g

mijmering

Af en toe maken mijn gedachten een sprong in de tijd. Geen duik in het verleden, wel een sprong naar de toekomst.

Waar zal ik als mijmerende oude vrouw, gezeten in een schommelstoel aan het raam, aan denken?

Zal ik, wezenloos starend naar buiten, bladeren door het fotoboek mijner gedachten?

Een fotoboek met gezichten van verloren liefdes, dierbaren, mensen die uit mijn leven verdwenen zijn, zeer bewust opgeslagen in een verwoede poging om positieve ervaringen niet verloren te laten gaan?

Zullen ze nog steeds in mijn geheugen zitten, de gezichten die vastgeroest zijn in de tijd, die nooit ouder geworden zijn dan de dag van onze laatste ontmoeting?

Misschien hooguit wat wazig, wat minder gedetailleerd maar ongetwijfeld nog steeds een warm gevoel oproepend. Zal ik nog helder genoeg kunnen denken om ze me voor de geest te halen?

Dan zal er ongetwijfeld een glimlach op mijn diepgerimpeld gezicht verschijnen. Misschien een blinkende traan in mijn ooghoek.

Zacht wiegend in mijn schommelstoel zal ik mijn ogen sluiten en overspoeld worden door een dubbel gevoel. Dankbaarheid om wat ik mocht beleven, verdriet om wat voorbij is en nooit meer terugkomt.

Advertenties