het water is veel te diep

Mijn grootste angst? WATER!!!

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik altijd watervrees gehad. Ik ben als de dood om te verdrinken. Het idee dat mijn longen zich met water zouden vullen is erg beklemmend voor mij.

Een verfrissende duik, waterspelletjes, trekken en duwen in het water zijn niet aan mij besteed. Dan kan ik tot huilens toe in paniek geraken en wil ik kost wat kost weg uit die situatie.

In de lagere school gingen we zwemmen in het Leuvense zwembad. De chloorgeur, de imponerende hoge betegelde wanden en de gedempte geluiden in de grote inkomhal zitten nog steeds scherp in mijn herinnering. Ik wilde flink zijn maar vanbinnen was ik een heel bang vogeltje. In dat grote zwembad verdween ik dan ook steevast achter één van de grote pilaren tot het einde van de zwemles. Blijkbaar heeft niemand mij ooit gemist. Waar die punten voor L.O. op mijn rapport vandaan kwamen weet ik ook niet…..

Later, in de middelbare school, had ik als meisje natuurlijk een geldig excuus. Ik was de enige die bijna elke week haar regels had. Een oplettende lerares lichamelijke opvoeding zou toch opgemerkt moeten hebben dat ik zowat leeggebloed moest zijn zou je denken? Niet dus…

En toch heb ik uiteindelijk leren zwemmen, rustig op mijn eigen tempo. Zij het met een beperking: mijn hoofd steeds boven water.

‘Permanentslag’ noem ik het, naar de oudere dames die met het hoofd boven water zwemmen om hun gepermanent haar niet nat te laten worden.

gewonigheid

Na een fysiek zware werkweek die bovendien volgepropt was met frustratie ben ik hoognodig toe aan een zondag- rustdag.

De opdracht van vandaag is eenvoudig, ze is gereduceerd tot gewoon ‘zijn’. Er moet niets. Alleen al het idee werkt bevrijdend.

Om in de gepaste sfeer te komen start ik de dag met een boswandeling. Doshi kijkt me vragend aan. Natuurlijk mag ze mee.

Het stevig wandelritme maakt dat ik mijn gedachten kan laten afdwalen. Ik kan bepaalde gedachten loslaten en er komt ruimte vrij voor nieuwe dingen. Zo voel ik de woorden voor dit blogstukje opborrelen en ben ik in staat mijn ergernissen van de voorbije week te minimaliseren. De sfeer van het bos voedt mij met energie. Ik voel mezelf opleven, wonderlijk toch, het effect dat de natuur op mij heeft.

Naast de gebruikelijke ontmoeting met enkele opgeschrikte reeën ontdek ik deze fragiele, bijna doorzichtige schoonheid waarvoor ik graag even door de knieën ga:

foto: Els, 27/10/2019 Vosselaar

Thuisgekomen kabbelt mijn dag op hetzelfde elan verder. Ik nestel mij op de zitbank voor het televisietoestel met een dienblad, een kilo spruiten en een glas Leffe. Ik start met het schoonmaken van de spruitjes, de zin om vandaag wat uitgebreider te koken bekruipt mij. Er is genoeg in huis om een lekkere maaltijd te bereiden. Ik bedenk wel wat, tijd genoeg vandaag.

Voor mij op de salontafel een stapel lakens die net uit de droogkast komen. Ik voel geen enkele verplichting om deze eerst netjes op te vouwen. Mijn blik reikt net hoog genoeg om boven de rommelige stapel de Zevende Dag te volgen. Doshi blijft mij vanuit de relaxzetel met haar typische Japanse blik gadeslaan. Vermoeid van de wandeling sluit ze even later de ogen.

Om Dirk De Wachter te citeren: “Het leven moet niet steeds fantastisch zijn, je moet vooral plezier hebben in gewonigheid.”

Zalig zij

foto: Els, 10/10/2019 El Chorro Spanje

Zalig zij de dagen van het nietsdoen,

de zon die mijn steeds koude lijf verwarmt,

de wandelschoenen die me naar de mooiste plekken brengen,

de dagen zonder het moet-gevoel,

het gedachtenloze lege hoofd waar eindelijk ruimte vrijkomt voor andere dingen,

de stressloze omgeving waar leven zo eenvoudig lijkt,

tot het besef te komen dat samen-zijn met partner en vrienden belangrijk is in het leven

de lange tafel die steeds rijkelijk gevuld is,

de afstand die ontstaat tot het dagelijks leven waardoor je dit met een nuchtere blik kan overschouwen,

de gezellige avonden samen, de gesprekken met veel lachen en af en toe een traan

de tijd die de letters, dansend in mijn hoofd, nu wel krijgen om samen te smelten tot woorden, tot zinnen, tot tekst

Amen


Ingrid en Dirk, Carine en Stef, Eric, Émilie dank jullie wel voor het fijne gezelschap die deze korte vakantie maakte tot eentje om in te kaderen.

B&B Casa las Olivas, Alora Spanje

Naya doet me nadenken

Naya is dood en haar dood heeft wat bij me losgemaakt. Buiten de boosheid om het onzinnig afschieten van dieren die in het wild leven is er nog wat anders.

Het hele gebeuren heeft me, zij het onrechtstreeks, doen nadenken over mijn vleesconsumptie.

Ik kan enorm genieten van een saignant gebakken steak maar ik begin me af te vragen of mijn genot de dood van een dier waard is? Is het niet hypocriet om mezelf ‘dierenvriend’ noemen als ik dieren opeet? Het klinkt onlogisch, toch?

Enkele dagen geleden was ik er nog volledig van overtuigd: ik zou vegetariër worden! Toen ik bij AH het aanbod vegetarische gerechten, vleesvervangers en alternatieven zag werd ik zowaar enthousiast om eraan te beginnen.

Intussen begin ik weer terug te krabbelen. Vlees volledig laten zou ik moeilijk vinden. Bestaat er geen tussenweg? Gewoon als overgang naar het echte ding minder vlees gaan eten?

Maar vegetariër ben je of ben je niet. Het is zoals zwanger zijn, je kan niet een beetje zwanger zijn.

Dan vrees ik dat vegetariër worden er voor mij (voorlopig) niet in zit.

Halfvegetarier wel, in het geval dat dit toch zou bestaan.

we zullen het geweten hebben

“De aanhoudende regen lokt steeds meer ratten naar de oppervlakte. Ze vluchten voor het stijgende rioolwater en komen zo in onze tuin of zelfs ons huis terecht” las ik in de krant.

En wij zullen het geweten hebben. Een ware rattenplaag teistert onze straat. Ik hou van dieren maar te veel is trop en trop is te veel.

Niet zo fijn als je midden in een verkoopgesprek (onze fietsenwinkel) een rat op 20cm achter van de nietsvermoedende klant ziet passeren. En dan maar hopen dat die het overstekend wild niet opmerkt.

Twee jaar geleden zagen we het ongedierte voor het eerst in onze tuin. We namen onmiddellijk maatregelen. Zo zorgden we ervoor dat er geen etensresten in het kippenhok bleven liggen. Bijgevolg werden Germaine, Monique en Eufrasie, onze drie kippen, op een broodkorst-loos dieet gezet.

We namen ook contact met de gemeente. Gratis rattenvergif was niet meer verkrijgbaar en de gemeente wilde ook geen actie ondernemen op privéterrein. Er kwamen wel buizen met gif in de wegberm te liggen.

Er zat niets anders op dan, net zoals de buren, op eigen kosten gif in onze tuin te leggen en ik kan je zeggen, goedkoop is dat niet. Bovendien wisten we dat het een op voorhand verloren strijd zou worden.

Deze week kwam de buurvrouw in paniek vertellen dat de ratten ’s nachts onder de motorkap van de auto de warmte kwamen opzoeken. Dat leek ons wel heel straf maar ze had gelijk, de uitwerpselen lagen op het motorblok.

Naast de rioolduikers verschijnen overal gangen. Het is duidelijk dat het riolenstelsel hun uitvalsbasis en nestelplaats is. Ook dit werd al aangegeven bij de gemeente. Er kwam een firma die het riooldeksel openmaakte waarna er een wirwar van ratten alle kanten uit vluchtte. De gaten in het riool werden vakkundig gedicht. Maar helaas, een paar dagen later waren er weer nieuwe gangen te zien.

Ik vrees dat dit om een groot plan van aanpak vraagt. Er moet iets gebeuren op gemeentelijk vlak, alleen staan we nergens.

Of moet ik dan toch mijn blokfluit bovenhalen?