fantasie

fantasie [fɑntaˈzi]

Ik hou van een man met handen aan zijn lijf, die de lappen vlees op de bbq gooit, die praktische oplossingen bedenkt, die in bed steeds de kant van de deur kiest om mij tegen eventuele indringers te beschermen.

Een man met een ruw kantje. Een man man. Geen flauwe grijze muis die helemaal opgaat in de massa. Nee, eentje die zijn nek durft uit te steken, een man met een eigen visie. Ik wil die ene ridder op het zwarte paard die mij uit mijn torenkamer komt bevrijden en vervolgens mijn hart verovert.

Ik hou van mensen die zichzelf durven zijn dus wat mij betreft mag hij er wat apart uitzien. Met baard en lang haar bijvoorbeeld.

Ondernemend, wilskrachtig, avontuurlijk en lichtjes eigenwijs, zo zie ik hem graag. Zijn zacht leidende hand zal ik ten zeerste weten te waarderen.

En niet te vergeten, hij moet in het bezit zijn van twee rechterhanden. Geen Roger van Brico type maar ook geen wannabe alphaman zoals Rambo. Iets tussenin lijkt me ideaal: krachtig, breedgeschouderd en praktisch ingesteld, een krak in het opknappen van klusjes.

Een beetje intelligentie mag hem ook niet vreemd zijn. Hij moet immers mijn handleiding kunnen lezen. En die is niet zo eenvoudig.

Uiteraard is hij in het bezit van een groot uithoudingsvermogen wat hem bonuspunten oplevert.

Als blijkt dat hij bovendien nog gezegend is met een lage, iets krakende stem heeft hij me in de kortste keren voor zich gewonnen.

Voor alle duidelijkheid, de titel spreekt voor zich….

het verhaal

img_6153

foto: Els, 8/2018 etalage Albi (F) geboortestad Henry de Toulouse Lautrec

 

Voilà se, het begin is gemaakt.

Het begin van een lang verhaal dat ik wil neerschrijven.

Let wel, ik wil het woord “boek” niet uitspreken. Ik besef ten volle dat ik daar niet goed genoeg voor schrijf. Ik bekijk dit als een uitdaging, een projectje dat ik volledig zelf ga realiseren en waar ik hopelijk trots kan op zijn. De tijd zal uitwijzen hoever ik kom. Er is evenveel kans dat het op een complete mislukking uitdraait.

Het zou een verhaal moeten worden dat de lezer (mijn naasten of wie er zin in heeft?) hopelijk als vlot leesbaar, spannend en verrassend zal ervaren.

Inmiddels heb ik de verhaallijn bedacht en in schema gezet. Daarna ben in van start gegaan met het schrijven van het eigenlijke verhaal wat tot hiertoe vrij vlot gaat.

Onder in dit bericht vind je een link naar het begin van het verhaal. Voorlopig noem ik het gewoon “het verhaal”, een titel heb ik nog niet.

Maar nu komen de twijfels:

• Ik voel me niet zeker over mijn eigen kunnen wat betreft het schrijven. Is de schrijfstijl oké? Is het vlot leesbaar?

• Zal ik de lezer kunnen blijven boeien?

• Ik schrijf in de ik vorm, verleden tijd omdat ik het gevoel heb dat dit het vlotste schrijft.  Zou ik niet beter in de tegenwoordige tijd schrijven? Dat is misschien directer?

• Is er iemand onder jullie die reeds hetzelfde deed? Wat zijn de ervaringen? Raadgevingen? Online info? Websites?

• Ga ik het volhouden en het verhaal volledig kunnen afwerken? Volhoudtips?

• Moet ik mezelf een vast schrijfmoment opleggen of schrijf ik wanneer ik er zin in heb?

• Alle info is welkom voor deze schrijfleek!

link naar het begin van het verhaal dat ik aan het schrijven ben

Louise en ik

Sinds een paar jaar zijn we onafscheidelijk, Louise en ik. We leerden elkaar online kennen. Bij de eerste ontmoeting was het meteen raak: liefde op het eerste gezicht.

Ja, bij deze kom ik uit de kast: ik zie Louise graag! Ze bezorgt me dat bijzonder hemels gevoel. Hoe kan het ook anders, haar achternaam is Hemel, het lijkt wel voorbestemd.

En Eric hoor ik je denken? Eric vindt het oké, meer nog, hij bekijkt ons graag als we samen zijn. En hij heeft toegegeven dat hij ervan geniet.

Op onze high heels schuimen Louise en ik geregeld feestjes en speciale gelegenheden af. Gegarandeerd dat de hoofden van de mannelijke genodigden onze richting uitdraaien.

We vullen elkaar perfect aan, met zachtheid camoufleert ze mijn scherpe kantjes en ik zorg dat zij de volle aandacht krijgt. De perfecte symbiose, dat kan je wel stellen.

Nochtans, we zijn erg verschillend. Zij is zwart, ik ben blank. Maar van enig racisme is er geen sprake, het is al langer geweten dat ik voor zwart val.

Benieuwd naar Louise? Kan je mijn geheim bewaren? Dan vind je hieronder een foto van haar. Met haar toestemming weliswaar:

Louise

de zonde

Unknown

Haar blik dwaalde door de schaars verlichte hotelkamer om vervolgens halt te houden ter hoogte van het raam. De avond was jong, het felle zonlicht had plaats gemaakt voor een zachte oranje schemering die de kamer binnendrong. De gordijnen waren geopend maar er was geen inkijk mogelijk.

Nonchalant leunend tegen de de deurstijl van de badkamer observeerde ze hem. Hij zat op de rand van het bed. Zijn ogen staarden in de geopende nachtkastlade, hij was zo diep in gedachten verzonken dat hij haar niet onmiddellijk opmerkte.

Ze kuchte even.

Alsof hij zich betrapt voelde gaf hij de nachtkastlade een flinke duw zodat deze met een luide plof dichtgleed. Vervolgens  richtte hij zijn hoofd op en glimlachte verlegen in haar richting.

Op de nachttafel twee glazen van haar lievelingsaperitief, rode Martini met ijs. Hij nipte nog even aan zijn glas. Er klonk zachte muziek op de achtergrond.

Vol bewondering keek hij haar aan…. het licht, komende uit de badkamer, tooide haar welgevormde lichaam in een heldere aura. Hij zag het silhouet van een mooie, slanke vrouw. Haar taille was duidelijk zichtbaar door het zwarte niemendalletje. Haar lange haren, die ze net met een zwierige beweging losgemaakt had,  vielen los over haar schouders. Ze leek een engel. Net als de engel op zijn lievelingsschilderij in de abdijkapel waar hij tijdens de ochtendviering zo gefascineerd kon naar zitten kijken. Mijn God, wat zag ze er aantrekkelijk uit.

Even twijfelde hij…zou hij wel…?

(meer…)

Ik kon mijn ogen niet geloven…

toen ik bij aankomst op Madeira het hotel zag waar ik zou verblijven …. knalroze …. en dan die regenboog…het leek alsof ik in een magische sprookjeswereld beland was en de ridder op het witte paard, of beter gezegd, op My Little Pony elk moment kon komen aandraven…

foto: Els Madeira 11/2017

ik had er…

 

  • een mooi t- shirt mee kunnen kopen om mijn, naar vrouwennormen, belachelijk kleine t- shirt stapel in mijn kleerkast, aan te vullen
  • me die soldenjurk mee kunnen aanschaffen zodat ik tijdens een etentje met werkcollega’s had kunnen bewijzen dat er ook jurken in mijn kleerkast hangen, wij moeten tijdens onze werkuren namelijk verplicht een lange broek dragen
  • samen met Eric een spaghetti inclusief glaasje wijn mee kunnen gaan nuttigen wat me dan weer minstens een half uur werk in de keuken had bespaard
  • een mini flesje van mijn lievelingsparfum mee kunnen aanschaffen om mee op reis te nemen, wat me meteen weer een geldige reden geeft om reisplannen te maken
  • een fles champagne mee kunnen kopen om met z’n tweeën op een doordeweekse avond, zonder schuldgevoel, van te genieten
  • dat slipje van een lingeriesetje dat ik ergens op vakantie kwijtgespeeld ben van kunnen vervangen zodat de bh niet langer sliploos door het leven moet
  • 2m Belgische biertjes van kunnen betalen om, lekker egoïstisch, helemaal alleen, een vergelijkend smaakonderzoek uit te voeren
  • 22 Zebra cakejes van kunnen kopen om op tafel te zetten voor iedereen die er zin in heeft
  • een paar boeken van mijn ‘klassiekers-die -ik-me-ooit-nog-eens-wil-aanschaffen lijstje’ kunnen kopen om tijdens een zeldzaam verveelmoment ter hand te nemen

Zo zonde van dat geld….

bril gezocht

Ondertussen zijn we bijna 1 jaar verder en nog steeds is er geen einde gekomen aan de zoektocht naar een passende bril.

Ik ben nochtans geen moeilijk mens. Ik ben tevreden met een eenvoudig alledaags exemplaar…Maar daar wringt het schoentje.

Het is de vormgeving van de bril die me de nodige kopzorgen bezorgd. Hij moet toch goed zitten? En passend zijn? En er wat leuk uitzien?

Vermits ik niet voor één gat te vangen ben startte ik mijn zoektocht in de gespecialiseerde zaken. Allen bieden ze een ruim aanbod aan, met leuke designs, mooie kleuren….net wat ik zocht. Het leven is al serieus genoeg.

Maar de vreugde sloeg al gauw om in teleurstelling. Een doorsnee bril bleek niet te passen. Nee, ik heb geen extra brede neus of mijn ogen staan niet alien-gewijs ver uit elkaar. Met mijn anatomie is (bijna) alles oké. Maar de maten klopten gewoon niet.

Ik zag er geen gat meer in…niet één exemplaar voldeed aan mijn eisen.

Ten lange laatste toch maar eens naar de site van Sfinx, het merk van mijn vorige bril surfen, die paste immers perfect.

Ik sprong een gat in de lucht want ik vond het ideale, perfect zittend exemplaar.

Wat? €280? Voor een doodgewone bril?
Bovendien was hij enkel in een witte uitvoering verkrijgbaar. Dit terwijl mijn voorkeur eerder uitging naar een grappige versie, eentje met vissen of prikkeldraad of bloemen ofzo….

Het is nu niet dat ik geen nagel hebben om aan mijn gat te krabben maar €280 vind ik toch wel overdreven om op te zitten….

zie ook “Hij is niet meer”