Fietsen Eric

lekke fietsband en hoge hakken….wat nu?

Deze blogpost is er speciaal voor Carrie.

Want, Carrie, wij vrouwen willen onze problemen toch ten allen tijde zelf (lees: zonder mannelijke hulp) kunnen oplossen, nietwaar?

Terug naar de titel…Carrie reed, zoals we hier in de Kempen zeggen, plat met haar fiets…

Vooreerst, dit kan meestal voorkomen worden:

  • Check (of laat checken) je bandendruk regelmatig, elke 2 maanden. Bij een goede fietsenmaker is lucht gratis, maak daar gebruik van!
  • Controleer de staat van de buitenbanden. Investeer in een iets duurdere antilekband, die is op termijn goedkoper.

Je rijdt toch plat…wat nu… Je zou luidkeels ‘brand, brand’ kunnen roepen. Dit is de kreet waar je statistisch gezien het meest reactie op krijgt. Maar…. dat willen we niet.

We gaan het zelf oplossen! Hoe? Je kan dit oplossen door de band te plakken. Maar dit is zo omslachtig, bovendien worden je handen vuil, breken je nagels, begin je te transpireren met uitgelopen make-up tot gevolg…..De band plakken is verschrikkelijk ouderwets, bijna middeleeuws (beetje overdreven natuurlijk, toen waren er helemaal nog geen binnenbanden 🙂 )

Wij, moderne vrouwen, zijn mee met de tijd!

Jij gaan de toegestroomde kijklustigen imponeren met een snelle, eenvoudige en efficiënte herstelling om ze vervolgens totaal verbouwereerd achter te laten, wedden?

Het is tijd om je Kors handtas boven te halen Carrie. Met een elegante zwaai haal je daar volgende items uit. Een lipstick, deo, notaboekje…..nee…dat niet…. in die super bagorganizer van jouw vind je moeiteloos een stel bandentrekkers, een schaartje, een minipompje en het wondermiddel…een Gaadi binnenband.

Je gaat van start met de klus.

Je legt je fiets zacht op de grond of omgekeerd op zadel en stuur in de berm. Hierbij ga je natuurlijk als een lady door de knieën, Carrie, want je draagt een rok!

Plaats je fiets zo dat het wiel met de lekke band vrij kan draaien. Voor- of achterwiel, dit maakt geen verschil. Je gaat het wiel namelijk niet uit de fiets halen. Jaja mannen, ik zie jullie verbaasde blikken al…

Carrie, ga vervolgens zelfzeker te werk en plaats een bandentrekker tussen de buitenband en de velg en trek hem in de richting van de spaken. Blokkeer de bandentrekker door hem achter een spaak vast te haken. Herhaal dit met een tweede en eventueel een derde bandentrekker tot je buitenband volledig aan één zijde over de rand van de velg zit. Peuter de binnenband er tussenuit.

Wel even oppassen voor je nagellak. Knip de binnenband door en verwijder hem volledig.

Neem de Gaadi binnenband uit het doosje.

Nee Carrie, hij is niet stuk, het is een buitenband met 2 uiteinden! Deze supergeweldige uitvinding werd , ik geef het niet graag toe, door een Nederlander gedaan 😉 en is sinds kort bij jouw fietsenmaker te verkrijgen. Pomp wat lucht in je binnenband, dat werkt gemakkelijker.

rb-436663

 

Probeer ondertussen de priemende blikken van de met verstomming geslagen mannen die over je schouder meekijken te negeren. Het lachen zal hen snel vergaan!

Steek eerst het ventiel door de velg en plaats vervolgens de band, te beginnen met het korte uiteinde,  over de ganse lengte tussen de velg en de buitenband. Als het goed is komen de uiteinden samen. Duw de buitenband met de handen terug tussen de velgranden. Nu zet je de band op druk. Bijna klaar.

Kijk vervolgens enkele seconden over je schouder de toegestroomde mannenmassa recht in de ogen met een blik van ‘zie je wel dat ik dat kan’.

Fris je handen even op met de alcoholgel en een papieren zakdoekje uit je handtas.

Zet je fiets weer op beide wielen, ruim alles weer op, en je bent klaar om je fietstocht verder te zetten.

Wedden dat je door enkele verbaasde blikken wordt nagekeken?

vandaag 2 jaar geleden

8 oktober, precies 2 jaar geleden was het niet onze beste dag. 

Beter gezegd, dat was het begin van 6 maanden miserie….

Toen Eric ’s morgens rond 6u30 de deur van onze winkel opende werd hij omgeven door een warme, stinkende walm die door de deuropening ontsnapte. Hij drukte op de lichtschakelaar, het licht ging aan maar de winkel bleef zwart. Hij zag geen hand voor zijn ogen. Even verbazing, niet wetende wat er gebeurt was , dan begon het stilaan tot hem door te dringen….het had gebrand in de winkel.

In het donker baande hij zich een weg door de winkel. Zijn voetsporen achter hem waren als witte afdrukken zichtbaar in de dikke laag roet die de grond bedekte. Alles, muur vloer fietsen accessoires, alles was bedekt met een laag roet. Het leek op een tafereel uit een zwart-wit film. Overal hingen roetspinnenwebben, typisch fenomeen zo bleek later.

IMG_1453

IMG_1561Achteraan in de winkel was er duidelijk een brandhaard geweest. Gelukkig bleek het vuur gedoofd door zuurstofgebrek . De ramen aan de voorzijde waren namelijk gebarsten door de warmte maar gelukkig niet uit het kader gesprongen zodat er geen verse zuurstof bij de vlammen kon want dan zouden de gevolgen niet te overzien zijn geweest. Dan zou er ook schade bij de buren geweest zijn.Verschillende van onze duurdere fietsen waren opgebrand, gesmolten, en velen leken zwaar beschadigd. En dan die verschrikkelijke zure stank, die zal ik nooit vergeten.

Verzekeringsagent verwittigd. Die was er binnen het uur. Hij schrok. De verzekeringsfirma werd door onze verzekeringsagent gecontacteerd. Het ging over aanzienlijke schade hoorde ik hem zeggen. Er werd meteen een tegenexpert aangesteld, die zou in ons voordeel handelen t.o.v. de verzekering die natuurlijk probeert om een zo klein mogelijke vergoeding uit te keren.

De expert van de verzekering oordeelde dat een gedeelte van de fietsen, na professionele reiniging, nog verkoopbaar zouden zijn en schakelde een gespecialiseerde reinigingsfirma in die alles zou proper maken. De schoonmaakfirma kwam ter plaatste. De lucht en het neergeslagen roet werden onderzocht. Hoge chloorconcentraties werden vastgesteld, giftig dus!

De volgende ochtend werd de winkel volledig, maar dan ook volledig, tot het kleinste vijsje, leeggehaald. Door mannen in een wit pak en maskers. Alles waar we zo hard voor gewerkt hadden, weg….

De firma startte met de reiniging van zowel de winkelruimte als de materialen.

IMG_1680

tijdens de reiniging…

Ondertussen probeerde ik zo goed als mogelijk, vooral aan de hand van foto’s die ik vlak na de ontdekking van de brand maakte, een inventaris van de inboedel te maken. Een hele lange lijst waar niet alleen de fietsen, ook onderdelen, werkmaterialen, computer, winkelinrichting, papieren, accessoires, catalogussen, werden genoteerd met hun inkoopprijs.

De expert, tegenexpert en de verzekeringsagent hadden enkele bijeenkomsten bij ons in de keuken. Er werd druk met cijfers gegoocheld.

Over de oorzaak van de brand is nooit discussie geweest, die was onmiddellijk duidelijk. Gelukkig trof ons geen schuld.

Achteraf bleek het reinigen van de fietsen geen goed idee geweest te zijn, ze waren allemaal beschadigd. De chloor had alle metalen onderdelen en de lak aangetast. We wilden de fietsen niet terug om te verkopen, we wilden vergoed worden voor ons verlies!

Ondertussen zagen we onze winkel van zwart naar wit en kleurrijk evolueren. Eric verrichtte zelf het grootste werk, ikke trots!

na de reiniging...

na de reiniging…

IMG_1855 Na een drietal maanden kwamen beide partijen tot een overeenkomst. Wij gaven onze goedkeuring.

We werden vergoed voor ons verlies, niet meer en niet minder. Maar de 6 maanden dat de winkel gesloten noodgedwongen gesloten bleef gaf een zware klap aan ons omzetcijfer en dat werd niet vergoed.

Na de overeenkomst tussen de experts werd al een deel van de vergoeding uitbetaald zodat we de winkel zouden kunnen klaarmaken voor de herstart van de fietsherstellingen. Nieuwe verlichting, laminaat,werkmaterialen… De rest van de vergoeding volgde enkele weken later. Dan nog een gloednieuwe fietscollectie uitkiezen.

En er groeide een idee, we moesten ons voordeel halen uit die herstart. Waarom zou Eric niet zijn hoofdberoep maken van onze winkel? Dit was misschien wel het juiste moment. En zo gebeurde het, Eric gaf na 31 jaar voor dezelfde baas gewerkt te hebben, zijn job volledig op en maakte van zijn bijberoep zijn hoofdberoep. Dit is een mooi voorbeeld van hoe je uit iets negatiefs toch iets positief kan halen…

ecocheques…ja maar

Voor de mensen die de ecocheque niet kennen, vooral Nederlandse lezers, denk ik dan (?) nog even uitleggen:

De ecocheque is een cheque die de werkgever aan zijn werknemers kan aanbieden als extralegaal voordeel (zoals een maaltijd- , cultuur-, sport- of geschenkcheque). De ecocheque wordt niet beschouwd als loon. Er hoeven dus geen belastingen of sociale lasten op betaald te worden, als aan bepaalde voorwaarden voldaan is. Je kan maximum €250/jaar aan ecocheques ontvangen van je werkgever.

De werknemer kan die cheques gebruiken om ecologische producten en diensten aan te kopen, zoals isolatiemateriaal, planten, spaarlampen, fietsen,…Het is mogelijk om de ecocheque op te sparen om bijvoorbeeld een duurdere investering in energiebesparing te doen, een fiets of een energiezuinige wasmachine aan te kopen enz.

Het was oorspronkelijk de bedoeling van de Belgische regering om met dit systeem de aankoop van ecologische producten te stimuleren.

Maar, wat de meeste consumenten niet weten is dat het hele systeem weer ‘op z’n Belgisch’ geregeld is. Zo bestaan er 2 verschillende soorten ecocheques: Eco Pass en Ecocheque elk met hun eigen instantie die instaat voor de uitbetaling ervan. De handelaar kiest zelf welke soort cheques hij wil ontvangen. De bewuste cheques moeten dan ook bij de daaraan verbonden terugbetalingsinstelling bezorgd worden.

Met onze fietswinkel kozen wij er voor de 2 soorten cheques te aanvaarden. De klanten kunnen met hun cheques in een fietswinkel letterlijk alles betalen: fietsen, accessoires, herstellingen,… Dat zal misschien wel extra omzet meebrengen, was onze motivatie.

Maar de overheid maakt het ons niet gemakkelijk, het hele systeem is zo verwarrend voor de handelaar dat er voor ons heel wat tijd verloren gaat aan de verplichte administratie.

Even overlopen:

Wij ontvangen de cheques en sparen ze op tot we een behoorlijk bundeltje hebben om op te sturen. Bij de ene instantie dienen de cheques één voor één (pfff) afgestempeld te worden, bij de andere instantie dient  een gedeelte afgescheurd te worden.

 

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De cheques moeten vervolgens gesorteerd te worden volgens waarde en er moet een afgifteborderel ingevuld te worden. Aantal cheques van elke waarde noteren, alles optellen en totaal aantal cheques noteren. Bij de ene instantie moeten ze per waarde gebundeld worden met een elastiekje, bij de andere is dat absoluut verboden.

En dan die verschillende waarden van de cheques, €9,04 geef toe dat slaat toch nergens op, kon dat niet afgerond worden?

 

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

 

Vervolgens belanden de al dan niet gebundelde en al dan niet afgestempelde cheques met het bijhorende afgifteborderel in een omslag. Wil je er als handelaar zeker van zijn dat de omslag niet verloren gaat dien je ze aangetekend te laten bezorgen, zo niet loop je het risico dat de cheques verloren gaan. Aangetekend opsturen kost ons weer geld en een verplaatsing naar het postkantoor.

De cheques komen aan bij de bevoegde instantie. Als handelaar betalen wij, weer afhankelijk van de instelling 3% of 5% verwerkingskosten.

De waarde van de cheques verminderd met de verwerkingskost wordt 3 weken later, als alles goed verlopen is, op onze rekening gestort….

Het is wel zo dat het hele systeem voor de handelaar wel wat extra omzet tot gevolg heeft. Maar telkens ik bezig ben met de verwerking van de cheques vraag ik me af of het sop de kolen wel waard is. En onze klanten kunnen maar niet begrijpen dat er geen extra korting meer af kan als ze met ecocheques betalen, omdat ze er geen idee van hebben wat er voor ons handelaar allemaal bij komt kijken voor we aan onze centen zijn.

Een mogelijke oplossing zou zijn dat de overheid voor één duidelijk eenvoudig systeem (één soort ecocheque met één uitbetalingsinstantie) zou kiezen. Waarom moet het in België toch altijd zo ingewikkeld?

Wat wij nu wel eens doen om die extra verwerkingskost te vermijden is met de cheques van onze klanten zelf ecoproducten aankopen, zo schuiven we de kost door naar een andere handelaar…een doordachte oplossing van mezelf 🙂

Tot zover mijn gezaag en geklaag, ik ga nu naar het postkantoor 😦

 

dat gevoel….daar hou ik van

1378750505

Mijn partner, Eric, en ik hebben een eigen fietsenwinkel waar ik geregeld een handje  (zeg maar gerust grote hand 😉  ) toesteek. Door de jaren heen heb ik me gespecialiseerd in de combinatie ‘oude mannen en fietsverlichting’. Oudere mannen zijn immers zò voorspelbaar!

Zelfs hun bezoek aan onze winkel verloopt steeds volgens een vast scenario. Vooral als Eric even niet aanwezig is in de winkel. Zoals ook deze week:

  • Een oude man komt binnen en zijn blik dwaalt eerst door de winkel…. en vervolgens door de werkplaats
  • Zijn gezicht verraad een lichte teleurstelling waarna hij zich noodgedwongen tot mij richt
  • den baas is ni thuis zeker?”….
  • ‘Duidelijk weer eentje met gedachten van vòòr de vrouwenemancipatie’ is mijn eerste gedachte, maar gezien zijn gezegende leeftijd vergeef ik hem zijn uitspraak en blijf vriendelijk
  • “Als je Eric zoekt, nee, maar kan ik je niet helpen?”
  • “Nee, gij kunt mij ni helpen, er is iets mis met het achterlichtje van mijn fiets”
  • en dat, dat had hij nu net niet tegen mij moet zeggen, dat ik iets niet kan!!  Ik voel me onmiddellijk aan de kant gezet door deze vrouw-aan-de-haard, man-werkt man….in mijn binnenste borrelt de onweerstaanbare drang op om mezelf tegenover hem te bewijzen
  • “We zullen er eens naar kijken” zeg ik kordaat en neem een kleine kruisschroevendraaier van de werkbank waarna ik me naar zijn fiets begeef
  • Hij mompelt nog nog iets van dat hij op een andere keer wel zal terug komen, hij vertrouwt me niet, ik voel het
  • Ik doe alsof ik hem niet gehoord heb en kniel neer bij het achterlichtje van zijn oude fiets
  • Even het schakelaartje controleren….dat is o.k.
  • Met een vlotte draaiende beweging (intussen ben ik reeds een geoefende schroevendraaister) maak ik het rode afdekkapje los en haal de 2 AA batterijen uit het licht
  • Ik laat me niet van de wijs brengen door de controlerende blik die ik over mijn schouder voel priemen (want zo zijn oudere mannen, ze willen alles van dichtbij zien) en schroef zelfverzekerd verder
  • Er is wat oxidatie te zien op één van de contactpunten….een veeg met een schuurpapiertje en het is zo opgelost
  • Even testen: een flauw lichtje
  • Blijkbaar hebben de batterijtjes hun beste tijd gehad, dus vervang ik ze meteen
  • Het boeltje dichtschroeven, even testen en klaar is kees, toch niks aan?

Tot hier het voorspelbare scenario. Vanaf dan zijn er meerdere mogelijkheden.

  • Sommigen betalen en verlaten weinigzeggend de winkel
  • Maar zoals de meeste oude mannen kijkt deze me verbaasd aan: “amai, zeg, dat had ik niet verwacht, wie is er hier eigenlijk de fietsenmaker, Eric of gij?”. En er volgt nog een reeks van lofbetuigingen aan mijn adres. ’t Kan niet op….
  • In dat geval weet ik dat er voor mij, bij het afrekenen, meestal nog wel een extraatje in zit, “om ne koffie te gaan drinken” zegt hij. Hé mannen, ik lust ook wel een biertje hoor! Ik begin de man die eerst zo wantrouwend overkwam zowaar sympathiek te vinden…De oudere man verlaat zichtbaar tevreden en met een zwaaiende handbeweging de zaak.
  • Op dat moment voel ik een wolkje onder mijn voeten schuiven en ga ik licht zweven,mijn vuist balt zich boven mijn hoofd tot een overwinningsgebaar.       Yes, ik heb het wéér eens gedaan, ik heb hem overpowered 😉  en het mooiste is dat hij het zelf toegegeven heeft! Dat gevoel, daar hou ik nu van, ik heb mezelf kunnen bewijzen ten opzichte van iemand die het totaal niet verwachtte.  Mijn zelfwaardering stijgt naar ongekende hoogten. Zo moet de onbekende wielrenner zich ook voelen wanneer hij, totaal boven verwachting, toch als eerste over de eindmeet komt. Vermoed ik, want van wielrennen, daar ken ik niks van, wel van oude mannen én fietsverlichting! Zò voorspelbaar!!!