Uncategorized

‘t-is-zo-goe-as-da’k-et-gat-em

Natuurlijk ben ik blij dat ik na 54 jaar nog fris en dartel op deze aardkluit mag rondlopen. Dat daar een flinke portie geluk voor nodig was besef ik ten volle. En dat niet iedereen dat geluk gegund is besef ik ook.

Mezelf dat realiserende geniet ik elke dag van het leven. Waarom zou ik slechts 1 dag per jaar het leven vieren?

Laat dus die felicitaties, cadeautjes en het bijhorend obligatoir geknuffel gerust achterwege. Ik geef er echt niet om.

‘t-Is-zo-goe-as-da’k-et-gat-em!

Advertenties

ruimte voor het toeval

n.v.d.r. het model is 1,89m 🙂

Ons tuintje ziet er niet uit: de grote buxusbollen zijn verleden jaar ten prooi gevallen aan de buxusmot en er is nog steeds niets in vervanging geplant. Niet tegenstaande dat kijken we dagelijks met bewonderende blik naar onze tuin.

Verleden jaar dook het plots op uit het niets: een klein plantje met zilvergroene behaarde bladeren. Waarschijnlijk een zaadje dat was aangewaaid of gedropt door een vogel. We vonden het plantje er wel leuk uitzien dus mocht het blijven. We hadden nog geen idee van wat het was of wat het zou worden.

En wat zijn we blij dat we het destijds niet gewied hebben. Het plantje blijft ons verbazen. Het begon te groeien en bleef maar groeien, tot op heden lijkt er geen eind aan te komen. Een paar weken geleden verscheen er als bekroning in het hart van de plant een toorts met gele bloemen. Het kleine plantje is inmiddels uitgegroeid tot een joekel van +2,5m en we zijn erachter gekomen dat het gaat om een “koningskaars” ofte Verbascum thapsus.

Als ik het zo bekijk is dit een mooie metafoor voor het leven. Laat ten allen tijde ruimte voor toeval want het kan de kiem zijn van de prachtigste dingen.

YES, I did it!!!

img_8652
Badlaken en boek stevig onder de arm geklemd baande ik mij een weg tussen de tepeltjesgewijs geordende lichamen., lichamen zoals God ze geschapen had.

Buiten een eenvoudig bord dat midden op het strand neergeplant stond was er niets dat erop wees dat hier een bijzonder soort badgasten hun favoriete hobby aan het beoefenen was.

Het lavazand brandde onder mijn voeten toen ik op mijn tippen in snelle  pas over het strand liep. In mijn gebloemde jurk voelde ik me bekeken…. dus eigende ik me snel het eerste vrije plekje op het zwarte strand toe. Aan de kant weliswaar want zo zelfzeker voelde ik me niet.

Met een breed uitzwaaiend armgebaar ontvouwde ik mijn kleurig badlaken, maakte de knoop van mijn wikkeljurk los en liet hem van mijn naakte lichaam glijden om mij vervolgens in een recordtempo op het badlaken neer te ploffen. Snel mijn benen voor mijn bovenlichaam opgetrokken en een boek ter hand genomen als extra afscherming tegen gluurders. Dit gaf me de gelegenheid om mijn omgeving te observeren.

Werkelijk alle variaties van het menselijk ras waren vertegenwoordigd: van jong tot oud, man en vrouw, blank en minder blank, kaalgeschoren, netjes getrimd maar ook hele eksternesten (dames, over je bikinilijn hoef je jezelf dus geen zorgen te maken want die is er simpelweg niet), groot en klein, mager en zwaarlijvig en alle onderling denkbare combinaties.

Al gauw kon ik de naakte zonneaanbidders indelen in categorieën. Je had de overtuigde naturisten, volledig gebruind en zonder enige gène hun lichaam tentoonstellend. Velen onder hen met armen en benen wijd gespreid om optimaal van de zon te kunnen genieten. Niet altijd even aangenaam om te bekijken, dacht ik bij mezelf. Anderzijds had je de occasionele wit-bruin gevlekte naturist. En voor mezelf creëerde ik een derde categorie: de witte zonneklopper die helemaal niet houdt van braden in de zon maar zich openstelt voor een nieuwe ervaring.

Wat me aangenaam verraste was dat er niemand maar dan ook niemand naar mij gluurde. Geen man die stiekem over zijn krant keek, niemand die zijn zonnebril op zijn neus had laten zakken om vanuit een ooghoek naar mij te staren…dat bleken gelukkig fabeltjes.

De spanning vloeide langzaam weg uit mijn lichaam. Ik duwde mijn voeten voorwaarts in het warme zwarte lavazand, legde mijn boek terzijde en liet mezelf in een comfortabele rugligging zakken. Een frisse oceaanbries (blies door mijn haren dacht ik te schrijven maar voor lezers met veel verbeelding laat ik dat achterwege) koelde mijn opgewarmde lichaam….heerlijk! Het voelde een beetje als naakt zwemmen, ook zo’n fijn gevoel. Mijn ogen werden zwaar en ik doezelde even weg.

Toen ik mijn ogen opende lag er naast me een man die ik nog niet opgemerkt had. Ik voelde zijn ogen, hij zocht oogcontact. Ik keek hem vragend aan waarop hij reageerde:

“Zaten wij niet op hetzelfde vliegtuig?”

“Belgische?”

Ik knikte bevestigend.

“Jij bent Nederlander zeker?”

Hij knikte eveneens.

“Dat dacht ik al…”

Vervolgens draaide ik mijn hoofd in de andere richting en dacht: zwijg toch man, dit is het verkeerde moment, echt het verkeerde moment….

Leven- Liefde- Passie

Op mijn levenspad heb ik het geluk gehad om heel wat boeiende mensen te mogen ontmoeten. De meesten onder hen kruisten slechts even mijn pad, anderen liepen een stukje met me mee en nog anderen zijn volhouders en lopen nog steeds met me mee.

Ze hebben één ding met elkaar gemeen: het zijn stuk voor stuk unieke persoonlijkheden met een apart levensverhaal, een uitgesproken mening of een ontembare passie. Kortom, het zijn mensen die wat te vertellen hebben.

Deze boeiende persoonlijkheden wil ik op een nieuwe blog aan het woord laten. De vorm waaronder ze dit doen kiezen ze zelf: door middel van vraag en antwoord of aan de hand van een door hen geschreven tekst, foto’s,…alles is mogelijk. Ze krijgen van mij carte blanche, letterlijk.

Nog even vermelden dat ik op de Leven Liefde Passie blog enkel de verslaggever ben en niet noodzakelijk de mening deel van de mensen die daar aan bod komen.

Ik wil jullie graag uitnodigen om er via onderstaande link een kijkje te nemen. Agnes, die zichzelf caminoholic noemt, is de eerste in een rij boeiende persoonlijkheden die er haar verhaal doet.

http://leven-liefde-passie.com

Voel jij je geroepen om je leven, liefde of passie met de lezers te delen? Dan hoor ik het graag:

verfaille.els@gmail.com

Uiteraard moet ik nog regelmatig mijn eigen ei kwijt kunnen, kribbelsuitmijnleven.wordpress.com. blijft dus bestaan!

Vadertje Tijd en Moeder Natuur

Ik zou het al te graag willen: leven op het ritme van de natuur. Eten wanneer ik honger heb, opstaan zonder wekker… leven volgens wat mijn zintuigen en mijn intuïtie me vertellen. Maar helaas, het is mij, samen met zoveel anderen, niet gegund.

Op welk punt in de evolutie zijn we de connectie met het ritme van de natuur kwijtgespeeld? Gebeurde dat toen we het ‘aanvoelen van de tijd’ ruilden tegen meetbare tijd? De klok is natuurlijk een geweldige uitvinding. Zonder precieze tijdsmeting zou onze samenleving niet functioneren. Hier is Vadertje Tijd koning.

Maar het brengt ook zoveel nadelen met zich mee. De klok bepaalt ons leven. Strakke planningen, afspraken, werk- en rusttijden overheersen ons natuurlijk ritme. En dat natuurlijk ritme is individueel zeer verschillend. Ik ben bijvoorbeeld een ochtendmens. In de ochtend ben ik het fitst, kan ik het best nadenken en ben ik bijgevolg het meest productief. Ik word liefst wakker met het eerste licht dat de slaapkamer binnendringt. Wanneer anderen pas wakker worden is mijn kaars uit (het 21u moment, gekend bij de vrienden😁) en kruip ik liefst snel onder de wol. Mijn natuurlijk ritme wordt dikwijls verstoord door de klok. Korte periode kan ik dit wel volhouden maar als ik mijn natuurlijk ritme gedurende lange tijd negeer geraak ik uit balans. Slaapproblemen, stress, slecht humeur en me minder goed in mijn vel voelen zijn de gevolgen.

Een dagje thuisblijven en naar je lichaam luisteren is toch de oplossing zou je kunnen denken. Maar zo werkt het niet. Ik heb minstens 2 dagen nodig om uit het mij opgelegde leefpatroon te stappen en af te kicken van de ratrace van onze maatschappij. En ik merk dat dit er met ouder te worden niet op verbetert, dat de recuperatietijd steeds langer wordt.

Ik verwacht dat er binnenkort een moment gaat komen dat het niet meer leefbaar blijft voor mij en dat ik mijn leven een nieuwe wending zal moeten geven. Hoe, wat en waar weet ik nog niet maar het speelt de laatste tijd steeds meer in mijn achterhoofd.