ik zie…en ik denk

meespeelmomentje

In mijn mailbox:

Mijn antwoord:

Beste mevrouw de schooldirectrice,

Van een verrassing gesproken!

Het feit dat er ergens op deze aardkluit een peuter zou rondlopen waar ik de moeder van ben laat mijn mond openvallen van verbazing. Mijn eierstokken zijn al enkele jaren met pensioen, ze brachten me twee prachtige kinderen die inmiddels volwassen zijn. De kans dat ik moeder ben van een peuter is bijgevolg onbestaand.

Dit schrijvende besef ik ten volle dat ik u met een probleem opzadel: er zal een lege plek zijn tijdens het meespeelmomentje.

Ik denk graag met u mee richting oplossing. Mijn partner en ik werken beiden van huis uit. Niets bijzonders hoor ik u zeggen ware het niet dat hij me begint op de zenuwen te werken met zijn ADHD gedrag. ADHD is niet eenvoudig, dat hoef ik u niet te vertellen. Juffen en meesters hebben er in deze tijden ongetwijfeld bergen ervaring mee. U voelt mij al komen…mijn partner kan de oplossing zijn voor de lege plek: hij kan die innemen. Ik wil nog vermelden dat hij al lang uit de luiers is en mondig genoeg om te zeggen wat hij wil. Hij is ook vertrouwd met het dragen van een mondkapje en het ontsmetten van zijn handen. Over het bewaren van afstand heb ik mijn twijfels, dat hangt van andere factoren af.

Wat denk je? Hebben we een akkoord? Het is een win win situatie: u hebt geen lege plek tijdens het meespeelmomentje en ik krijg wat meer rust in mijn leven.

Mijn dankbaarheid zal groot zijn!