gedachten

goed of geweldig

Foto: Els 3/2021

Mijn partner houdt van zoete witte wijn bij het eten en ik ben liefhebber van een stevig blond biertje. Dit levert bij het serveren steevast de nodige verwarring op. Soms merk je bij de ober een lichte aarzeling voor hij het glas op de tafel neerzet en dan nemen we uiteraard de twijfel meteen weg door onze bestelling nog eens te herhalen. Maar meestal wordt de witte wijn met een zelfzeker gebaar voor mij geplaatst en het bier bij mijn partner.

Gaat het om onbedachtzaamheid van de ober? Of plakt er een briefje ‘ik drink witte wijn’ op mijn voorhoofd? Ik neem aan dat de meerderheid van de vrouwen geen bier drinkt en dat ik wel degelijk de uitzondering ben maar dat is toch geen reden tot veralgemening? Gek hoe zelfs drank of voeding gendergerelateerd is.

Bijgevolg moeten we voor we met onze dis van start gaan de grote wisseltruc toepassen. We wachten even tot de ober uit het zicht verdwenen is, kijken elkaar gelijkdenkend glimlachend aan en wisselen de glazen.

Let op, ik wil dit niet dramatiseren, het is slechts een detail maar wel eentje waar je als ober het verschil kan maken. Namelijk het verschil tussen ‘goed’ en ‘geweldig’ zijn in je job.

Ondertussen blijven wij de grote wisseltruc uitvoeren.

Maar de ober die het glas op onze tafel bij de juiste persoon plaatst krijgt van mij meer fooi met een compliment er bovenop want hij/zij is geweldig!

Live- Laugh- Love

De reclamefolders kleuren deze dagen overheersend rood en hebben, de vrieskou in acht nemend, verrassend weinig om het lijf. Je kan er niet naast kijken, de jaarlijkse valentijnsgekte deed zijn intrede. Lingeriewinkels krijgen ongewoon veel mannen over de vloer die zichtbaar zenuwachtig met komvormig vooruitgestoken handen de grootte van de borsten van hun partner proberen duidelijk te maken. Of moet mijn beeld bijgesteld worden? Speelt de moderne man op veilig door een cadeaubon te kopen?

Mijn partner koopt gewoon niets. En dat vind ik oké. Bijgevolg zal Valentijnsdag te onzen huize bijna ongemerkt voorbij gaan. Een rijkelijk gevulde borrelplank vergezeld van een bubbeltje zal zowat het maximum merkbare zijn. Wij zijn geen cadeaumensen, we vinden het belangrijker om elke dag goed te zijn voor elkaar.

De stevige winterprik die we momenteel te verwerken krijgen zal zo zijn gevolg hebben voor onze romantische valentijnsnacht. Er staat mij al een duidelijk beeld voor de geest:

Geen denken aan dat ik bij zulke temperaturen mijn doorschijnende zwarte negligé (die ik echt wel heb) zal aantrekken. Dat kleinood blijft wijselijk in de kleerkast. Ik ben namelijk een koukleum en valentijnsnacht is daar geen uitzondering op. Ik zal dus een warme velours pyjama en wollen bedkousen aantrekken. En ja, de broekspijpen van de pyjama worden in de kousen gestopt!

Vervolgens zal ik me op mijn meest elegante manier in bed naast Eric neervlijen en hem met zwoele stem toespreken:

“Hier is je valentijnscadeautje” waarbij ik hem diep in de ogen zal kijken.

Verleidelijk knipperend met mijn ogen zal ik er nog een schepje bovenop doen door te zeggen: “graag laagje voor laagje uitpakken”. Daarna barsten we allebei in lachen uit, dat weet ik nu al.

Eric zal, het dekbed opheffend, naar beneden kijken en zeggen “nee schat, dit werkt niet, je lijkt meer op een anticonceptiemiddel, slaapwel” waarna hij zich met zijn rug naar mij zal draaien.

Na jarenlang samenwonen wordt een relatie zo voorspelbaar.

tachtig was prachtig

De jaren tachtig waren prachtig! En ik had de eer om in die tijd mijn jeugd te mogen doorbrengen. Ik had een zorgeloze jeugd met veel vrijheid en een fijne thuis. Opgroeien in de rand van een grootstad als Leuven met zowel de voordelen van het platteland als van de stad ….wat kan je jezelf als tiener meer wensen?

Maar ik was een seut, een muurbloempje, veel te braaf, ik zag de mogelijkheden niet. Ik lag teveel met mezelf in de knoop om te beseffen dat de wereld om mij heen zo wonderlijk was. Bijgevolg heb ik een groot deel gemist. Dat besef is, zoals met vele dingen pas jaren later gekomen.

Maar ik maakte een inhaalbeweging. Ik was al een dertiger toen ik de muziek van de jaren tachtig ontdekte. Die muziek, daar ben ik gaan van houden. New Wave en Belpop, de ganse muziekscene was zo bijzonder en typerend voor die tijd.

Tegenwoordig galmt hier regelmatig een playlist van de jaren tachtig door de muziekbox. Dan geniet ik en komen de jeugdherinneringen boven….. Ik voel me dankbaar om die bijzondere tijd meegemaakt te hebben. Een gelukzalig gevoel overvalt mij dan en het leven lijkt plots een stuk mooier. Om het met een populaire Belgische muziekgroep uit die tijd te zeggen: Lavvi Ebbel!

op zoek naar groen

Toen we 15 jaar geleden onze huidige woning in Beerse kochten waren we er vast van overtuigd: ‘hier willen we oud worden.’

Maar zoals het steeds gaat in het leven worden die uitspraken, afhankelijk van de omstandigheden voortdurend bijgesteld.

Ons huis heeft nog steeds alles om er gelukkig oud te worden: open structuur, badkamer beneden, mogelijkheid om beneden een kleine slaapkamer in te richten, rustig gelegen en toch dicht bij het centrum.

De fijne buren die er ten tijde van de aankoop woonden zijn jammer genoeg geëmigreerd maar goed, in ruil kregen we er een leuk vakantieadres in Spanje bij en dat is ook niet niks. Ook het feit dat we 15 jaar ouder zijn en beide een drukke job hebben heeft als gevolg dat we meer tijd nodig hebben om op te laden. In onze huidige woonomgeving lukt ons dat niet voldoende.

Als we in de natuur vertoeven lukt dat wel. Het vrije, open gevoel en de verbinding met de natuur die we dan ervaren laat ons ontspannen.

Vandaar dat we op zoek zijn naar een vakantiehuisje. In het groen, uiteraard. Liefst zonder directe buren. Binnenland of net over de grens, midden in een bos of met een weids uitzicht over de omgeving. Veel luxe vragen we niet, rust vinden we belangrijker. De basis moet in orde zijn, een opfrisbeurt doen we zelf want joepie, mijn man is een klusser!

Weet er iemand iets te koop staan?

meespeelmomentje

In mijn mailbox:

Mijn antwoord:

Beste mevrouw de schooldirectrice,

Van een verrassing gesproken!

Het feit dat er ergens op deze aardkluit een peuter zou rondlopen waar ik de moeder van ben laat mijn mond openvallen van verbazing. Mijn eierstokken zijn al enkele jaren met pensioen, ze brachten me twee prachtige kinderen die inmiddels volwassen zijn. De kans dat ik moeder ben van een peuter is bijgevolg onbestaand.

Dit schrijvende besef ik ten volle dat ik u met een probleem opzadel: er zal een lege plek zijn tijdens het meespeelmomentje.

Ik denk graag met u mee richting oplossing. Mijn partner en ik werken beiden van huis uit. Niets bijzonders hoor ik u zeggen ware het niet dat hij me begint op de zenuwen te werken met zijn ADHD gedrag. ADHD is niet eenvoudig, dat hoef ik u niet te vertellen. Juffen en meesters hebben er in deze tijden ongetwijfeld bergen ervaring mee. U voelt mij al komen…mijn partner kan de oplossing zijn voor de lege plek: hij kan die innemen. Ik wil nog vermelden dat hij al lang uit de luiers is en mondig genoeg om te zeggen wat hij wil. Hij is ook vertrouwd met het dragen van een mondkapje en het ontsmetten van zijn handen. Over het bewaren van afstand heb ik mijn twijfels, dat hangt van andere factoren af.

Wat denk je? Hebben we een akkoord? Het is een win win situatie: u hebt geen lege plek tijdens het meespeelmomentje en ik krijg wat meer rust in mijn leven.

Mijn dankbaarheid zal groot zijn!

zondagse gedachte

Zondagnamiddag, ik nestel me naast mijn lief op de zitbank. De brandende kachel verspreidt een warme gloed in de huiskamer.

Door het raam zie ik een man, voorovergebogen onder een paraplu het gure weer trotseren. De regen gutst over de randen op zijn reeds doorweekte schoenen.

Het weer lijkt een metafoor te zijn voor de tijd die we doormaken.

Nu we volop in de tweede coronagolf zitten moeten we onze contacten beperken, zo heeft iedereen recht op één knuffelcontact buiten het gezin. Wat als we dit ene contact zouden ombuigen naar onszelf, met andere woorden dat we ervoor zouden kiezen om onszelf als knuffelcontact te nemen? Jezelf in vraag stellen, jezelf omarmen en rust vinden…

Zal dan de zon dan weer gaan schijnen?

Ik laat mijn hoofd rusten op de schouder van mijn lief en trek het zachte fleece deken tot onder mijn kin. Wat hou ik van die zondagse huiselijke gezelligheid met ruimte om mijn gedachten te laten wegdwalen.

1 Million

“Als hij me zou vragen voor een proefrit zou ik geen nee zeggen” dacht ik terwijl ik mijn hand langzaam over het glimmende zwarte koetswerk liet glijden.

Sportieve lijn en toch klassiek, precies zoals ik het graag zie. Ik maakte een rondje om de wagen en wierp een blik op het mooi afgewerkte lederen interieur. Op de passagierszetel lag nonchalant de gekende 1 Million parfumflacon van Paco Rabanne in de vorm van een goudstaaf.

Er gingen enkele dagen voorbij en plots was hij er weer. Ik wist het zeker want zijn parfum hing in de lucht. Het welriekende spoor leidde mij richting kantoor. En ja, door het raampje zag ik hem achter de pc zitten.

Ik klopte aarzelend aan, opende de deur op een kier en stak al snuivend mijn hoofd binnen.

“Hmmmm, 1 Million?” vroeg ik.
Het bleef stil, het leek even te duren voor hij doorhad wat ik bedoelde. Vervolgens keek hij me verwonderd aan.
“Els, hoe weet jij dat?”
“Het is één van mijn lievelingsgeuren, ik herken hem overal.”
“Enne……ik las ergens dat de keuze van je parfum iets zou zeggen over je persoonlijkheid….” vervolgde ik.
“O ja? Wat zou dat in mijn geval dan betekenen?”
“1 Million? Het zal niets met geld te maken hebben, vermoed ik” zei ik op een ironisch toontje.
“Wat dan wel?” vroeg hij.
Als je slijmt doe het dan meteen goed dacht ik bij mezelf en zei:
“Misschien ben jij er ééntje uit een miljoen?”
Er werd gelachen.

“De mijne is Angel” vervolgde ik snel.
Hij keek me aan met ogen waarin ik ongeloof kon aflezen.

Het systeem

Vinden jullie ook dat het ’s nachts al aardig koud begint te worden? En hebben jullie het ook zo moeilijk als ik om ’s avonds tussen die koude lakens te kruipen?

Onze ex- buurvrouw die er tegenwoordig letterlijk warmpjes bijzit in het steeds zonnige Spanje vroeg ons onlangs of we ‘het systeem’ al in gebruik hadden genomen.
We kunnen het van hieruit niet zien maar bij het uitspreken van die woorden moet er gegarandeerd een glimlach om haar mond verschenen zijn. Want als geen ander is ze op de hoogte van onze bedgeheimen en bijgevolg ook van ‘het systeem’. Ze weet perfect hoe ‘het systeem’ werkt. En ze kent ons zo goed dat ze het zich levendig kan inbeelden. Vandaar die glimlach…

Voor de nieuwsgierigen onder jullie volgt hier een korte handleiding van ‘het systeem’:

  • Diegene die ’s avonds als eerste onder de douche uit is neemt een klein warmeluchtblazertje mee naar boven en steekt de stekker in het stopcontact.
  • Adem diep in en duik tussen de koude lakens. Ik geef het toe, diegene die eerst boven is moet zich opofferen. Maar dat doe je toch even voor elkaar, niet?
  • Spreid je beide benen onder de lakens, en breng ze omhoog. Op deze manier maak je onder het dekbed een zo groot mogelijke tent. De heren gebruiken hun derde been enkel wanneer het van toegevoegde waarde kan zijn.
  • Je plaatst het warmeluchtblazertje in de tent en zet het aan.
  • Om de warmte optimaal te verdelen wapper je af en toe met het dekbed.
  • Dit hou je vol tot je partner fris gedoucht boven komt en zich vervolgens in een behaaglijk warm bed kan nestelen.

Wedden dat jouw moed en zelfopoffering beloond wordt?