award

Sunshine Blogger Award

sunshine-blogger-award

Jeuuuu *handen in de lucht* mijn eerste award is binnen! De Sunshine Blog Award. En weet je van wie ik hem kreeg? Van een heel bijzonder iemand….mr Pannenkoek! De blog van mr Pannenkoek was de eerste blog die ik ben gaan volgen.

Ik was volledig overtuigd toen ik dit logje van hem las en de vele reacties die hij er op kreeg. Gelachen dat ik heb….het heeft geen naam. Vanaf toen was ik fan, hij schrijft zonder tralala, zonder zich in bochten te wringen om het perfect te doen overkomen en de positiviteit straalt uit zijn blog. En mr. Pannenkoek heeft ook, dat merk ik in zijn reacties, een heel meelevende kant in zijn persoonlijkheid.

Allez, ik ga stoppen met al die lovende woorden. Dit begint verdacht veel op een liefdesverklaring te lijken en mevr.Pannenkoek op mijn dak krijgen, dat is echt het laatste wat ik wil 😉

Het is de bedoeling dat ik de Award doorgeef aan 15 andere bloggers, dat ga ik niet doen omdat velen hem al kregen en diegenen die hem nog niet kregen doe ik er, denk ik, geen plezier mee??

Verder dien ik nog 7 bijzondere weetjes over mezelf met jullie te delen.

Hier gaan we:

  • Acteur Guy Van Sande heeft met mijn auto gereden. Ken je hem, dames? Van ‘Zone Stad’. Het nonchalante type, grijzend, stoppelbaard, zo’n type dat mooier wordt met de jaren,…. Awel, ik kan jullie verzekeren, in het echt ziet hij er ook niet slecht uit! En stomme kiek die ik ben, ik heb hem niet eens om een handtekening gevraagd…heb wel wat foto’s en een film als bewijs want het ging om filmopnames.

 

  • Eric en ik zijn elkaar eens kwijtgeraakt tijdens een dagtocht in de Pyreneeën. Het was één van onze eerste bergwandelingen. Toen waren we nog zo naief te denken dat het ons nooit zou overkomen. Eric was wat vooruit gelopen om te controleren of we in de juiste richting aan het stappen waren. Ik ben gaan zitten (dom, dom) en in het glooiende landschap heeft Eric mij niet meer teruggevonden.  Geen gsm ontvangst. Ik zat daar maar te wachten, geen mens in de buurt, bezorgd om Eric die alleen weg was. Eric had de wandelkaart in zijn rugzak, ik kon me moeilijk oriënteren (jaja, typisch vrouwelijk), dus heb ik gewoon het meest logische gedaan: dezelfde weg terug stappen. Een kilometer van het beginpunt kwam Eric me tegemoet. Wat een opluchting, we hebben elkaar eens goed vastgepakt natuurlijk. Stel je voor, een nacht alleen in de bergen. Warme kleding, water en eten had ik wel bij maar donker is daar ook echt wel donker. Die dag hebben we een belangrijke les geleerd: laat je stapmaat nooit alleen in de bergen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

overweldigend mooi, ’s morgens helemaal alleen in het immense keteldal van de Cirque de Troumouse (F) 1 uur later raakten we elkaar kwijt

  • Door een kleine,  onnozele opmerking kan ik dagen van slag zijn. De woorden kunnen dagen in mijn hoofd blijven hangen. Ik blijf de woorden herkauwen, de betekenis erachter zoeken, het waarom,…Meestal, zo blijkt achteraf, waren die zorgen voor niets nodig en was het gewoon een misverstand of niet zo bedoeld.
  • Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit echt echt boos (je weet wel met naar elkaar roepen, schelden,….) op iemand ben geweest. Met mij ruzie maken kan je gewoon niet. Ik zwijg en laat de persoon maar uitrazen. Als de rust teruggekeerd is zal ik rustig mijn mening zeggen. En dan is het voor mij vergeten. Dus geen dagen zonder klank zoals bij sommige andere vrouwen.
  • Ik mors dikwijls. Je zou het een erfelijke aandoening kunnen noemen. Dat wordt dan ook steevast als excuus gebruikt wanneer het wéér eens gebeurt.  Mijn moeder heeft er last van en haar moeder had het ook. Ik heb het op mijn beurt doorgegeven aan mijn dochter.Het overkomt mij overal, zowel thuis als in een sjiek restaurant. Dan moet ik steevast ‘allez, t’is weer zover’ aanhoren en krijg ik een boos-lachende blik in mijn richting…
  • Ik ben een heel trouwe werknemer. Veel verschillende werkgevers heb ik nog niet gehad. En ik nam steeds zelf ontslag en was altijd onmiddellijk daarna terug aan het werk. Waarom ik meestal ontslag neem? Omdat ik geen uitdaging meer vind in mijn werk. Ik moet kunnen doorgroeien, kunnen bijleren, geboeid blijven. Albert Heijn, dit hebben jullie al begrepen….. Precies vandaag kreeg ik een nieuwe job aangeboden binnen AH. Een hele uitdaging waar ik wel voor uit mijn pijp zal moeten komen. Later vertel ik er wel wat meer over, nu zit ik nog op mijn roze wolk 🙂 , ik laat het nog even bezinken…
  • Ik lees overal verslagjes over ontmoetingen tussen bloggers maar zelf heb ik er nog nooit één ‘in real life’ ontmoet. Ik wil wel, daar ligt het niet aan… 🙂

 

En dan nog enkele uitsmijters waar niemand wat aan heeft:
Ik heb korte tenen
Ik ben nog nooit lek gereden met mijn fiets
Ik verkies rijst, quinoa, couscous of bulgur boven patatjes
”           vlees boven vis
”           oud boven nieuw
”           zomer boven winter
”           bergen boven vlakte
”           wijn boven bier
”           bier boven wijn
”           rust boven drukte

Advertenties