geluk

Het systeem

Vinden jullie ook dat het ’s nachts al aardig koud begint te worden? En hebben jullie het ook zo moeilijk als ik om ’s avonds tussen die koude lakens te kruipen?

Onze ex- buurvrouw die er tegenwoordig letterlijk warmpjes bijzit in het steeds zonnige Spanje vroeg ons onlangs of we ‘het systeem’ al in gebruik hadden genomen.
We kunnen het van hieruit niet zien maar bij het uitspreken van die woorden moet er gegarandeerd een glimlach om haar mond verschenen zijn. Want als geen ander is ze op de hoogte van onze bedgeheimen en bijgevolg ook van ‘het systeem’. Ze weet perfect hoe ‘het systeem’ werkt. En ze kent ons zo goed dat ze het zich levendig kan inbeelden. Vandaar die glimlach…

Voor de nieuwsgierigen onder jullie volgt hier een korte handleiding van ‘het systeem’:

  • Diegene die ’s avonds als eerste onder de douche uit is neemt een klein warmeluchtblazertje mee naar boven en steekt de stekker in het stopcontact.
  • Adem diep in en duik tussen de koude lakens. Ik geef het toe, diegene die eerst boven is moet zich opofferen. Maar dat doe je toch even voor elkaar, niet?
  • Spreid je beide benen onder de lakens, en breng ze omhoog. Op deze manier maak je onder het dekbed een zo groot mogelijke tent. De heren gebruiken hun derde been enkel wanneer het van toegevoegde waarde kan zijn.
  • Je plaatst het warmeluchtblazertje in de tent en zet het aan.
  • Om de warmte optimaal te verdelen wapper je af en toe met het dekbed.
  • Dit hou je vol tot je partner fris gedoucht boven komt en zich vervolgens in een behaaglijk warm bed kan nestelen.

Wedden dat jouw moed en zelfopoffering beloond wordt?

Zalig zij

foto: Els, 10/10/2019 El Chorro Spanje

Zalig zij de dagen van het nietsdoen,

de zon die mijn steeds koude lijf verwarmt,

de wandelschoenen die me naar de mooiste plekken brengen,

de dagen zonder het moet-gevoel,

het gedachtenloze lege hoofd waar eindelijk ruimte vrijkomt voor andere dingen,

de stressloze omgeving waar leven zo eenvoudig lijkt,

tot het besef te komen dat samen-zijn met partner en vrienden belangrijk is in het leven

de lange tafel die steeds rijkelijk gevuld is,

de afstand die ontstaat tot het dagelijks leven waardoor je dit met een nuchtere blik kan overschouwen,

de gezellige avonden samen, de gesprekken met veel lachen en af en toe een traan

de tijd die de letters, dansend in mijn hoofd, nu wel krijgen om samen te smelten tot woorden, tot zinnen, tot tekst

Amen


Ingrid en Dirk, Carine en Stef, Eric, Émilie dank jullie wel voor het fijne gezelschap die deze korte vakantie maakte tot eentje om in te kaderen.

B&B Casa las Olivas, Alora Spanje

Ik ben bijna vergeten

hoe vers gezette koffie ruikt

welke schoonheid er in eenvoud schuilt

hoe het geluid van de stilte in mijn oren klinkt

hoe het is om zonder vaste planning te leven

Het is de hoogste tijd om mezelf weer bovenaan mijn to do lijstje te zetten.

Ik kijk er zo erg naar uit om veertien dagen met de camper rond te trekken door het prachtige Frankrijk, het land dat ik in mijn hart heb gesloten.

Zoals steeds hebben we geen vaste planning, enkel het begin- en het eindpunt staan vast. Tussen deze punten laten we ons verrassen door de schoonheid der natuur, eeuwenoude verstilde dorpen, boeiende ontmoetingen, versgebakken baguettes, een sterk ochtendkoffietje op het dorpsplein en kijken we reikhalzend uit naar wat er om de volgende hoek schuilt. Samen-leven, samen-genieten en samen-doen, op ons ritme, rustig aan….

foto: Els Comps (F) 14/08/2016

Samen

Op het scherm van mijn rinkelende gsm verschijnt de naam van mijn 27-jarige dochter.

“Hey Emilie, alles oké met jou?”

“Ja hoor mama, alles oké, wat eten jullie vanavond?” bracht ze in één adem uit. Zo ken ik haar, dat is op en top mijn dochter. Als er te eten valt is ze er als de kippen bij. Het is een plezier om haar te zien genieten van eten. Net haar mama 😄

Maar deze keer is het anders. Deze keer gaat het niet zozeer over goesting om te komen eten maar is er meer aan de hand. Ik hoor het in de toon van haar stem. Waarschijnlijk heeft ze nood aan gezelschap. Sinds ze op zichzelf woont gebeurt dat vaker. Begrijpelijk, het was voor haar een grote stap.

Niks mis mee, dan wordt mijn moederhart wakker en is het tijd voor wat verwennerij.

“Wat wil je dat ik klaarmaak?”

“Maakt niet zoveel uit, iets gezond.” antwoordde ze.

“Wat denk je ervan als we samen inkopen gaan doen?”

“O ja, goed idee, dan beslissen we tijdens het winkelen wel wat we gaan klaarmaken.”

En zo gebeurt het regelmatig dat je ons samen ziet winkelen. Alle tijd nemend om nieuwe producten te keuren en te ontdekken. Al winkelend krijgt het menu meer en meer vorm.

Om uiteindelijk thuis te komen en samen, met de nodige creativiteit, een gezonde maaltijd te bereiden. Om vervolgens samen aan tafel te gaan.

Samen…daar draait het toch om? Want eten smaakt het best als je het deelt met mensen die je dierbaar zijn!

Herinnering

Ik heb het steeds belangrijk gevonden dat mijn kinderen snel zelfredzaam in het leven zouden staan.

Alleen met de fiets naar school rijden, gaan winkelen of met een lijstje in de hand naar de frituur, enz….. Leren koken hoorde daar ook bij.

De kinderen moeten zowat 2,5 en 4 geweest zijn toen ik twee stoelen bij het fornuis schoof zodat ze in de potten konden roeren. Het eerste wat ik ze leerde was vanillepudding maken. Achteraf bekeken was dat vrij hoog gegrepen want de eerste pogingen verliepen, hoe zal ik het zeggen…nogal klonterig. Maar al doende leerden ze snel. Het menu werd al gauw uitgebreid met ander lekkers zoals pannenkoeken, cake, gewonnen brood, spaghettisaus,…..kwestie van ze te blijven motiveren.

Nu zijn de kinderen volwassen en hun interesse voor eten en koken hebben ze nog steeds. Ze koken graag en goed. Ja, ook de zoon draait zijn hand niet om voor het maken van een witte saus of het bakken van een taart. De lasagne van mijn dochter smaakt als de beste.

Met de komende feestdagen in zicht verheug ik me er al op om de kinderen samen rond de tafel te hebben. Om ze te zien genieten van het samenzijn en natuurlijk ook van het eten.

Mijn gedachten dwalen af naar de dag, 25 jaar geleden, dat ik de eerste keer 2 stoelen bij het fornuis schoof. Dat moet het moment geweest zijn waarop ik de aanzet heb gegeven tot hun liefde voor eten.

Foto: Els, Gierle 1993 (Emilie 2,5 jaar)

ik zie je graag

Vier betekenisvolle woorden die je niet snel uit mijn mond te horen zal krijgen. Ik spring er heel spaarzaam mee om, zelfs naar mijn dierbaarsten toe.

Waarom dan? Houden van gaat over een diep gevoel, over je goed voelen bij elkaar, over gelijkgestemde zielen, over elkaar beschermen, over aanvaarding en er zijn voor elkaar. Het is niet de eerste knal die je voelt als je een potentiële partner ontmoet. Het komt pas als je een volledig beeld hebt over de persoon en dat als dusdanig aanvaard, inclusief de bijhorende minpuntjes. Het gaat zeker niet over uiterlijkheden. Belangrijk: houden van knalt niet, het kabbelt.

Het feit dat dit gevoel zo veelbetekenend is voor mij schrikt me af om de bewuste woorden uit te spreken.

Ik ben eerder het type dat achter je doorloopt en mijn hand over je rug zal laten glijden, je gezicht in mijn handen zal nemen en je een kus op je neus zal geven, naar je zal lachen en “gij zotteke” zal zeggen, je hand zal nemen als je langs mij wandelt en er een knijpje in zal geven, eens extra lekker voor jou zal koken, onder de lakens je hand zal zoeken om hand in hand in slaap te vallen.

Dat is mijn manier om “ik zie je graag” te zeggen.