Joepie, mijn man is een klusser

Men neme 1 tweedehands bestelbus, sloop de vloer en de wanden, plaats 2 zijramen en 2 dakramen, isoleer de wanden en het dak, voorzie elektriciteitsleidingen, waterleidingen, gasleidingen, waterafvoer, verwarming, plaats zonnepanelen op het dak, hang een zonneluifel, plaats de binnenindeling en de kastjes, tafel en zitbank, werk de wanden af met kurk, bekleed het dak, plaats touch led verlichting, plaats optrekgordijnen aan elk raam, voorzie stopcontacten en usb aansluitingen, plaats een inbraakalarm en CO alarm, voorzie een douchebak lavabo en toilet, onder de bestelbus hang je proper- en vuilwaterreservoir, richt de keuken in: fornuis, spoelbak, koelkast en voorraadkast, het bed voorzie je van een lattenbodem en 2 matrassen, onder het bed is ruimte voorzien voor een mini- moto, de huishoudbatterij, gasfles, tuinstoelen,…..

Zorg dat er steeds een basisvoorraad voeding, linnen en kleding aanwezig is in de camper en na het vullen van de watertank ben je vertrekkensklaar voor een lastminute uitstapje, volledig zelfvoorzienend!

op zoek naar groen

Toen we 15 jaar geleden onze huidige woning in Beerse kochten waren we er vast van overtuigd: ‘hier willen we oud worden.’

Maar zoals het steeds gaat in het leven worden die uitspraken, afhankelijk van de omstandigheden voortdurend bijgesteld.

Ons huis heeft nog steeds alles om er gelukkig oud te worden: open structuur, badkamer beneden, mogelijkheid om beneden een kleine slaapkamer in te richten, rustig gelegen en toch dicht bij het centrum.

De fijne buren die er ten tijde van de aankoop woonden zijn jammer genoeg geëmigreerd maar goed, in ruil kregen we er een leuk vakantieadres in Spanje bij en dat is ook niet niks. Ook het feit dat we 15 jaar ouder zijn en beide een drukke job hebben heeft als gevolg dat we meer tijd nodig hebben om op te laden. In onze huidige woonomgeving lukt ons dat niet voldoende.

Als we in de natuur vertoeven lukt dat wel. Het vrije, open gevoel en de verbinding met de natuur die we dan ervaren laat ons ontspannen.

Vandaar dat we op zoek zijn naar een vakantiehuisje. In het groen, uiteraard. Liefst zonder directe buren. Binnenland of net over de grens, midden in een bos of met een weids uitzicht over de omgeving. Veel luxe vragen we niet, rust vinden we belangrijker. De basis moet in orde zijn, een opfrisbeurt doen we zelf want joepie, mijn man is een klusser!

Weet er iemand iets te koop staan?

voor het geval dat…

Het lag al een paar jaar in de badkamerkast voor het geval dat….

Je kent het gevoel: het zou nog wel eens van pas kunnen komen en ondertussen duw je het steeds meer naar achteren in de kast om uiteindelijk te vergeten dat het daar ligt.

Het ‘voor het geval dat’ is niet meer gekomen. Mijn vruchtbaar leven is voorgoed afgesloten.

Ik stuurde volgend bericht naar mijn dochter:

Voilà, de badkamerkast is bij deze weer wat meer opgeruimd, er is zelfs ruimte vrijgekomen voor wat anders. Maar voor wat? Benodigdheden voor de volgende levensfase? Ik wil er voorlopig nog niet aan denken.

Ik vind de incontinentieslips van Tena Silhouette aartslelijk!

meespeelmomentje

In mijn mailbox:

Mijn antwoord:

Beste mevrouw de schooldirectrice,

Van een verrassing gesproken!

Het feit dat er ergens op deze aardkluit een peuter zou rondlopen waar ik de moeder van ben laat mijn mond openvallen van verbazing. Mijn eierstokken zijn al enkele jaren met pensioen, ze brachten me twee prachtige kinderen die inmiddels volwassen zijn. De kans dat ik moeder ben van een peuter is bijgevolg onbestaand.

Dit schrijvende besef ik ten volle dat ik u met een probleem opzadel: er zal een lege plek zijn tijdens het meespeelmomentje.

Ik denk graag met u mee richting oplossing. Mijn partner en ik werken beiden van huis uit. Niets bijzonders hoor ik u zeggen ware het niet dat hij me begint op de zenuwen te werken met zijn ADHD gedrag. ADHD is niet eenvoudig, dat hoef ik u niet te vertellen. Juffen en meesters hebben er in deze tijden ongetwijfeld bergen ervaring mee. U voelt mij al komen…mijn partner kan de oplossing zijn voor de lege plek: hij kan die innemen. Ik wil nog vermelden dat hij al lang uit de luiers is en mondig genoeg om te zeggen wat hij wil. Hij is ook vertrouwd met het dragen van een mondkapje en het ontsmetten van zijn handen. Over het bewaren van afstand heb ik mijn twijfels, dat hangt van andere factoren af.

Wat denk je? Hebben we een akkoord? Het is een win win situatie: u hebt geen lege plek tijdens het meespeelmomentje en ik krijg wat meer rust in mijn leven.

Mijn dankbaarheid zal groot zijn!

romantische avond

Het pakje lag voor me op de tafel. Een verrassing voor een romantische avond had hij gezegd…..sinds dit kreeg ik geen enkele verrassing meer…… benieuwd….. snel openmaken.

Zijn uitleg: bougies voor romantische sfeer, een draadloze speaker voor de gepaste achtergrondmuziek en olie om wat snacks te frituren 😳😫😡

Prompt vulde ik de ‘verrassing voor een romantische avond’ aan met het volgende: een massagetool en hot massageolie.

zondagse gedachte

Zondagnamiddag, ik nestel me naast mijn lief op de zitbank. De brandende kachel verspreidt een warme gloed in de huiskamer.

Door het raam zie ik een man, voorovergebogen onder een paraplu het gure weer trotseren. De regen gutst over de randen op zijn reeds doorweekte schoenen.

Het weer lijkt een metafoor te zijn voor de tijd die we doormaken.

Nu we volop in de tweede coronagolf zitten moeten we onze contacten beperken, zo heeft iedereen recht op één knuffelcontact buiten het gezin. Wat als we dit ene contact zouden ombuigen naar onszelf, met andere woorden dat we ervoor zouden kiezen om onszelf als knuffelcontact te nemen? Jezelf in vraag stellen, jezelf omarmen en rust vinden…

Zal dan de zon dan weer gaan schijnen?

Ik laat mijn hoofd rusten op de schouder van mijn lief en trek het zachte fleece deken tot onder mijn kin. Wat hou ik van die zondagse huiselijke gezelligheid met ruimte om mijn gedachten te laten wegdwalen.

de ezel en de teen

Met een wijdse zwaai trok ik de zware metalen buitendeur open.

Autch….ik kon nog net een spontane gil onderdrukken. Mijn voet zat volledig klem onder de deur. Potvast zat hij, geen beweging in te krijgen.

Even rondkijken…. geen hulp in de buurt….wat nu?

“Korte pijn” dacht ik bij mezelf en ik gaf een flinke duw aan de deur. Deze schoof tergend langzaam van mijn voorvoet. Een pijnscheut trok door mijn voet. Dit voelde niet goed…

“Nee Els, niet kleinzerig zijn” sprak ik mezelf bemoedigend toe. Na een paar hinkende stappen besloot ik dat het wel meeviel en ging gewoon aan het werk. Door de drukke ochtendshift dacht ik er zelfs niet aan mijn schoen uit te trekken om mijn voet even te controleren.

Ik schrok behoorlijk toen ik ’s avonds, voor ik in de douche stapte, mijn voet zag.

Ik heb mijn lesje wel geleerd: een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde (s)teen!

Corona 9

Plots werd het supermarkpersoneel verheven tot de stand van de essentiële beroepen. De bevolking kwam tot het besef dat het beroep waar in goede tijden op bespaard werd eigenlijk onmisbaar is. We vonden bedankbriefjes op het prikbord in de winkels, kaartjes, bloemen aan de winkeldeur en andere blijken van waardering. En dat deed ons oprecht goed, het gaf ons moed om door te gaan.

Langs onze zijde probeerden we onze klanten maximale veiligheid te bieden. Er werden extra inspanningen van ons gevraagd: handen wassen en ontsmetten, één klant per 10m2 op de winkelvloer, winkelwagentjes ontsmetten, werk herorganiseren om afstand te kunnen bewaren, in de kantine niet meer gezellig met velen aan één tafel. Het was de geboorte van de term “sociaal winkelen”. Niet alle klanten wilden zich aanpassen aan de nieuwe regels met enkele agressieuitvallen naar het winkelpersoneel tot gevolg.

Mijn gevoel was dubbel. Enerzijds het besef dat we voor vele mensen wel belangrijk waren en anderzijds heeft het me doen twijfelen over de veiligheid van mijn job. Ik besefte dat de kans op besmetting reëel was. Stel dat ik ziek zou worden of erger nog, dat ik mijn bejaarde ouders zou besmetten omdat ik dagelijks in contact kom met tientallen mensen, waaronder mensen die het niet altijd zo nauw namen met de verplichte regels.

Maar het personeel ging gewoon door, we leken in een andere realiteit te leven. Zonder me aan te sluiten bij de complottheorieën die de ronde deden dacht ik zelfs even dat we ten gevolge van stress en dreiging van buitenaf aan een soort van groepsdenken waren overgeleverd: de ons opgelegde regels werden blindelings opgevolgd, zonder onszelf veel vragen te stellen legden we ons lot in de handen van diegenen die ons dat allemaal dicteerden. We vertrouwden op de kennis van de experten.

Waar was onze eigen mening gebleven? Wij zwegen over wat we voelden, we hadden het immers veel te druk met ons dagelijks werk. We leefden op automatische piloot. Ik heb het als een erg verwarrende en schrikaanjagende tijd ervaren. Nu begrijp ik hoe het mogelijk is om daar misbuik van te maken, wat in de geschiedenis trouwens meermaals gebeurde.

Onze werkgever gaf ons de mogelijkheid om gratis een psycholoog te contacteren. Het feit echter dat dit telefonisch moest gebeuren maakte voor mij de drempel net iets te hoog.

Die drukke verwarde maanden zijn gelukkig achter de rug, de maatregelen worden beetje bij beetje teruggeschroefd, de rust lijkt weer te keren in de winkels.

En nu is er eindelijk tijd voor vakantie. De innerlijke rust die ik daar ongetwijfeld ga vinden gaat me goed doen.

niet alle littekens zijn zichtbaar

Kinderen van de jaren zestig en zeventig hebben, behoudens enkele uitzonderingen, één ding gemeen: op hun bovenarm zie je een litteken. Dat litteken is een gevolg van de toediening van het pokkenvaccin.

Wel, aan mijn litteken hangt een verhaal vast. Mijn moeder vertelde me dat ze destijds (1965) te ver van het toenmalige ‘kinderheil’, in Leuven ook wel ‘de weeg’ genoemd, woonden en dat de verpleegster of de dokter aan huis kwam voor de opvolging van de pasgeborene. Het toedienen van de nodige vaccinaties hoorde daar uiteraard ook bij.

De vaccinatie tegen Variola of pokken werd bijgevolg toegediend door onze vaste huisarts dokter Uyttebroeck (nee, zijn voornaam was niet Piet 😉 ). De man zit in mijn herinnering als een grote, steeds net geklede man met kolenschoppen van handen waar mijn kinderhandje volledig in verdween. Hij vond zo’n lelijk litteken op de bovenarm van een meisje maar niks. Hij wist mijn moeder ervan te overtuigen om de inenting op een ander lichaamsdeel te plaatsen waar het litteken minder zichtbaar zou zijn.

Bijgevolg staat het litteken te pronken op mijn achterste.

Wat de man toen niet wist is dat tijdens mijn jeugdjaren de string haar opmars zou maken….

de jacuzzi

“Wisten jullie al dat wij een jacuzzi hebben”? vroeg de buurvrouw tijdens één van onze avondlijke voortuinpraatjes. Alsof ze haar aankoop wilde minimaliseren voegde ze er onmiddellijk aan toe: “het is maar zo’n opblaasbaar exemplaar hoor”.


“En of we dat weten…” ontsnapte bijna uit mijn mond. Gelukkig besefte ik op het laatste moment dat een goede relatie met de buren veel waard is en verving ik deze woorden door een enthousiast “goed voor jullie!” Diep in mij had ik de stille hoop dat ze deze subtiele hint zou doorzien.


Natuurlijk weet ik dat ze een jacuzzi hebben. Meer nog, ik kan precies zeggen wanneer hij in gebruik werd genomen. Vijf dagen en drie uur moet dat ondertussen zijn. Vijf avonden van ergernis. Dat luchtbelproducerende waterreservoir waar zij zo ongelooflijk van genieten maakt namelijk een hels lawaai. En bij gezellig bubbelen hoort natuurlijk muziek. Dat maakt de ergernis alleen maar erger: de volumeknop wordt flink omhoog gedraaid om het geluid van de jacuzzi te overstemmen. Weg rust op ons terras. En laat dat nu het enige zijn waar ik naar verlang als ik thuis ben. Oké, ik geef toe, een biertje hoort er ook bij.


Het duurde niet lang voor in mijn gedachten de plannen tot sabotage van dat onding vorm begonnen te krijgen.

“Ik heb in de kelder nog breinaalden liggen” suggereerde ik mijn partner. Hij vond dat ik overreageerde en dat ik het moest loslaten. Hoe hard ik ook probeerde ik kon die ergernis niet naast mij neerleggen.

De bewuste breinaald lag al een paar dagen klaar op het kastje bij de achterdeur, wachtend op het gepaste moment, toen er op een avond werd aangeklopt.

“Wie we daar hebben, de buurman, kom binnen” gebaarde mijn partner. De buurman stak zijn hoofd met de nodige coronavoorzichtigheid tussen de opengeschoven schuifpui.

“Wij hebben een probleem” zei hij zichtbaar teleurgesteld “onze jacuzzi is lek”. Ik kon het net onderdrukken maar diep in mijn binnenste juichte ik, balde een vuist en trok die triomfantelijk omlaag als teken van overwinning. Mijn partner wierp een gespannen, vragende blik in mijn richting.

Via de draadloze verbinding die we soms hebben las ik zijn gedachten. Het was alsof hij dacht dat ik… hoe kwam hij erbij?

Mijn gelaatsuitdrukking moet een toonbeeld van onschuld geweest zijn want ik merkte dat hij mij geloofde. Bijgevolg ebte de spanning die voordien van zijn gelaat af te lezen was, weg.


Mijn partner die niet alleen fietsenmaker is maar ook veel te goed voor deze wereld deed wat van hem verwacht werd: hij ging naar de kast, trok een lade open en nam er een geschikte herstelset uit.

“Dit zou moeten werken” zei hij en overhandigde deze aan onze buurman. Ik besefte dat dit moment bepalend was voor mijn innerlijke rust van de komende maanden. Smekend probeerde ik nog “nee, niet doen, doe dat alsjeblief niet…” via de draadloze verbinding naar mijn partner door te seinen. Maar het baatte niet, de verbinding bleek plots verbroken.

Even dacht ik om de plakset “per ongeluk” uit de buurman zijn handen te duwen zodat deze onvindbaar onder de kast zou belanden. Ik realiseerde me dat dit slechts uitstel zou betekenen en liet het voor wat het was.

Waar ik voor vreesde werd waarheid: de jacuzzi werd hersteld en onze buren bubbelen er sindsdien weer vrolijk op los.

Weg is de zomerrust.