jeugd

tachtig was prachtig

De jaren tachtig waren prachtig! En ik had de eer om in die tijd mijn jeugd te mogen doorbrengen. Ik had een zorgeloze jeugd met veel vrijheid en een fijne thuis. Opgroeien in de rand van een grootstad als Leuven met zowel de voordelen van het platteland als van de stad ….wat kan je jezelf als tiener meer wensen?

Maar ik was een seut, een muurbloempje, veel te braaf, ik zag de mogelijkheden niet. Ik lag teveel met mezelf in de knoop om te beseffen dat de wereld om mij heen zo wonderlijk was. Bijgevolg heb ik een groot deel gemist. Dat besef is, zoals met vele dingen pas jaren later gekomen.

Maar ik maakte een inhaalbeweging. Ik was al een dertiger toen ik de muziek van de jaren tachtig ontdekte. Die muziek, daar ben ik gaan van houden. New Wave en Belpop, de ganse muziekscene was zo bijzonder en typerend voor die tijd.

Tegenwoordig galmt hier regelmatig een playlist van de jaren tachtig door de muziekbox. Dan geniet ik en komen de jeugdherinneringen boven….. Ik voel me dankbaar om die bijzondere tijd meegemaakt te hebben. Een gelukzalig gevoel overvalt mij dan en het leven lijkt plots een stuk mooier. Om het met een populaire Belgische muziekgroep uit die tijd te zeggen: Lavvi Ebbel!

niet alle littekens zijn zichtbaar

Kinderen van de jaren zestig en zeventig hebben, behoudens enkele uitzonderingen, één ding gemeen: op hun bovenarm zie je een litteken. Dat litteken is een gevolg van de toediening van het pokkenvaccin.

Wel, aan mijn litteken hangt een verhaal vast. Mijn moeder vertelde me dat ze destijds (1965) te ver van het toenmalige ‘kinderheil’, in Leuven ook wel ‘de weeg’ genoemd, woonden en dat de verpleegster of de dokter aan huis kwam voor de opvolging van de pasgeborene. Het toedienen van de nodige vaccinaties hoorde daar uiteraard ook bij.

De vaccinatie tegen Variola of pokken werd bijgevolg toegediend door onze vaste huisarts dokter Uyttebroeck (nee, zijn voornaam was niet Piet 😉 ). De man zit in mijn herinnering als een grote, steeds net geklede man met kolenschoppen van handen waar mijn kinderhandje volledig in verdween. Hij vond zo’n lelijk litteken op de bovenarm van een meisje maar niks. Hij wist mijn moeder ervan te overtuigen om de inenting op een ander lichaamsdeel te plaatsen waar het litteken minder zichtbaar zou zijn.

Bijgevolg staat het litteken te pronken op mijn achterste.

Wat de man toen niet wist is dat tijdens mijn jeugdjaren de string haar opmars zou maken….