job

Corona 8

Vanmorgen 8u, de winkeldeur van AH Wemmel wordt geopend. Met de verplichte winkelkar aan de hand stromen de eerste klanten binnen. Onder hen een oud vrouwtje dat zich richting broodafdeling begeeft.

Ik begroet haar met een knikje en een glimlach.

“Wat een brede glimlach zo vroeg in de ochtend” zegt ze.

“Ja mevrouw, als ik jou was zou ik oppassen want mijn glimlach is besmettelijk.”

Het oude vrouwtje moet er hartelijk om lachen.

“Zie je wel?” zeg ik.

“Gelijk heb je” zegt ze en voegt er meteen aan toe “dank je wel voor jouw lach”.

❤️

1 Million

“Als hij me zou vragen voor een proefrit zou ik geen nee zeggen” dacht ik terwijl ik mijn hand langzaam over het glimmende zwarte koetswerk liet glijden.

Sportieve lijn en toch klassiek, precies zoals ik het graag zie. Ik maakte een rondje om de wagen en wierp een blik op het mooi afgewerkte lederen interieur. Op de passagierszetel lag nonchalant de gekende 1 Million parfumflacon van Paco Rabanne in de vorm van een goudstaaf.

Er gingen enkele dagen voorbij en plots was hij er weer. Ik wist het zeker want zijn parfum hing in de lucht. Het welriekende spoor leidde mij richting kantoor. En ja, door het raampje zag ik hem achter de pc zitten.

Ik klopte aarzelend aan, opende de deur op een kier en stak al snuivend mijn hoofd binnen.

“Hmmmm, 1 Million?” vroeg ik.
Het bleef stil, het leek even te duren voor hij doorhad wat ik bedoelde. Vervolgens keek hij me verwonderd aan.
“Els, hoe weet jij dat?”
“Het is één van mijn lievelingsgeuren, ik herken hem overal.”
“Enne……ik las ergens dat de keuze van je parfum iets zou zeggen over je persoonlijkheid….” vervolgde ik.
“O ja? Wat zou dat in mijn geval dan betekenen?”
“1 Million? Het zal niets met geld te maken hebben, vermoed ik” zei ik op een ironisch toontje.
“Wat dan wel?” vroeg hij.
Als je slijmt doe het dan meteen goed dacht ik bij mezelf en zei:
“Misschien ben jij er ééntje uit een miljoen?”
Er werd gelachen.

“De mijne is Angel” vervolgde ik snel.
Hij keek me aan met ogen waarin ik ongeloof kon aflezen.

zzzzzz…….

Ik heb het even gehad met autorijden. Autorijden is nooit mijn hobby geweest, het is een noodzakelijk kwaad dat bij mijn job hoort. En dat voor minimum 2 uur/dag. Twee uren zonder inhoud, twee verloren uren. Uren die ik liever anders zou benutten.

Mijn traject naar het werk is grofweg in te delen in 2 delen: E34 Turnhout- Antwerpen en E19 Antwerpen- Brussel om me vervolgens naar AH Zaventem, Wemmel of Ternat te begeven.

Twee lange stukken snelweg. Twee lange, saaie stukken waar je gauw je concentratie verliest. Om vervolgens plots, rijdend op de pechstrook, wakker te worden van het geluid van de autobanden die over de geribbelde boordlijnen rollen. En ik kan je verzekeren, dat is even schrikken. Zeker als je weet dat ik mijn broer op deze manier verloren heb. Nooit gedacht dat mij dit zou overkomen.

Het idee dat dit fataal had kunnen aflopen heeft mij de volgende dagen niet losgelaten. Ik werd met mijn neus op de eindigheid en de broosheid van het leven gedrukt en prompt met beide voeten terug op de grond gebracht. Ik ben nog niet klaar om dood te gaan. Ik heb nog zoveel te zien, zoveel te doen….

Even heb ik getwijfeld: is mijn job dit wel waard? Daar moest ik niet lang over nadenken, de voordelen hadden nog steeds het overwicht in de weegschaal. Dan ga ik mijn levensstijl wat moeten aanpassen dacht ik. De volgende dagen paste ik mijn werkplanning aan zodat ik wat langer zou kunnen slapen. Maar tarara…wat had je gedacht? Om 3.30u was ik weer klaarwakker. Ik ben nu eenmaal een ochtendmens, dat valt niet te veranderen. Nu ben ik het volgende aan het testen: dagelijks vòòr 20.30u bed in. Dit werkt beter voor mij. Maar dat is weer niet bevorderlijk voor het samenleven met een partner, weg zijn de gezellige avonduurtjes samen….

Om positief te eindigen: het voorval heeft ervoor gezorgd dat ik nu een stukje bewuster in het leven sta. Hoe lang dit effect gaat duren weet ik niet maar wat ik gehad heb, heb ik gehad….

toppunt van meligheid

Na de vorige, hoe zal ik het zeggen…. nogal melige blogposten is het tijd voor het absolute toppunt van meligheid. Doe ermee wat je wil, voor mijn part print je deze blogpost uit en veeg je er je gat mee af….

Volgende mensen maakten dat 2018 er eentje was om in te kaderen:

Mijn oneindige dank en handenvol liefde gaan uit naar mijn partner die dagelijks geconfronteerd wordt met mijn eigenaardigheden, de kronkel in mijn verwarde geest en mijn niet te onderschatten chaotische gedachtengang en ‘ons’ desondanks nog steeds de moeite waard vindt.

Mijn ouders die ik bijna dagelijks spreek en die al 53 jaar verwoede pogingen doen om hun dochter te doorgronden. Niet opgeven zou ik zeggen 😉 Bedankt voor jullie geduld, de (IJsboerke) dozen met soep, de verse kruiden sla en tomaten uit jullie tuin, de opvang van Doshi en zoveel meer…..

Aan de kinderen: Emilie, Michiel en Charlotte, bedankt dat jullie er zijn. Jullie maken mij fier, fier op de warme lieve persoonlijkheden tot wie jullie zijn uitgegroeid en fier op de manier waarop jullie in het leven staan.

Voor onze vrienden Ingrid, Dirk, Carine en Stef, van wie we weten dat hun deur steeds voor ons openstaat voor eender wat, verdriet of blijdschap…dank je wel voor dit fijn gevoel!

De collega’s van het PG o-team waar ik het nauwst mee samenwerk: Cindy, Iris, Lars, Danielle, Frank…..bedankt om regelmatig tegen jullie te mogen zagen. Want de laatste tijd ken ik er wat van….. Ook mijn ex- collega’s van het AH o-team: fijn dat jullie het contact met mij behouden en mij regelmatig updaten.

Bedankt aan alle leidinggevenden binnen PG: het was fijn samenwerken!

Aan alle medewerkers van de inmiddels 7 PG/AH winkels: dank voor jullie inzet, de gekheid, het ‘we zijn er voor elkaar’ gevoel. Hierbij reken ik ook de medewerkers die het afgelopen jaar het uiterste van mij vroegen, zij zorgden voor de uitdaging die ik nodig heb.

Ook nen dikke merci aan alle collega-bloggers en volgers die tegenwoordig uit de verste uithoeken van de wereld komen, dank voor jullie posts, jullie tijd, likes, reacties….het deed me echt wel wat! Dit is ook geldig voor de stille meelezers, ik weet dat jullie er zijn….

Voor alle mensen die ik toevallig ontmoette, die me een ‘goeiedag’ wenste, onbekenden met wie ik een fijn gesprek had, iedereen met wie ik enige vorm van verbondenheid mocht ervaren: dank je wel!

Fijne eindejaarsdagen en een spetterend 2019 voor jullie en diegenen die jullie dierbaar zijn!

wat ik doe voor de kost

“Els, wat doe jij eigenlijk voor de kost?” is een vraag die ik regelmatig te horen krijg. 

Dat mijn werk iets met Albert Heijn te maken heeft is jullie waarschijnlijk al duidelijk. Een zestal jaar geleden startte ik bij AH België en een paar jaar geleden maakte ik de overstap naar Peeters- Govers, de grootste Belgische familiale franchisenemer van Albert Heijn. Momenteel heeft mijn werkgever 7 AH filialen en is nog steeds groeiend. Voor mijn job pendel ik steeds tussen deze 7 filialen. Je kan mij dus vinden in Gierle, Oud-Turnhout, Berchem, Antwerpen (Offerandestraat), Wemmel, Ternat of Zaventem. Altijd welkom, vraag maar naar Els….

Binnen PG maak ik deel uit van het opleidings- en ondersteuningsteam. Een klein team waarbinnen ieder zijn eigen specialiteit heeft. Ik hou me vooral bezig met de deli/ kaas- en de bakkerij afdeling, de verkoopafdelingen dus.

Dit zijn voor mij de mooiste én de lekkerste afdelingen van de ganse supermarkt. Het zijn boeiende afdelingen, eigenlijk zijn het winkeltjes in de winkel. Goed personeel op deze afdelingen is goud waard. Verkoop, vernietigingen, acties….ze hebben zeer veel zelf in handen. Om hier te werken moet je niet enkel fysiek goed in orde zijn maar ook met je hoofd kunnen werken. Vooruitziend, flexibel- en doelgericht werken, communicatief zijn, teamplayer en stressbestendig zijn, het zijn enkele van de noodzakelijke eigenschappen die een goede verkoopmedewerker moet bezitten. 

Even terug naar mijn taak binnen dit geheel. Mijn werk bestaat uit 2 delen: het opleiden van de nieuwe verkoopcollega’s en de begeleiding/ondersteuning van deze afdelingen na opening.

Wat de opleiding van nieuwe collega’s betreft, deze gaat onmiddellijk na aanwerving van start. Ideaal is dat de nieuwe collega’s tenminste 4 weken voor opening ingeschakeld worden in het dichtsbijzijnde reeds geopende filiaal. Daar kom ik in actie. Mijn taak richt zich vooral op het vertrouwd maken van de Albert Heijn procedures en de regels en verplichtingen inzake voedselveiligheid. Het runnen van de afdeling zeg maar. Een goed draaiende verkoopafdeling is veel waard in een supermarkt. Het is meer dan brood bakken en je toog vullen. Het grootste werk is onzichtbaar voor onze klanten: werk aan de computer, in de diepvries, in het magazijn, plannen,…..letterlijk genoeg opleidingswerk aan de winkel dus.

Meestal sta ik gewoon mee op de werkvloer omdat je iets best kan aanleren door zelf het correcte voorbeeld te stellen, met de nodige uitleg uiteraard. Ik doe dit niet alleen. De vaste mensen van de afdeling die al geroutineerden zijn in het werk nemen eveneens een deel van de opleiding op zich. Geregeld pluk ik mensen van de werkvloer om iets te verduidelijken aan de pc. Het is de bedoeling dat iedereen de basis onder de knie heeft bij de opening van het nieuwe filiaal.  

Ongeveer 1 week voor opening ben ik aanwezig bij de oplevering van de nieuwe winkel. Dan ga ik, samen met een collega van AH, van start met het inrichten van de deli/kaas- en de broodafdeling. Steeds spannend, het werken naar de openingsdeadline.

Afdeling bij oplevering, hier en daar zijn nog werkmannen aan het werk. 

Afdeling een kleine week later, net voor opening van het nieuwe filiaal:

Het tweede gedeelte van mijn werk is de begeleiding van de verkoopafdelingen van het nieuw geopende filiaal. Zijn alle medewerkers voldoende mee? Hoe staat het met de omzet, het voorraadverloop, de vernietigingen, de organisatie, de teamgeest, wat zijn verbeterpunten? Verdere problemen? Waar kan ik bijsturen?

Of dit mijn droomjob is? Voor 85% wel. De negatieve punten zijn dingen waar ik niet voor kies maar die onlosmakelijk verbonden zijn met de job. Vrij verre verplaatsingen en de Belgische files maken dat ik vele uren in de auto doorbreng. Er zijn ook stressvolle periodes, zoals momenteel het geval is: 2 openingen in 2 weken tijd dit in combinatie met de eindejaarsdrukte die van start gaat. Ik merk dat ik niet zo snel meer recupereer dan vroeger. Bovendien kan ik me mateloos ergeren aan de  veranderende mentaliteit van de jeugd. 

Maar ik kan zeker besluiten door te zeggen dat ik van mijn job hou.


Laat me met rust man!

Zucht…..hij is even de deur uit. Ik zie hem doodgraag maar soms zou ik hem op een kanon willen zetten en naar de maan schieten.

Mijn hoofd staat op barsten, ik ben verkouden, voel me ellendig en dan kan ik de vrolijke uitspattingen van mijn adhd man best missen. ’s Morgens staat hij al te dansen terwijl hij een kopje koffie zet. Ken je die bijzondere dansstijl van de zanger van Boney M nog? Wel Eric is er eentje van dezelfde soort, zelfde bouw, gelijksoortige bewegingen, een Duracell konijn dus. En dat is niet alles, zijn stem weerklinkt door het ganse huis wanneer hij uit volle borst “You’re My Heart, You’re My Soul” van Modern Talking meekweelt. Hij is vermoeiend, druk, van de hak op de tak,…

In normale omstandigheden d.w.z. als ik niet ziek ben heb ik weinig moeite met zijn druk gedoe en bewegingsdrang. Het is zelfs één van zijn eigenschappen waar ik in den beginne voor gevallen ben. Wat ik toen onderschat had was dat ik het af en toe moeilijk zou hebben om ons totaal verschillend karakter in de praktijk bij elkaar te laten passen. Na een drukke werkdag met een overdosis prikkels heb ik behoefte aan rust en hou ik me liefst in stilte bezig. Eric heeft na zijn werkdag nog energie te over. Zijn standaard vraag wanneer ik moe thuiskom is steevast: “En hoe ziet onze avond eruit, wat gaan we doen?” Ik gruwel van die vraag. Zwijg toch man! Ga weg! Stop met zingen! Laat me even met rust, ik zat de ganse dag in drukke winkels en in het drukke verkeer. Ik wil geen drukte, ik wil nu even alleen in mijn bubbel zitten! Back off!

De tijd die we samen vrij zijn een gezamelijke invulling geven blijkt moeilijker dan ik bij aanvang van onze relatie had gedacht. Hij wil vanalles en nog wat doen, ik wil rust. Dat is één van de redenen waarom we vier à vijf maal per jaar een korte vakantie nemen. Dan zijn we er volledig voor elkaar, geen AH klanten en -collega’s, geen Fietsen Eric klanten, alleen wij en de natuur. Je kan stellen dat de natuur ons bindmiddel is. De dagen tussen die korte vakanties is het geven en nemen. Eerlijk aangeven wat je wilt. Af en toe wat water bij de wijn doen. Eric kijkt al lang niet meer raar op als ik hem vraag “Moet je niet gaan fietsen?” of “Is het oké als ik niet meega?” Aan de andere kant doe ik ook toegevingen: een motorrit, samen naar de doe-het-zelf zaak, de hort op om een nieuwe fietscollectie uit te kiezen,….. kwestie van de kerk in het midden te houden.

Aan ons pensioen durf ik niet goed te denken. Iedere dag van ’s morgens tot ’s avonds samen…..gaat dat wel goedkomen?

Ik denk er sterk aan om als het zover is een prikkelarme woman cave in te richten. Met een slot op de deur uiteraard!

lomp zijn doet wèl zeer

 

img_4491“Hoe heb je dat gedaan?” is de vraag die ik de laatste weken meermaals heb moeten beantwoorden.

“Ja….. lompigheid zeker?” was steevast mijn antwoord. Een betere uitleg kan ik er niet aan geven. Languit met je voorgevel tegen de vlakte gaan getuigt niet echt van grote oplettendheid.

Resultaat: gebroken middenvinger, ringvinger en 2 gebroken middenhandsbeentjes. Voorlopig ben ik thuis, verplichte rust om alles te laten helen.

De voorbije dagen zat ik even in een dipje, ik moest mezelf opkrikken maar mijn positieve grondingesteldheid is niet klein te krijgen!

 

Zo ontdekte ik dat ook dit voorval een positieve zijde heeft:

  • ik ontdekte dat typen met 7 vingers ook kan, zij het niet zo snel, maar het kan echt
  • na een week verplicht thuiszitten was de werkstress volledig uit mijn lijf verdwenen en werd ik opgeladen met een soort innerlijke rust
  • bijgevolg heb ik enorm veel tijd om helder na te denken en dat helpt me goede beslissingen te nemen….
  • ik ben zover dat ik openlijk toegeef een man nodig te hebben in mijn leven om het deksel van dat bewuste bokaaltje los te draaien
  • ik ben aangenaam verrast dat zoveel collega’s oprecht bezorgd zijn om mij, ik ontving talloze berichtjes en telefoontjes, bedankt allemaal, doet me deugd
  • ik leerde een mooi nieuw woord kennen: de steen waar ik over viel noemt men een “biggenrug” ofwel “varkensrug”, mooi woord, niet?

Jullie moesten eens weten hoe veel moeite het typen van dit stukje me kostte, met 3 getapete (jaja correct geschreven, even opgezocht 🙂 ) vingers.

Maar voor jou, mijn lezer, is me dat natuurlijk geen moeite te veel.

vakantie, tijd voor zelfreflectie….

Vakantie…een ontspannen februariavond met onze vier vrienden in Spanje, een spelletje Uno…..

Ik heb het moeilijk om mijn gedachten erbij te houden. Mijn gedachtenmolen draait weer door.

Door wat afstand te nemen probeer ik mijn dagelijks leven te analyseren. Waar gaat het goed, waar loopt het fout? Zelfreflectie tijdens een spelletje Uno of hoe zin en onzin toch verbonden kunnen zijn.

Ik kijk even over mijn schouder naar wat voorbij is en kom tot het besef dat ik aan het doordraven was.

Ten koste van wat? Mijn relatie? Mijn kinderen? Ja, wellicht wel.

Wat is mijn levensdoel ook alweer? Genieten..zeer zeker! Genieten van wat ik onderneem, genieten van mijn werk, van mooie dingen, mooie momenten en van elkaar. En bewust leven. Deze belangrijke dingen was ik even uit het oog verloren.

De dagelijkse sleur maakt zoveel kapot. En het gebeurt zonder dat je er erg in hebt. Ongezien komt ze je leven binnendringen.

Gelukkig herken ik, zoals nu, de tekenen die erop duiden dat het de verkeerde kant opgaat. Zoniet is er mijn partner die aan de alarmbel trekt. ‘Hey, ik ben er ook nog’ durft hij gelukkig te roepen. Hij kent mij natuurlijk als geen ander en weet wanneer ik over de schreef ga gaan.

Ik besluit dat dit het moment is om te resetten. Aandacht herverdelen. Focus op de belangrijke dingen in het leven en mijn doelen terug scherpstellen.

Een praktisch plan van aanpak is hier volledig op zijn plaats:

Meer met elkaar praten.

Misschien is een heroriëntatie op werkvlak nodig. Ik heb weer het gevoel dat ik kom vast te zitten. Ik wil, ook als persoon, blijven groeien.

Mezelf engageren voor iets, een hobby, een interesse,…en daar de nodige tijd voor vrijmaken.

Rustpunten inlassen, af en toe een weekendje weg, Mijn werkdagen wat korter maken, Dat is een moeilijke voor mij…

Als ik het geheel overzie gaan mijn/onze gedachten meer en meer in de richting van een drastische verandering. Alles achterlaten en opnieuw starten in Frankrijk. Het is een langetermijnproces dat al langer aan het groeien is.

Dat spelletje Uno heb ik uiteraard verloren.

mijn droom doorprikt

“Nee, jij kunt niet elegant bewegen, je hebt het gewoon niet”

“Ja, oké, ik beweeg wat houterig maar zou ik het echt niet kunnen leren om me elegant te bewegen?” antwoordde ik.

“Je hebt dat of je hebt het niet”, was het antwoord waar ik het mee moest stellen.

“Het vraagt een bepaalde hersenkronkel en die heb je niet, jij hebt andere hersenkronkels en die liggen niet op het vlak van beweging”.

Mijn gedachten gingen even naar die andere kronkels? Wat zou hij daarmee bedoelen?

Hoe dan ook, met deze woorden werden enkele van mijn ultieme levensdromen meteen de grond ingeboord.

Diep vanbinnen wist ik dat hij gelijk had. Dat ik een houten Klaas ben kan een blik in mijn verleden enkel bevestigen:

In mijn laatste jaar verpleegkunde gingen we op skireis. Ten eerste: ik had nooit eerder op de latten gestaan. Ten tweede: ik ben een bangscheet, en ten derde: skieën interesseert me voor geen reet. Dus ja, wat had je verwacht? Ik kwam als een stijve hark de berg afgeskied. Met uitbundig algemeen gelach van mijn klasgenoten en de skimonitor tot gevolg. Het is ondertussen eenendertig jaar geleden, maar het gevoel van vernedering staat nog steeds diep in mijn geheugen gegrift. De resterende dagen heb ik het wijselijk bij sneeuwwandelen gehouden.

Eerder had ik reeds een poging ondernomen om mijn bewegingen wat te versoepelen: als tiener ging ik stijldansen. Ballroom en Latijns- Amerikaanse dansen. Vier lange jaren hield ik het vol, wat een marteling…. maar ik had het ervoor over want de beloning voor  mijn geduld zou groot zijn. Nadien zou ik immers als een elegant bewegende vrouw door het leven gaan.  Ik deed mijn best, ging zelfs naar de wekelijkse oefenavond en toch kon het niet baten. Ik bleef even houterig.

Dat is ook de reden dat je me nooit op de dansvloer zal aantreffen. Ik zal eeuwig het muurbloempje blijven dat naast de dansvloer de kronkelende massa staat te observeren. Daar kan ik wel van genieten.

Dus, als we elkaar ooit ontmoeten, en je zou mij willen uitnodigen om samen een dansje te placeren, alsjeblieft, neem de afwijzing die daar ongetwijfeld op zal volgen niet persoonlijk.

Ik denk dat de oorzaak van mijn houterigheid moet zoeken in het feit dat ik steeds het gevoel heb dat ik me niet volledig kan geven. Want lenig ben ik wel….lichamelijk is er niets (of weinig) mis met mij. Dus ga ik ervan uit dat er ergens een mentale rem zit.

Geef mij een fles cava voor ik de ski’s aanbind of voor ik met jou de dansvloer opschreid  en je zal merken, het zal wel vloeiend gaan. In mijn dromen alvast wel….

Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik besef dat het hoog tijd is om de waarheid onder ogen te zien en om doelen zoals ballet-  striptease- of paaldanseres of catwalkmodel te  worden voorgoed op te bergen.

Maar dit opent weer nieuwe mogelijkheden. Misschien is professioneel standbeeld op de Ramblas in Barcelona wel iets voor mij?