gedachten

mijn ziel

mijn ziel is een gesloten doos

vol onvervulde dromen, breekbare gevoelens

tranen en donkere gedachten

verborgen verlangens

schreeuwend om zich te uiten

wachtend op de volgende rush die hen weer tot leven brengt

in een wereld van aanvaarding

foto en tekst: Els, 10/2019

1 Million

“Als hij me zou vragen voor een proefrit zou ik geen nee zeggen” dacht ik terwijl ik mijn hand langzaam over het glimmende zwarte koetswerk liet glijden.

Sportieve lijn en toch klassiek, precies zoals ik het graag zie. Ik maakte een rondje om de wagen en wierp een blik op het mooi afgewerkte lederen interieur. Op de passagierszetel lag nonchalant de gekende 1 Million parfumflacon van Paco Rabanne in de vorm van een goudstaaf.

Er gingen enkele dagen voorbij en plots was hij er weer. Ik wist het zeker want zijn parfum hing in de lucht. Het welriekende spoor leidde mij richting kantoor. En ja, door het raampje zag ik hem achter de pc zitten.

Ik klopte aarzelend aan, opende de deur op een kier en stak al snuivend mijn hoofd binnen.

“Hmmmm, 1 Million?” vroeg ik.
Het bleef stil, het leek even te duren voor hij doorhad wat ik bedoelde. Vervolgens keek hij me verwonderd aan.
“Els, hoe weet jij dat?”
“Het is één van mijn lievelingsgeuren, ik herken hem overal.”
“Enne……ik las ergens dat de keuze van je parfum iets zou zeggen over je persoonlijkheid….” vervolgde ik.
“O ja? Wat zou dat in mijn geval dan betekenen?”
“1 Million? Het zal niets met geld te maken hebben, vermoed ik” zei ik op een ironisch toontje.
“Wat dan wel?” vroeg hij.
Als je slijmt doe het dan meteen goed dacht ik bij mezelf en zei:
“Misschien ben jij er ééntje uit een miljoen?”
Er werd gelachen.

“De mijne is Angel” vervolgde ik snel.
Hij keek me aan met ogen waarin ik ongeloof kon aflezen.

Het systeem

Vinden jullie ook dat het ’s nachts al aardig koud begint te worden? En hebben jullie het ook zo moeilijk als ik om ’s avonds tussen die koude lakens te kruipen?

Onze ex- buurvrouw die er tegenwoordig letterlijk warmpjes bijzit in het steeds zonnige Spanje vroeg ons onlangs of we ‘het systeem’ al in gebruik hadden genomen.
We kunnen het van hieruit niet zien maar bij het uitspreken van die woorden moet er gegarandeerd een glimlach om haar mond verschenen zijn. Want als geen ander is ze op de hoogte van onze bedgeheimen en bijgevolg ook van ‘het systeem’. Ze weet perfect hoe ‘het systeem’ werkt. En ze kent ons zo goed dat ze het zich levendig kan inbeelden. Vandaar die glimlach…

Voor de nieuwsgierigen onder jullie volgt hier een korte handleiding van ‘het systeem’:

  • Diegene die ’s avonds als eerste onder de douche uit is neemt een klein warmeluchtblazertje mee naar boven en steekt de stekker in het stopcontact.
  • Adem diep in en duik tussen de koude lakens. Ik geef het toe, diegene die eerst boven is moet zich opofferen. Maar dat doe je toch even voor elkaar, niet?
  • Spreid je beide benen onder de lakens, en breng ze omhoog. Op deze manier maak je onder het dekbed een zo groot mogelijke tent. De heren gebruiken hun derde been enkel wanneer het van toegevoegde waarde kan zijn.
  • Je plaatst het warmeluchtblazertje in de tent en zet het aan.
  • Om de warmte optimaal te verdelen wapper je af en toe met het dekbed.
  • Dit hou je vol tot je partner fris gedoucht boven komt en zich vervolgens in een behaaglijk warm bed kan nestelen.

Wedden dat jouw moed en zelfopoffering beloond wordt?

het leven kabbelt verder

lichtjes worden opgeborgen maar de lichtpuntjes bewaar ik om de 366 volgende dagen op te vrolijken

de kerstsfeer laat ik achter me maar de kerstgedachte neem ik mee over de jaarwisseling

cadeautjes waren fijn maar kunnen niet tippen aan de vele kleine genietmomenten die ons, laten we hopen, het komende jaar te wachten staan

kerstballen bergen we veilig op, moge hun gouden randje de dagen van het komende jaar sieren

de gezellige sfeer rond de feestdagen is verdwenen maar de herinnering aan warme knuffels en oprechte wensen zinderen nog na

het kalenderjaar is afgesloten, het leven kabbelt verder

voor alle mensen van goede wil: vrede in jouw hart, vrede om je heen, tonnen gezondheid en dat jouw persoonlijke wensen mogen gerealiseerd worden

Els

It’s beginning to look a lot like Christmas

Mijn partner heeft een rationele en vooral praktisch gerichte persoonlijkheid. Een huis moet in zijn ogen vooral onderhoudsvriendelijk zijn en het esthetische is van ondergeschikt belang.

Maar met Kerstmis in het verschiet gaat hij helemaal door het lint. Dan ontaardt hij in een regelrechte kitschliefhebber.

Ik heb op werkgebied nog een druk eindejaar voor de boeg en wilde het dit jaar qua kerstversiering eenvoudig houden. Zo wilde ik de plafondhoge kerstboom liefst niet meer optuigen en vervangen door een eenvoudig kant en klaar model. Maar die boodschap is blijkbaar niet aangekomen.

Vandaag heeft hij voor zichzelf het startschot gegeven. Met Michael Bublé’s Chrismas playlist op de achtergrond haalde hij zijn verzameling kerstmannen te voorschijn. Ook de lichtslingers, kerstballen, matten kunstsneeuw, de verlichte mini kersthuisjes, een pluchen rendierkop om tegen de muur te hangen, kortom de ganse santeboetiek werd aangehaald. De keuken stond vol stoffige kartonnen dozen. Want “we gaan het eindejaar extra gezellig maken” zei hij.

Hij nam mij ook op sleeptouw langs 2 tuincentra. En genieten dat hij deed! Het leek wel een vrouw in haar lievelingsboetiek. Hij vroeg of ik die lichtjes mooi vond, wat ik vond van dat kleurtje, theelichthouders werden door hem gekeurd en gekozen….. En ik zag hoe zijn ogen schitterden wanneer hij met het idee kwam opdraven om voor de 12 genodigden op kerstavond een kersttrui te kopen. Terloops herinnerde hij mij eraan dat de kerstmutsen in de rode doos in de kelder geweldig zouden staan bij die truien. Allemaal goed voor mij, ik ken hem, ik zwijg en onderga het…

“En wat ga je op kerstavond voor de gasten koken?” was zijn volgende vraag.

10 vingertjes en 10 teentjes

Iedereen weet dat een baby 10 vingertjes en 10 teentjes heeft, dat een baby een wonder is, dat het bedje na de geboorte van een baby niet meer leeg is ….. de teksten op geboortekaartjes vertellen meestal niets nieuws.

Ik vond destijds dat mijn pasgeboren dochter een tekst met betekenis op haar geboortekaartje verdiende. Dus ging ik op zoek en vond onderstaand tekstje wat ik dan ook liet plaatsen:

Het is een tekst waar ik nu nog volledig achter sta. Wat zeg ik? Met het verloop der jaren ben ik er steeds meer achter gaan staan. Het rare is dat ik destijds geen enkele reactie op het tekstje kreeg, geen positieve maar ook geen negatieve. Begreep men het niet? Was ik het te ver gaan zoeken? Was het te ‘speciaal’?

Daarom wil ik nu, 28 jaar later, voor diegenen die destijds bij het lezen van de tekst bedenkelijk keken of hun ogen wegrolden de woorden even verduidelijken.

Ik denk dat iedereen in aanleg over een pakket eigenschappen en talenten beschikt. Als kind ben je jezelf daar nog niet bewust van. Het leven is een ontdekkingstocht, een zoektocht naar jezelf. Aan jou om jezelf te ontdekken, niemand kan dit voor jou doen. Je ontdekt welke deuren open gaan en welke dicht blijven. Daarvoor moet je durven, proberen en lessen trekken uit de resultaten. ‘Ja’ zeggen en kansen grijpen maar ook ‘nee’ durven zeggen en oude banden verbreken.

Deze zoektocht verloopt niet voor elk kind op dezelfde manier. Soms wijkt die weg af van wat je als ouder voor je kind voor ogen had en kan dit tot conflicten leiden. Zoals mijn zoon die net voor het beëindigen van zijn middelbare school besliste dat hij niet meer naar school wilde. Op dat moment vond ik het een drama. Achteraf bleek dat de school verlaten voor hem wel de juiste weg was.

Het ene kind zal in rechte lijn op zijn doel afgaan, het andere zal via een omweg en misschien wel na verschillende keren rechtsomkeer gemaakt te hebben in een doodlopende straat zijn doel ook bereiken.

Elkeen doet het op zijn eigen manier en zijn eigen ritme, beide wegen zijn waardevol.

Samengevat is dit de boodschap die ik aan mijn dochter (en mijn zoon ook natuurlijk) bij haar geboorte wou meegeven:

Ik geef jou de mogelijkheid om de zoektocht naar jezelf te ondernemen op jouw wijze en op jouw tempo, om zo diegene te worden die je in aanleg bent.

het water is veel te diep

Mijn grootste angst? WATER!!!

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik altijd watervrees gehad. Ik ben als de dood om te verdrinken. Het idee dat mijn longen zich met water zouden vullen is erg beklemmend voor mij.

Een verfrissende duik, waterspelletjes, trekken en duwen in het water zijn niet aan mij besteed. Dan kan ik tot huilens toe in paniek geraken en wil ik kost wat kost weg uit die situatie.

In de lagere school gingen we zwemmen in het Leuvense zwembad. De chloorgeur, de imponerende hoge betegelde wanden en de gedempte geluiden in de grote inkomhal zitten nog steeds scherp in mijn herinnering. Ik wilde flink zijn maar vanbinnen was ik een heel bang vogeltje. In dat grote zwembad verdween ik dan ook steevast achter één van de grote pilaren tot het einde van de zwemles. Blijkbaar heeft niemand mij ooit gemist. Waar die punten voor L.O. op mijn rapport vandaan kwamen weet ik ook niet…..

Later, in de middelbare school, had ik als meisje natuurlijk een geldig excuus. Ik was de enige die bijna elke week haar regels had. Een oplettende lerares lichamelijke opvoeding zou toch opgemerkt moeten hebben dat ik zowat leeggebloed moest zijn zou je denken? Niet dus…

En toch heb ik uiteindelijk leren zwemmen, rustig op mijn eigen tempo. Zij het met een beperking: mijn hoofd steeds boven water.

‘Permanentslag’ noem ik het, naar de oudere dames die met het hoofd boven water zwemmen om hun gepermanent haar niet nat te laten worden.

gewonigheid

Na een fysiek zware werkweek die bovendien volgepropt was met frustratie ben ik hoognodig toe aan een zondag- rustdag.

De opdracht van vandaag is eenvoudig, ze is gereduceerd tot gewoon ‘zijn’. Er moet niets. Alleen al het idee werkt bevrijdend.

Om in de gepaste sfeer te komen start ik de dag met een boswandeling. Doshi kijkt me vragend aan. Natuurlijk mag ze mee.

Het stevig wandelritme maakt dat ik mijn gedachten kan laten afdwalen. Ik kan bepaalde gedachten loslaten en er komt ruimte vrij voor nieuwe dingen. Zo voel ik de woorden voor dit blogstukje opborrelen en ben ik in staat mijn ergernissen van de voorbije week te minimaliseren. De sfeer van het bos voedt mij met energie. Ik voel mezelf opleven, wonderlijk toch, het effect dat de natuur op mij heeft.

Naast de gebruikelijke ontmoeting met enkele opgeschrikte reeën ontdek ik deze fragiele, bijna doorzichtige schoonheid waarvoor ik graag even door de knieën ga:

foto: Els, 27/10/2019 Vosselaar

Thuisgekomen kabbelt mijn dag op hetzelfde elan verder. Ik nestel mij op de zitbank voor het televisietoestel met een dienblad, een kilo spruiten en een glas Leffe. Ik start met het schoonmaken van de spruitjes, de zin om vandaag wat uitgebreider te koken bekruipt mij. Er is genoeg in huis om een lekkere maaltijd te bereiden. Ik bedenk wel wat, tijd genoeg vandaag.

Voor mij op de salontafel een stapel lakens die net uit de droogkast komen. Ik voel geen enkele verplichting om deze eerst netjes op te vouwen. Mijn blik reikt net hoog genoeg om boven de rommelige stapel de Zevende Dag te volgen. Doshi blijft mij vanuit de relaxzetel met haar typische Japanse blik gadeslaan. Vermoeid van de wandeling sluit ze even later de ogen.

Om Dirk De Wachter te citeren: “Het leven moet niet steeds fantastisch zijn, je moet vooral plezier hebben in gewonigheid.”

Naya doet me nadenken

Naya is dood en haar dood heeft wat bij me losgemaakt. Buiten de boosheid om het onzinnig afschieten van dieren die in het wild leven is er nog wat anders.

Het hele gebeuren heeft me, zij het onrechtstreeks, doen nadenken over mijn vleesconsumptie.

Ik kan enorm genieten van een saignant gebakken steak maar ik begin me af te vragen of mijn genot de dood van een dier waard is? Is het niet hypocriet om mezelf ‘dierenvriend’ noemen als ik dieren opeet? Het klinkt onlogisch, toch?

Enkele dagen geleden was ik er nog volledig van overtuigd: ik zou vegetariër worden! Toen ik bij AH het aanbod vegetarische gerechten, vleesvervangers en alternatieven zag werd ik zowaar enthousiast om eraan te beginnen.

Intussen begin ik weer terug te krabbelen. Vlees volledig laten zou ik moeilijk vinden. Bestaat er geen tussenweg? Gewoon als overgang naar het echte ding minder vlees gaan eten?

Maar vegetariër ben je of ben je niet. Het is zoals zwanger zijn, je kan niet een beetje zwanger zijn.

Dan vrees ik dat vegetariër worden er voor mij (voorlopig) niet in zit.

Halfvegetarier wel, in het geval dat dit toch zou bestaan.

in één ruk verder

“Als dit geen prima plekje is voor een tussenstop dan weet ik het niet” zei Eric terwijl hij de camper behendig tussen de bomen manoeuvreerde. Gelijk had hij: schaduw, plaats voor tafel en 2 stoelen en een stukje bos om een kleine wandeling te maken met de hond. En bovenal, de auto die 50m verderop stond niet meegerekend, waren we helemaal alleen. Rust gegarandeerd.

We genoten van de Franse baguette, een stuk Comté kaas en saucisson aux noisettes die we op de plaatselijke markt kochten.

Intussen werd onze aandacht getrokken door die ene auto wat verderop. Het portier was geopend en er zat een man achter het stuur. Hij zat daar, regelmatig voor- en achter zich kijkend, schijnbaar niets te doen. Tot er een auto stopte die zich voor de eerste parkeerde. De bestuurders schenen elkaar te kennen, ze praatten even en reden samen weg.

Even later stopte er weer een auto met een man. Hetzelfde gedrag, de man zat wachtend rond zich te kijken.

Er begon mij al iets te dagen. Ik had het vermoeden dat we een bijzondere plek uitgekozen hebben om onze tussenstop te maken.

Intussen komt Eric met Doshi uit het bosje. Hij stapt lachend op mij toe “ga eens achteraan in de bosjes kijken, dan snap je het wel” zei hij.

Nieuwsgierig als ik was hoefde hij dat geen twee keer te zeggen. Ik verdween in het bos. Ver hoefde ik niet te gaan, net achter de eerste boom zag ik het al: de grond was bezaaid met condooms en toiletpapier. Dit bevestigde mijn vermoeden: het was een homo- ontmoetingsplaats.

Terug bij de camper gekomen heb ik het schouwspel nog even gadegeslagen: de man op de parking had inmiddels het gezelschap gekregen van een tweede man. Ze stapten uit en wisselden een vluchtige blik. Er werd weinig gesproken. Dit moest zowat een verkorte versie van de paringsdans zijn. Al gauw verdween de eerste man in de bosjes gevolgd door de tweede die duidelijk iets in zijn hand geklemd had.

Wees gerust, op dat punt ben ik gestopt met mijn observatie. We hebben de heren hun privacy gelaten en zijn in één ruk naar onze bestemming gereden.