee naar huis breng en mijn naasten besmet? Dat idee laat me niet los.

Hoelang gaat dit nog doorgaan? Wat brengt de toekomst? Gaan we dit wel redden?

Zoveel vragen….