Albert Heijn

uitdaging

Wat de precieze aanleiding tot mijn uitspraak was weet ik niet meer maar tijdens de lunchpauze in één van de filialen waar ik tewerkgesteld ben ontglipte me volgende woorden: ‘ Eigenlijk zou ik ook nog kassa willen leren’.

Meteen daarna realiseerde ik me wat ik gezegd had, dat was gewoon om moeilijkheden vragen…..kassa draaien met mijn warhoofd en moeilijkheden om handelingen te automatiseren, dat kon nooit goed komen.

Gelukkig werd er niet op mijn mededeling gereageerd. Oef….ik leek ontsnapt te zijn aan de gevolgen van mijn ondoordachte uitspraak.

Tot 10 minuten later volgende mededeling door de winkel klonk: ‘Els wordt gevraagd aan kassa 3’.

Ik hoopte op één of ander scanprobleem van een product van de deli/kaas afdeling maar toen ik een breed glimlachende supermarktmanager aan kassa 3 zag wist ik hoe laat het was.

‘Neem jij het van mij over, Els? Jij wilde toch kassa leren?’

‘Euh, ja, moet dat echt nu? Het is keidruk aan de kassa en ik ken er niks van’. Even probeerde ik er nog onderuit te komen maar ik besefte dat ik op die manier geen al te beste indruk zou maken. Dus besloot ik het een kans te geven en wilde me niet laten kennen.

‘Als je wilt kan je nog even meekijken en dan sta je er alleen voor’.

Zo simpel is dat….ik werd gewoon voor de leeuwen gegooid.

Het voelde wat onwennig maar over het algemeen viel het best mee. Natuurlijk had ik af en toe nog wat hulp nodig van een collega maar die durfde ik zonder probleem te vragen. Ik was ook nogal gefocust op de producten en vergat de klanten aan te kijken. Daar had ik, als klant, zelf een hekel aan, realiseerde ik achteraf. Dat was zeker een verbeterpunt.

Na een paar klanten begon ik me al wat zekerder te voelen en er vormden zich warempel al enkele standaardzinnetjes:

‘Goedemiddag mevrouw, heeft u een bonuskaart?’

‘Heeft u ook een parkingticket?’

‘Alsjeblieft en een prettige dag verder’.

Uiteindelijk ging het allemaal redelijk vlot en was ik zelfs blij dat ik de kans gekregen had. Ik was een positieve ervaring rijker. Bovendien kreeg ik er zelfs een complimentje voor. De supermarktmanager zei dat hij trots op mij was, stel je voor. Je had mij moeten zien paraderen in de winkel met die pluim in mijn gat 😉

Ondertussen heb ik hem al door, ik durf er voor te wedden dat hij me in de toekomst regelmatig een nieuwe uitdaging zal voorschotelen. Mij niet gelaten, regelmatig een nieuw doel stellen houdt me scherp. Dus kom maar op met die uitdagingen….benieuwd…

Wat de kassa betreft: nu is het enkel nog wachten op de eerste flauwe plezante die me  volgende vraag stelt: ‘Kan ik hier betalen met maaltijdseks?’

(Waag het niet, ik heb mijn antwoord al klaar!)

 

 

vrouwenzaken

‘Wat doe jij nou? Ben je naar je tieten aan het kijken? Of stink je?

Dat waren de woorden die mijn jongere collega, Lotte, me vanop enkele meters afstand toeriep.

Lotte is zo’n heerlijk directe Nederlandse collega waar ik het goed mee kan vinden. En toch zijn we heel verschillend. Ik denk het en zij zegt het gewoon, totaal ongegeneerd. Was ik in haar plaats zou ik zeker mijn hoofd gedraaid hebben en gedaan alsof ik niets gemerkt had.

Geschrokken liet ik mijn hemdsblouse terug tegen mijn lichaam vallen. Ik voelde me lichtelijk betrapt…want ik was inderdaad in mijn décolleté aan het gluren.

Ik maakte een uitnodigend gebaar in haar richting. ‘Kom wat dichterbij dan zal ik het je vertellen ‘. Nee, ik was echt niet van plan mijn antwoord ‘en plein publique’ door de gang te roepen, dit was te persoonlijk.

Met opgetrokken neusvleugels en snuffelend als een speurhond was Lotte me inmiddels genaderd.

Fluisterend vertrouwde ik haar mijn geheim toe: ‘Ik keek even of mijn inlegkruisje goed zat’.

‘Waaaat??? Heb jij daar een inlegkruisje?’

‘Welja, ik heb niet graag van die donkere zweetvlekken op mijn blouse dus plak ik wel eens inlegkruisjes aan de binnenkant van mijn blouse. Ik wist niet zeker of ze goed zouden blijven zitten dus controleerde ik het even, ik mag er niet aan denken dat het los geraakt en onder mijn blouse uitvalt’.

‘Woehaha, echt waar? Kleef jij echt inlegkruisjes onder je armen?’

Ik verwachtte eerder een reactie in de aard van: ‘wat slim van je, dat is een goede tip’. Maar ik vergiste me.

‘Dat doe je toch niet……ik ken iets veel beter joh….ken jij Odorex dan niet?’

Odorex? Nooit van gehoord. Ik voelde mijn hersencellen krimpen tot die van de spreekwoordelijke ‘domme Belg.

‘2 keer in de week onder je oksels deppen en je hebt geen last meer van zweetvlekken. Weet je wat? Ik zal het vrijdag voor je meebrengen’

Er werd nog wat gelachen en gegniffeld….

Tot onze baas binnen kwam.

Toen werd het stil….. Hij had onmiddellijk in de gaten dat er iets gaande was en keek ons met een vragende blik aan.

‘Vrouwenzaken, Rob….meer hoef jij niet te weten’ was mijn antwoord.

Hij keek ons lachend aan en zei: ‘Ach, laat maar, ik lees het wel op je blog ofzo….’ 

Bij deze, Rob….

De vraag is, Rob, of je dit nu echt wel had willen weten……?

spanning

deli/kaasafdeling in opbouw

Drie uur ’s nachts, op een hotelkamer in Leuven.

Ik ben alweer wakker. De tweede nacht op rij. De spanning begint zich op te bouwen en neemt de laatste dagen meer en meer bezit van mijn lichaam, met uren wakker liggen tot gevolg. Want morgen zal de Albert Heijn familie in België  weer een kindje meer tellen. Morgen zal het filiaal in Leuven geopend worden.

Tegen die tijd, zo ergens rond de middag, zal de stijgende spanningscurve overgaan in een overweldigend gevoel van trots en voldoening. En daarvoor doe ik het. De uitdaging om telkens opnieuw een groepje nieuwe mensen op te leiden tot een team dat zelfstandig een afdeling kan leiden. Dat is de uitdaging waar ik enkele maanden geleden om vroeg en ook kreeg. Ik heb ontdekt dat ik die uitdaging en de bijhorende spanning nodig heb om beter te presteren.

Mensen geloven me vaak niet wanneer ik zeg dat ik vanbinnen onrustig ben ‘jij straalt zo’n rust uit…’ zeggen ze dan. Dat doet me denken aan mijn studententijd. Ik haatte mondelinge examens. Dan ging ik dood vanbinnen…en het nadeel was dat dat niet te merken was aan mijn buitenkant. Wanneer ik het antwoord niet wist zei de prof wel eens ‘je lijkt toch geen last te hebben van stress, dat kan de oorzaak niet zijn…’ Pffff, hij moest eens weten hoe weinig ik geslapen heb, geen hap had kunnen eten en steeds Immodiumpilletjes op zak had.

Maar goed, dat was toen. Ondertussen leerde ik mezelf wat beter kennen en wist ik ‘mijn gebrek’ in mijn voordeel te gebruiken. Door de spanning blijf ik alert, voel en zie ik waar er problemen kunnen opduiken en kan ik daar tijdig op inspelen.

Ik voel dat ik zelf aan het veranderen ben. Ik, de onzekere Els, ben gaan geloven in mezelf. Het heeft me bewust gemaakt van het feit dat ik iets kan, en daar ook voor gewaardeerd word. En daar wil ik nog verder aan werken.

En nu ga ik nog een poging doen om wat te slapen…

knoflookgarnalen en koffie

SDC10650

Vanop de deli/kaasafdeling heb ik een mooi zicht op de ingang van de winkel.

Ik zie een man met kordate pas binnen stappen, het valt me meteen op dat hij geen winkelkar duwt en evenmin een mandje in zijn hand heeft.

Ik twijfel even. Is dat niet die knappe, vrolijke, verzorgde, vlotte man die me gisteren reeds opgevallen was?

Hij komt mijn richting uit en houdt halt aan de deli/kaasafdeling, net tegenover mij en kijkt me zwijgend aan.

Nu weet ik het zeker….hij is het!

Met een glimlach en een vrolijke ‘goeiemorgen’ groet ik hem.

Dag Els’

Ik schrik….hij kent mijn naam?

Ach ja natuurlijk, weer even vergeten en  ik grijp met mijn hand naar het naamplaatje dat op mijn schort zit.

Ik heb je raad van gisteren opgevolgd”.

Ik heb er een glas witte wijn bij gedronken, en het heeft gesmaakt!’

Ik had gisteren onze, trouwens zeer lekkere, knoflookgarnalen als proevertje op mijn verstoog gezet. Hij was één van de vele klanten die ze geproefd had.

Hij stond voor mijn  verstoog met een beker van onze Perla koffie in de hand, proevend van de garnalen. Ik maakte hem er nog attent op dat koffie en garnalen geen te beste combinatie was. Ik zei hem verder nog dat ik hem het bijpassende glas witte wijn helaas niet kon aanbieden…. We hebben er samen nog om gelachen. Hij zou ’s avonds wel een flesje openmaken had hij geantwoord en legde vervolgens een pakje van mijn knoflookgarnalen in zijn winkelwagen… Missie geslaagd!

En nu staat hij hier terug.

‘Bij het eten van de garnalen heb ik aan jou gedacht, jouw gezelschap was het enige wat ontbrak om mijn avond compleet te maken…’  zegt hij, waarbij hij mij strak blijft aankijken.

Slik…

Verwacht hij hier een antwoord op? Zo ja, welk? Denk, denk,….

Ik heb het gevoel dat ik rood begin aan te lopen. Ik kan het niet helpen, bijna vijftig, hormonen op hol….het idee alleen al… : hij, die knappe man, op een eenzame avond alleen met mij in gedachten,….

Mijn fantasie neemt ongewild een loopje met mij…. Ik voel me vanbinnen helemaal warm worden, mijn hart maakt een extra sprongetje.

Met een flits kom ik terug tot de realiteit, want stel je voor, misschien ziet hij aan mijn geamuseerde gezichtsuitdrukking wel wat ik denk,…

Dat is lief van u’ was mijn antwoord.

Pfff, flauw ja, ik weet het, maar wat kon ik anders zeggen? Dat was het enige wat de voor de buitenwereld altijd brave Els op dat moment bedenken kon…..