ons Sofie

Na de reeds 25 jaar dat ik in de Antwerpse Kempen woon blijf ik het nog steeds een vreemde uitdrukking vinden. Hier krijgen familieleden, en dan heb ik het niet alleen over broers of zussen maar ook over nichtjes en neven, prompt het bezittelijk voornaamwoord ‘ons’  voor hun naam geplakt. Ons Kato, ons Lieve, onze Jef,…Een mens bezit je toch niet? Raar volkje hier in de Kempen.

Ik keek er dan ook niet van op toen Eric , die in tegenstelling tot mezelf een echte Kempenaar is, de poetsvrouw  tijdens onze gesprekken ‘ons Sofie’ is beginnen te noemen. Er is duidelijk een toenadering tot stand gekomen tussen die twee.

En nee, mocht je fantasie op hol slaan: Sofie is niet de cliché Poolse blonde Ana die met het welgevormde lichaam, ellenlange benen en het witte schortje het hoofd van alle mannen weet op hol te brengen. Sofie is eerder het stevige type, én Belgische.

Zelfs Doshi wordt wild enthousiast als ze Sofie om 7,50u de oprit hoort oprijden. Dan kan ze niet snel genoeg bij de achterdeur zijn om haar met enkele geweldige luchtsprongen te begroeten. Die twee kunnen het goed met elkaar vinden.  Met hevig kwispelende krulstaart begeleidt Doshi Sofie naar de kelderdeur waar de werkschoenen uit de tas worden gehaald. Vervolgens verdwijnt Doshi’s kop volledig in Sofie’s tas.  En Sofie vindt het allemaal oké…Meer nog: ze laadt haar tas volledig uit zodat Doshi alles kan besnuffelen. Om er vervolgens alles er weer in te stoppen….

Nu blijkt dat mijn twijfels om een poetsvrouw in dienst te nemen ongegrond waren, meer nog, ik zou ze moeilijk kunnen missen. Het zijn maar 4 uurtjes per week, maar toch is ze een hele hulp.  Ze werkt steeds door, is betrouwbaar, heeft nog niets gebroken, toont zin voor initiatief,…niets dan goeds over ons Sofie!

Zalig toch om op deze manier ’s morgens naar je werk te vertrekken en de dingen waar je een hekel aan hebt met een gerust hart door iemand anders te laten opknappen?

image

Dus Sofie, mocht je dit toevallig lezen, jouw hulp wordt gewaardeerd!

bel me!

Vanochtend ben ik opgestaan met een schorre kraaienstem. Ik leek wel een lange, wilde nacht achter de rug te hebben.

Op een of andere manier blijken mannen krakende vrouwenstemmen sexy te vinden. Eric liet me, weliswaar voor hij zijn ogen opende, dan ook ongegeneerd weten dat hij het niet erg vond om naast een nieuwe vrouw wakker te worden.

Wetende dat mijn werk vooral uit praten bestaat kan ik je verzekeren dat dit geen pretje is.
Maar ik ga niet bij de pakken blijven zitten…Om het op zijn Cruijffiaans te zeggen: ‘ieder nadeel heb zijn voordeel’. Ik ga mijn nieuwe stem in mijn voordeel gebruiken.

In de Streekkrant liet ik onder de rubriek ‘contacten’ volgende advertentie plaatsen:
‘Els, vr. met erv.,zwoele sexy stem,brengt je in 1 min. tot een ongek. hgtepnt., suc.verz.! 0123/ 123456 €5/min.
Wedden dat ik meer zal verdienen dan op de versafdeling bij Albert Heijn?

Hoe dan ook, tips om mijn oude, zachte stem weer snel tot leven te wekken zijn steeds welkom. Nog even meegeven dat ik het meest hou van grootmoeders remedies die beginnen met: men neme een glas rum of cognac en men voege daar aan toe …

moeder

Ik ben geen moedermoeder, geen knuffelmoeder, geen moederkloek die haar kinderen steeds dicht bij zich wil hebben. Ik wil niet constant weten waar de kinderen zijn, wat ze doen, ik wil ze niet controleren, ik heb totaal geen bezitterig gevoel over mijn kinderen.

Andere moeders zijn er kapot van wanneer hun kroost het nest verlaat maar ik had er weinig moeite mee toen de kinderen op zichzelf gingen wonen. Dat is een logisch gevolg van het zelfstandig worden, en zo is het goed, denk ik dan. Het feit dat ze volledig op eigen benen staan in deze moeilijke tijden geeft me voldoening en fierheid.

Sommigen zullen mijn reactie nu wellicht als ‘koel’ omschrijven en mij een raar persoon vinden maar begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van mijn kinderen.

En in het geval dat je eraan twijfelt: een koele persoon ben ik zeker niet. De warmte is gewoon niet altijd zichtbaar aan de buitenkant. Volgens mij loopt er iets mis met de communicatie van mijn binnenkant met mijn buitenkant want diep vanbinnen is er wel een warm vuurtje!

Knuffelen bijvoorbeeld zit er niet echt in bij mij. Met lichamelijke nabijheid heb ik wel eens moeite. Ook met mijn kinderen. Het lijkt of ik het nooit geleerd heb, dat ik steeds in een bubbel zit waar slechts een zeer beperkt aantal mensen in toegelaten wordt.

Als kind was dit ook al duidelijk. Zo speelde ik nooit met poppen. Rollenspelletjes zoals ‘vadertje en moedertje’ waren niet aan mij besteed. Toen was ik al een eenzaat en speelde ik liever alleen, of zat ik rustig in een hoekje met een boek.

Misschien lijd ik wel aan S.K.D  Sociale Knuffel Deficiëntie of mis ik gewoon het knuffelgen….

Het zou best kunnen dat, mijn voor de buitenwereld , koele reactie een soort van onbewuste bescherming is om mezelf af te sluiten voor situaties en invloeden die me diep raken. Dat ik hooggevoelig ben speelt hier ongetwijfeld een rol in.

In tegenstelling tot de relatie met mijn kinderen ben ik binnen de relatie met mijn partner best wel lichamelijk. Raar hoor, die tegenstellingen in mijn gedrag. Ik geraak er zelf niet wijs uit..

Maar moet dat wel? Eigenlijk wil er ook niet al te veel bij stilstaan. Ik ben gewoon wie ik ben. Mensen stop je niet in vakjes.

Als er ooit kleinkinderen komen wordt het misschien een nieuwe start. Want kleinkinderen zijn, volgens de verhalen die ik hoor van kersverse opa’s en oma’s, onweerstaanbare knuffelbeertjes.

Misschien word ik toch nog een echte knuffeloma, en haal ik mijn schade dubbel en dik in.

Wat ik voel omschrijft Khalil Gibran perfect in onderstaand gedicht, wat ik o zo mooi vind: 

Je kinderen zijn je kinderen niet. 
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf. 
Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel zij bij je zijn, 
behoren ze je niet toe.
Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij 
hebben hun eigen gedachten. 
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in 
je dromen. 
Je moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan 
je gelijk te maken. 
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren. 
Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. 
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt jemet zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. 
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voorje zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de 
boog die standvastig is.
Khalil Gibran

herfstrit plog

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De uitgescheurde advertentie hing al enkele weken aan de keukenkast. De jaarlijkse Herfstrit vormt voor ons de afsluiting van het motorseizoen en vandaag, 30/10, was het zover. Eerst nog de voorbereiding: weerbericht beluisteren, aangepaste kleding aantrekken, motor- gps instellen, regenkleding en een klein noodrantsoen voor onderweg meenemen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De motor (alias MiLF mobiel) wordt van stal gehaald. Het belooft een zonnige dag te worden.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Klaar voor vertrek richting Moerzeke, de startplaats. Nog snel een selfie.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We starten de bepijlde rondrit die grotendeels over rustige landelijke wegen loopt. Net zoals vorige jaren verloopt de organisatie vlekkeloos. Politie op de drukke kruispunten, pechverhelping onderweg, je doet alles op eigen tempo en kan een tussenstop maken waar je maar wilt. Onderweg zitten de caféterrasjes dan ook afgeladen vol met motorrijders…bijzondere sfeer. Veel mensen die in de deuropening staan, zwaaiende kinderen en opvallend veel oudjes langs de straten die verbaasd staan te kijken. Er wordt vrolijk gezwaaid en teruggezwaaid. Het gebeurt natuurlijk niet dagelijks dat er zo’n 4000 motorrijders voor je deur passeren.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Zoals je ziet: het is eind oktober maar we genieten van een uitzonderlijk zonnige dag.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Middagpauze.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

img_2980

Na de eet- en plaspauze weer op weg. We worden gefotografeerd.

dsc00211-large

Een bekend gezicht, Marijn De Valck, peter van de Hartrijders.(foto van Wilfried Dyserinck)

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Hier blijven de deuren dicht. Spijtig voor de duozitters die wel een biertje lusten 😉

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Collega- rijders, zij het op vier wielen. Eric en ik kijken elkaar aan en denken hetzelfde: een idee voor over 25 jaar…want eens motorrijder, altijd motorrijder!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We bereiken het eindpunt in Hamme waar we onze eetbonnetjes ruilen voor een knapzak en koffie.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De terugrit naar huis met achter ons de ondergaande zon. In totaal werd er €18000 ingezameld voor de Vlaamse Vereniging Autisme, de Hartrijders doen hun naam alle eer aan!

wist je dat…

Deel 1 “van wist je dat” vind je hier

 

mijn autoradio steeds op StuBru afgestemd staat?

voornamelijk voor de combinatie van vlotte muziek en verkeersinfo

ik weleens luidop durf meezingen

één uitzondering: om 5u ’s ochtends op de snelweg, als het verkeer nog vlotjes loopt, verkies ik een cd met klassieke muziek waarbij ik de volumeknop serieus durf opendraaien

ik liefst zwarte schoenen draag?

omdat ik ze mooi vind staan onder elke outfit

ze vormen een beter geheel met mijn donkere haren en ik hou gewoon niet van bruin, ook niet in mijn kleding

als uitzondering op die regel staat er 1 paar rode pumps in de schoenenkast

ik veel beter slaap sinds ons bed met het hoofdeinde naar het zuiden gericht staat?

raar vind ik dat, ik geloof niet echt in aardstralen enzo

het voelt gewoon veel beter om in deze richting te slapen

ik een bril draag tijdens het autorijden?

vooral als het regent focussen mijn ogen zich op de autoruit (door de regendruppels denk ik) waardoor ik een minder goed verzicht heb

ik dit jaar helemaal geen zin heb om onze kerstboom op te zetten?

en dat dus ook niet ga doen

één groot voordeel: ik ga hem ook niet moeten opbergen

ik meer en meer online koop?

kleding, schoenen, boodschappen, noem maar op

gemakkelijk, tijdswinst, prijzen vergelijken, aan de deur geleverd, enkel voordelen

dat ik dan geen winkelplezier heb?

inderdaad, ik ben waarschijnlijk een atypische vrouw ik hou niet echt van slenteren door de winkelstraten

winkel in winkel uit, nee bedankt

ik sinds kort vast in Antwerpen werk?

en bijgevolg dagelijks moet filerijden

als je op de verkeersinfo hoort: “E34 Turnhout- Antwerpen filerijden 1u 5min” ik er gegarandeerd sta aan te schuiven

ik het haat om te laat te komen?

om deze reden ben ik me tijdens het filerijden de ganse tijd aan het ergeren

“te laat komen is een keuze” zei een vroegere collega ooit

niet mee eens dus, in België toch niet

’t was trouwens een Nederlander die dat beweerde

een goed gevulde lingerieschuif heb?

de meeste vrouwen hebben een verzameling schoenen of handtassen maar ik hou het bij lingerie

de lingerieschuif is dan ook de grootste investering van mijn ganse garderobe

en ja, die koop ik ook online

ik een zwak heb voor mannen die hun taal correct en creatief gebruiken?

foutloos schrijven, uitspraak, zinsbouw, humor, woordspelingen, gedichten,…

daar val ik voor

mijn schouders mijn lelijkste lichaamsdeel vind?

er zit een gootje in van mijn bh bandjes

daarom zal je mij ook nooit zien in een topje met spaghettibandjes

je mij zelden in badpak of bikini te zien zal krijgen?

heeft niets met mijn schouders te maken

wel met het principe dat ik zelf wil kiezen wie mij (bijna) naakt te zien krijgt

rare vrouw ben ik hè?

als ik aan de computer zit en enkele keren moet doorklikken, ik deze stappen dan voor mezelf luidop onder woorden breng?

dit ondertussen een automatisme geworden is en bijgevolg te laat tot het besef kom dat ik daar niet alleen zit

als oudere werknemer mijn leeftijd het enige bruikbare excuus is dat ik daarvoor kan bedenken en ik daar dan ook dankbaar gebruik van maak

ik geen personenweegschaal in huis heb?

omdat ik mezelf ken:

als de weegschaal er zou staan zou ik een innerlijke dwang voelen om me iedere dag te wegen, wat alleen maar ergernis tot gevolg zou hebben

1x per jaar tijdens het arbeidsgeneeskundige onderzoek is genoeg

mijn gewicht is best oké hoor