geluk

geluksmomentje, 25j later

Ik lig op bed.
Naast mij een baby, mijn kindje.
Zo klein en kwetsbaar.
Bolle babywangetjes, een levendige om zich heen kijkende blik, 
gesloten vuistjes en trappelende beentjes.
Je bent blij.
Ik kijk je aan en blijf kijken, ik geniet.
Ik kan het nog steeds niet vatten, dit wonderlijke wezentje is er 
door mij gekomen.
Mijn vinger raakt je handje aan, je vuistje opent zich en omklemt 
mijn vinger.
Ik duw mijn aangezicht zachtjes op je buik en blaas erop.
Je maakt een lachend geluid en je handjes grijpen stevig in mijn 
haren.
"Auw, auw"
Je lacht nog luider, je schatert het uit.
Met een paar vingers streel ik over je zachte huid.
Je wordt er helemaal rustig van.
Oogjes vallen af en toe dicht.
Je ademhaling wordt rustiger.
Je slaapt...

Het dringt tot me door hoe bijzonder dit moment was.
Ik beloof mezelf om dit nooit te vergeten.
Ik probeer het blijvend op te slaan door het een apart plekje in mijn geheugen te geven, zodat ik het nooit vergeet.
En kijk, 25 jaar later is dat geluksmomentje er nog steeds.

geluksmomentje van de dag

img_9604foto: Els, 23/10/2016 Beerse

Vanmorgen 8u, de vroege herfstnevels hingen nog in ons tuintje.

We zaten aan de ontbijttafel vanwaar we een mooi zicht op onze tuin hebben.

Onze aandacht werd getrokken door een bijzondere verschijning op onze tuinafsluiting. We herkenden onmiddellijk het kleine, gedrongen, kleurrijke vogeltje met de lange snavel.

‘Een ijsvogeltje, rap, rap, het fototoestel’

Het vogeltje liet zich gewillig fotograferen. Als een echt catwalkmodel draaide hij zich in verschillende poses zodat we zijn prachtig vederkleed volledig zouden kunnen bewonderen. Het fototoestel klikte.

Even bleef hij stilzitten.

Dan plots…..schoot hij als een pijl uit een boog onze vijver in….ging helemaal kopje onder….en vloog weg met, stevig in zijn bek geklemd, één van onze vissen.

En wij…ja wij…bleven verbaasd achter.

De snoodaard…..

 

patchouli

Vastberaden bewoog ik mijn wijsvinger richting entertoets.

Klik,  mijn bestelling was bevestigd.

Eindelijk gevonden en meteen besteld: echte, pure patchouli.

Het is en blijft een geur die verbonden is met mijn jeugdjaren.

Ik liep school in Leuven en had een grondige hekel aan het volgen van de lessen. Het gevolg kan je al raden. Inderdaad, ik was niet dikwijls aanwezig in de les. Maar ik hing niet, zoals de meeste van mijn medestudenten, rond in de Leuvense cafés. Nee, ik liep liefst op mijn eentje doelloos rond in de stad. Door het stadspark, de winkelstraten, het Begijnhof,…weg van de drukte. Toen ook al, bedenk ik nu…

Leuven telde in die tijd (eind ’70 begin ’80) een aantal Indische winkeltjes. Winkels waar een indringende patchouligeur zich via de steeds openstaande deur in de winkelstraat verspreidde. Het was zo’n typische geur dat ik de weg naar de ingang met gesloten ogen zou gevonden hebben. En hij had zo’n aantrekkingskracht op mij dat ik er gewoon niet kon voorbij lopen, ik werd als het ware naar binnen gezogen. Binnen zat er een man achter een eenvoudige balie. Hij zat te lezen en keek even op als je binnenkwam. Hij knikte even. De winkeltjes waren helemaal volgepropt met oosterse kleding. De sfeer was er gemoedelijk, helemaal niet opdringerig. Dit gecombineerd met de geur, de kleren, de prachtige kleuren, het had een enorme aantrekkingskracht op mij. Buiten een paar Indische geborduurde hemden kocht ik er nooit iets, maar ik kon er ongelofelijk van genieten om er even binnen te lopen.

*wat vind ik het spijtig dat ik mijn Indische hemden een paar jaar geleden toch in de spullenhulpzak stopte, had ik niet mogen doen…*

Wat patchouli betreft: je bent voor of je bent tegen. Een middenweg lijkt er niet te zijn. Ik vind het een hemelse geur. Ik weet niet of de jeugd van tegenwoordig de geur nog kent. Houtachtig, licht zoet, vochtige bossen, oriëntaals rond en een tikkeltje sensueel, ja zo zou ik hem best kunnen beschrijven.

Ik geef toe, het is een diepe warme zware geur waar je gemakkelijk een overdosis van gebruikt. Dat is ook de reden waarom het meestal niet puur gebruikt wordt maar wel als ingrediënt in verschillende parfums. Het geeft hen diepte. Zo is patchouli een belangrijk ingrediënt van mijn favoriete parfum ‘Angel’ van Thierry Mugler.

Nog een paar dagen wachten en dan zal er een bestelwagen van Postnl voor onze deur stoppen….Kan niet wachten…

the missing link

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verleden week kregen we fantastisch nieuws. Onze ex- buren kwamen even terug naar België. Joehoe!

Enige maanden geleden kozen onze toenmalige buren,Ingrid en Dirk ervoor om de Belgische drukte en stress voorgoed achter zich te laten en te emigreren.

Tijdens hun eerste week als kersverse inwoners van Spanje hadden we hen al een bezoekje gebracht. En we zagen dat het goed was…dat ze ginds inderdaad hun plekje gevonden hadden.

Dus…..als je zin hebt in een vakantie, kort of lang, als je houdt van rust, natuur, de zon op je bolleke en graag ontvangen wordt door warme mensen dan is dit het adres!

Casa las Olivas in Alora, Spanje

Bij de aankondiging van het nakende bezoek waren er in België vier hartjes die een geweldige vreugdesprong maakten.

De vrolijke zes zouden voor enkele dagen weer verenigd zijn!

Wat hadden we elkaar gemist.

Je kan wel zeggen dat we een hechte vriendengroep zijn. Zes handen op één buik, of hoe noem je dat dan? We delen niet enkel mooie dingen maar ook grote en kleine zorgen met elkaar. Bijgevolg zijn de momenten die we samen doorbrengen soms behoorlijk emotioneel. Een lach en een traan. Super toch?

Goed, Dirk en Ingrid zouden dus naar België komen.

Even was ik bang dat de fysieke afstand die er tussen ons gekomen was zich ook in onze vriendschap zou laten voelen. Maar nee hoor! Er werd druk geknuffeld, ik heb het als heel intens ervaren. Zij behoren trouwens tot de enige mensen die mij eens goed mogen vastpakken. En met goed bedoel ik echt goed hè, borstjes tegen borstjes en borstjes tegen borstkas 🙂 wat voor mij heel wat betekent want ik ben namelijk niet zo knuffelig aangelegd.

Er werd een eenvoudig ovenschoteltje gekookt, fles(sen) wijn en wat bier in huis gehaald (en wat water en frisdrank voor Bob). En chips voor Stef (grapje Stef 😉 je kent ons wel). Het werd een mooie avond. We hadden elkaar ook zoveel te vertellen.

IMG_2060

En de avond nadien een verjaardagsetentje met z’n zessen.

Geniet, geniet…

En dan de pijn van het afscheid.

En de belofte dat we het niet zullen toelaten dat er afstand tussen ons komt.

En dat we contact houden via onze Messenger groep ‘The Missing Link’.

En dat we elkaar over enkele weken irl terugzien in Spanje.

Het aftellen kan beginnen.

 

accés interdit (deel 2)

Nog steeds onder de indruk van het vervallen sanatorium dat we net bezochten begonnen we aan de stevige klim naar de Cabane du Berger.

De dicht bij elkaar liggende hoogtelijnen op de op de kaart vertelde ons dat we op korte afstand zo’n 450m hoogteverschil zouden moeten overbruggen. Dat valt wel mee maar met dit warme weer wordt het gegarandeerd zweten!

Het onverharde paadje kronkelde stevig naar boven. De klim verliep grotendeels door een bos wat ons belette om ver voor- of achteruit te kijken.

Halfweg de klim even een tussenstop om wat energie op te doen, wat uit te puffen en dan weer verder.

 

 

En daar stond ze dan, op 1520 hoogtemeters, de Cabane de Berger. De herdershut was gedeeltelijk onder een groot rotsblok gebouwd.

IMG_1530

En ditmaal geen ‘accés interdit’. De houten deur was los.

Voorzichtig gaf ik er een duwtje tegen…

De inrichting was zeer primitief, een tweepersoonsbed gemaakt uit planken, een haardje om je indien nodig warm te houden of te koken, een vloer van aangestampte aarde. Ja, ik zou geen probleem hebben om hier te overnachten.

En wat zeer bijzonder was: er lag een gastenboek. Een blik in het boek vertelde ons dat het vooral Franstaligen waren die deze herdershut bezocht hadden.

Grappige teksten, pakkende teksten, bedankingen van mensen die van deze plek genoten hadden of er tot rust gekomen waren, herinneringen aan overleden familieleden, een kindertekening en hier en daar zelfs een Nederlandstalige tekst.

Even de omgeving verkennen.

Boven ons de steile rotswand. Het zicht op het dal werd ons gedeeltelijk ontnomen door de vele bomen die op de berghelling stonden, spijtig.

IMG_0638

IMG_1532

Tijd voor een picknick. Een stokbrood, een stuk kaas, een zakmes en wat drinken werden uitgestald op onze Flinstones tafel, wat heeft een mens meer nodig?

En natuurlijk wat brokjes en water voor Doshi die ook mee is. Ook zij genoot zichtbaar .

IMG_8811

IMG_1548

Na het eten was er nog tijd genoeg voor de platte rust. Wat genoten van de stilte, heerlijk.

Doshi waakte wel over ons….

De verrekijker werd uit de rugzak gehaald: wat naar de roofvogels getuurd die cirkelend langs de rotswand de thermiek opzochten. Fascinerend.

IMG_1543

Ondertussen was het al een stuk in de namiddag en werd het tijd om terug af te dalen.

St. Hilaire de Touvet houden we zeker in gedachten. Na wat opzoekwerk ontdekten we dat er boven op de  grillige rotskam een wandelpad is. Het uitzicht, de rust en de natuur moeten er super zijn! Maar dat is voor een volgende keer.

Op genieten staat toch geen maat, denk ik maar…

goedemorgen

Of hoe één eenvoudig woordje zo’n impact kan hebben op je gemoedstoestand.

Vanmorgen, onderweg naar Leuven, maakte ik een tankstop aan een benzinestation waar ik nooit eerder een stop maakte.

Het was vroeg in de ochtend, en jij was druk in de weer met het ledigen van de vuilnisbakken en je werkomgeving netjes te maken. Met de tankkaart in de hand stapte ik uit mijn wagen. Jij keek vriendelijk mijn richting uit en groette me met een duidelijke ‘goedemorgen’. En jouw “goedemorgen” voelde zo echt aan. Je keek me ook echt aan. Je meende het.

Het deed me goed. Het was, na die tas koffie vanmorgen, het perfecte begin van wat een mooie dag beloofde te worden.

Ik opende het tankdeksel en draaide de tankdop los om vervolgens richting automaat te stappen. Ondertussen had jij de tankdop die ik, niet beter wetende aan dat oranje plastiekje tegen de koetswerk van de auto had laten bengelen, in het houdertje aan de binnenkant van het tankdeksel gehangen. Er moet duidelijk een glimlach op mijn gezicht te zien geweest zijn toen ik dat opmerkte….daarom dient die vreemde uitstulping op de tankklep dus….

De rest van de dag kon niet meer stuk. Die goedemorgen bleef in mijn hoofd zitten, enkele dagen lang zelfs.

Waarom groeten mensen elkaar zo weinig? Zo weinig moeite, slechts één woord, maar met zo’n impact.

Ik zal het maar aan onze Belgische stugheid wijten zeker?

Dus:

Bedankt lieve vriendelijke meneer van het Total tankstation op de Koning Boudewijnlaan te Olen, als mijn auto dorst heeft en ik ben in de buurt dan breng ik jou zeker weer een bezoekje!

You made my day!

ochtendlijk geluksmomentje

Ik word wakker en open langzaam mijn ogen.

Mijn partner ligt met zijn rug naar mij toegekeerd, ik hoor aan zijn ademhaling dat hij nog ergens tussen hemel en aarde zweeft.

Stilletjes kruip ik wat dichter naar hem toe tot onze lijfjes  over de ganse lengte contact maken.

Mijn hand glijdt langzaam over zijn lichaam. Even richt ik mijn hoofd op om zijn gezichtsuitdrukking te controleren….hij glimlacht met gesloten ogen….t’is goed zo…

tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut tuuuuut…….

Ik word overspoeld door een gelukzalig gevoel….mijn ochtendlijk geluksmomentje  🙂