job

ons Sofie

Na de reeds 25 jaar dat ik in de Antwerpse Kempen woon blijf ik het nog steeds een vreemde uitdrukking vinden. Hier krijgen familieleden, en dan heb ik het niet alleen over broers of zussen maar ook over nichtjes en neven, prompt het bezittelijk voornaamwoord ‘ons’  voor hun naam geplakt. Ons Kato, ons Lieve, onze Jef,…Een mens bezit je toch niet? Raar volkje hier in de Kempen.

Ik keek er dan ook niet van op toen Eric , die in tegenstelling tot mezelf een echte Kempenaar is, de poetsvrouw  tijdens onze gesprekken ‘ons Sofie’ is beginnen te noemen. Er is duidelijk een toenadering tot stand gekomen tussen die twee.

En nee, mocht je fantasie op hol slaan: Sofie is niet de cliché Poolse blonde Ana die met het welgevormde lichaam, ellenlange benen en het witte schortje het hoofd van alle mannen weet op hol te brengen. Sofie is eerder het stevige type, én Belgische.

Zelfs Doshi wordt wild enthousiast als ze Sofie om 7,50u de oprit hoort oprijden. Dan kan ze niet snel genoeg bij de achterdeur zijn om haar met enkele geweldige luchtsprongen te begroeten. Die twee kunnen het goed met elkaar vinden.  Met hevig kwispelende krulstaart begeleidt Doshi Sofie naar de kelderdeur waar de werkschoenen uit de tas worden gehaald. Vervolgens verdwijnt Doshi’s kop volledig in Sofie’s tas.  En Sofie vindt het allemaal oké…Meer nog: ze laadt haar tas volledig uit zodat Doshi alles kan besnuffelen. Om er vervolgens alles er weer in te stoppen….

Nu blijkt dat mijn twijfels om een poetsvrouw in dienst te nemen ongegrond waren, meer nog, ik zou ze moeilijk kunnen missen. Het zijn maar 4 uurtjes per week, maar toch is ze een hele hulp.  Ze werkt steeds door, is betrouwbaar, heeft nog niets gebroken, toont zin voor initiatief,…niets dan goeds over ons Sofie!

Zalig toch om op deze manier ’s morgens naar je werk te vertrekken en de dingen waar je een hekel aan hebt met een gerust hart door iemand anders te laten opknappen?

image

Dus Sofie, mocht je dit toevallig lezen, jouw hulp wordt gewaardeerd!

Advertenties

Hij zuipt te veel

Hij zuipt te veel, mijn besluit staat vast, hij moet er uit.

Nee, ik heb het niet over Eric hè mensen, het gaat hier over onze auto.

Sinds kort leg ik voor mijn job heel wat kilometers af en bijgevolg hebben we besloten ons Vito busje te vervangen door een minder dorstig exemplaar. Anders wordt het wat krap met mijn kilometervergoeding en het is niet de bedoeling dat ik er geld ga aan toegeven.

Enige dagen geleden startten we onze zoektocht op het internet. Kapaza, Tweedehands.be, Autoscoot,….

In gedachten zag ik mezelf al zitten in zo’n klein, vinnig tweedehands autootje liefst nog in een flashy kleur. Maar dat was buiten Eric gerekend. Ik moest aan mijn veiligheid en mijn comfort denken, zei hij. En parkeersensoren moesten er ook op! Zo’n kleintje? Daar is geen sprake van!

Toch wel schattig dat hij zo bezorgd is om mijn veiligheid… Of zegt het eerder iets over zijn idee in verband met mijn rijstijl?

Onze zoektocht gaat dus verder, het bedrag dat we bij aanvang dachten te besteden is ondertussen ook flink opgelopen. Maar ik geef toe dat de veiligheid en het comfort er, evenredig met de kostprijs, ook beduidend op vooruit gaan. Nog een paar bezichtigingen te doen en volgende week hakken we de knoop definitief door.

Gisterenavond werd ik gebeld op de gsm.

Een man met een buitenlands accent aan de andere kant van de lijn.

‘Goedenavond mevrouw, het is gij verkoop uw auto?’

Stilte….hoe kan die dat weten? De Vito staat (voorlopig) nergens als ‘te koop’ geadverteerd?…een grap van mijn collega’s?….

‘Nee meneer, hoe komt u daarbij?’

‘Met welke auto rijdt u en hoe oud hij is?’

‘Met een Vito, 11 jaar oud’

‘En gij verkoop niet?’

‘Misschien wel, zeg maar wat je ervoor zou willen geven….’

‘Wat gij denk, ik geef u €2000?’

‘€2000? Nee hoor, dan rij ik er nog wel enkele jaren mee, ik wil er minstens nog €5000 voor.’

‘€3850 dan?’

‘Nee, dat vind ik te weinig, maar je hebt mijn telefoonnummer, als je toch €5000 zou willen geven mag je me altijd bellen. Maar vertel eens, hoe kom je aan mijn telefoonnummer?’

‘Wel mevrouw, ik was vanmorgen op weg naar Antwerpen, ik stond naast jou in de file.’ ‘Ik gezwaaid, gij niet gezien?’

‘Nee, en….?’

Stilte…. ik denk….ik heb het nog niet door….

‘Telefoonnummer staat op auto…, ik opgeschreven.’

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

 

p.s. Dit is al de derde maal dat we aangesproken worden door een wildvreemde die onze auto wil kopen. Wellicht een populair model in Afrika, vermoed ik.