kinderen

geluksmomentje, 25j later

Ik lig op bed.
Naast mij een baby, mijn kindje.
Zo klein en kwetsbaar.
Bolle babywangetjes, een levendige om zich heen kijkende blik, 
gesloten vuistjes en trappelende beentjes.
Je bent blij.
Ik kijk je aan en blijf kijken, ik geniet.
Ik kan het nog steeds niet vatten, dit wonderlijke wezentje is er 
door mij gekomen.
Mijn vinger raakt je handje aan, je vuistje opent zich en omklemt 
mijn vinger.
Ik duw mijn aangezicht zachtjes op je buik en blaas erop.
Je maakt een lachend geluid en je handjes grijpen stevig in mijn 
haren.
"Auw, auw"
Je lacht nog luider, je schatert het uit.
Met een paar vingers streel ik over je zachte huid.
Je wordt er helemaal rustig van.
Oogjes vallen af en toe dicht.
Je ademhaling wordt rustiger.
Je slaapt...

Het dringt tot me door hoe bijzonder dit moment was.
Ik beloof mezelf om dit nooit te vergeten.
Ik probeer het blijvend op te slaan door het een apart plekje in mijn geheugen te geven, zodat ik het nooit vergeet.
En kijk, 25 jaar later is dat geluksmomentje er nog steeds.

Advertenties

moeder

Ik ben geen moedermoeder, geen knuffelmoeder, geen moederkloek die haar kinderen steeds dicht bij zich wil hebben. Ik wil niet constant weten waar de kinderen zijn, wat ze doen, ik wil ze niet controleren, ik heb totaal geen bezitterig gevoel over mijn kinderen.

Andere moeders zijn er kapot van wanneer hun kroost het nest verlaat maar ik had er weinig moeite mee toen de kinderen op zichzelf gingen wonen. Dat is een logisch gevolg van het zelfstandig worden, en zo is het goed, denk ik dan. Het feit dat ze volledig op eigen benen staan in deze moeilijke tijden geeft me voldoening en fierheid.

Sommigen zullen mijn reactie nu wellicht als ‘koel’ omschrijven en mij een raar persoon vinden maar begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van mijn kinderen.

En in het geval dat je eraan twijfelt: een koele persoon ben ik zeker niet. De warmte is gewoon niet altijd zichtbaar aan de buitenkant. Volgens mij loopt er iets mis met de communicatie van mijn binnenkant met mijn buitenkant want diep vanbinnen is er wel een warm vuurtje!

Knuffelen bijvoorbeeld zit er niet echt in bij mij. Met lichamelijke nabijheid heb ik wel eens moeite. Ook met mijn kinderen. Het lijkt of ik het nooit geleerd heb, dat ik steeds in een bubbel zit waar slechts een zeer beperkt aantal mensen in toegelaten wordt.

Als kind was dit ook al duidelijk. Zo speelde ik nooit met poppen. Rollenspelletjes zoals ‘vadertje en moedertje’ waren niet aan mij besteed. Toen was ik al een eenzaat en speelde ik liever alleen, of zat ik rustig in een hoekje met een boek.

Misschien lijd ik wel aan S.K.D  Sociale Knuffel Deficiëntie of mis ik gewoon het knuffelgen….

Het zou best kunnen dat, mijn voor de buitenwereld , koele reactie een soort van onbewuste bescherming is om mezelf af te sluiten voor situaties en invloeden die me diep raken. Dat ik hooggevoelig ben speelt hier ongetwijfeld een rol in.

In tegenstelling tot de relatie met mijn kinderen ben ik binnen de relatie met mijn partner best wel lichamelijk. Raar hoor, die tegenstellingen in mijn gedrag. Ik geraak er zelf niet wijs uit..

Maar moet dat wel? Eigenlijk wil er ook niet al te veel bij stilstaan. Ik ben gewoon wie ik ben. Mensen stop je niet in vakjes.

Als er ooit kleinkinderen komen wordt het misschien een nieuwe start. Want kleinkinderen zijn, volgens de verhalen die ik hoor van kersverse opa’s en oma’s, onweerstaanbare knuffelbeertjes.

Misschien word ik toch nog een echte knuffeloma, en haal ik mijn schade dubbel en dik in.

Wat ik voel omschrijft Khalil Gibran perfect in onderstaand gedicht, wat ik o zo mooi vind: 

Je kinderen zijn je kinderen niet. 
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf. 
Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel zij bij je zijn, 
behoren ze je niet toe.
Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij 
hebben hun eigen gedachten. 
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in 
je dromen. 
Je moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan 
je gelijk te maken. 
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren. 
Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. 
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt jemet zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. 
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voorje zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de 
boog die standvastig is.
Khalil Gibran

de koffer

In mijn huis staat een koffer.

Geen gewone koffer. Hij is de ultieme uiting van mijn liefde voor oude spullen.  Ik redde hem enkele jaren geleden op het nippertje van een oneerbiedwaardige dood op het stort.
De bewuste koffer is bijna 50 jaar oud. Hoe ik dat weet? Mijn moeder kocht hem destijds speciaal om naar ‘het moederhuis’ te gaan en daar na vele lange, pijnlijke uren van mij te bevallen.

Het is geen sjiek lederen exemplaar. Hij is eenvoudig, net zoals de toenmalige eigenares. Intussen is hij voor mij een verzamelplaats geworden van voorwerpen die met mijn familie te maken hebben. Spulletjes die ik niet graag kwijt zou geraken, dingen met een ziel. Ik hou ervan om zo’n, dikwijls onbenullige oude dingen, te bewaren. Dit tot ergernis van mijn partner. Uiteindelijk hebben ze geen enkel nut meer, en toch….ze prikkelen mijn fantasie, ze verbinden mij met het verleden, ze verzadigen mijn neiging tot verzamelen. Alleen daarom hou ik ze.

De koffer lijkt van geperst karton. Zowel aan de binnen-als buitenkant is hij bedrukt met een motief. Het sluitwerk alsook het handvat zijn van metaal. Hij heeft verstevigde hoeken. Binnenin kleeft er een door mijn moeder geschreven adresetiket. Het adres waar ik ben opgegroeid.

Ik maak hem regelmatig open, op zoek naar de verhalen die bij de voorwerpen horen en die hij zorgvuldig in zijn binnenste bewaard. Verhalen over mijn voorouders, over hun manier van leven, verhalen die me iets zeggen over hun werk, hun persoonlijkheid.

Ik laat jullie eens meekijken, je ziet o.a. dagboeken, een oude Libelle (let op de tennisgaine 🙂 ), foto’s van mijn ouders, grootouders en overgrootouders, plakboek van mij, spiekbriefjes van mijn broer die een hekel had aan de school, grootmoeders recepten, opstel van mijn moeder (1952), communiefoto van mij…

Testje: weet iemand waartoe de rolletjes in het kleine houten kistje dienen? Ik weet het ondertussen, maar wist niet dat het bestond.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Het is zover….

 

Het is zover, ik ben genomineerd voor de Ice Bucket Challenge. De nominaties kwamen dichter en dichter in mijn buurt en waar ik voor vreesde werd waarheid.

Genomineerd door mijn dochter, van je kinderen moet je het hebben…. Emilie, verdorie, ge doet mij wat aan! Kinderen die hun ouders pesten, het bestaat wel degelijk  🙂

Filmpje van mijn stoere dochter:

https://www.facebook.com/video.php?v=10204723289021994&set=vb.1229831931&type=2&theater

Nu moet je weten dat ik helemaal niet van water hou. Vroeger, op de lagere school, heb ik tijdens de zwemles in het Leuvense zwembad meer tijd doorgebracht verstopt achter de grote pilaren van het zwembad dan in het water. Doodsbang om te verdrinken, nu nog. Douchen lukt nog net (omdat dat af en toe toch eens moet). Toch is het me uiteindelijk gelukt om te leren zwemmen. Als je het zwemmen kunt noemen natuurlijk. Ik noem het de ‘permanent slag’. Schoolslag met je hoofd boven water zoals de oudere dames die pas een permanent laten zetten hebben.

Ik ga nu niet flauw doen of zeggen dat ik uit principe niet ga meedoen of dat ik bang ben, nee, ik ga het gewoon doen!

Alhoewel, ik kijk er niet naar uit….. nee zeggen is natuurlijk gemakkelijker. Maar we gaan voor de uitdaging!

Onmiddellijk rijzen er al enkele praktische vragen op:

  • wie gaat dat filmen?
  • wat trek ik aan zodat het niet lijkt op een miss wet t-shirt verkiezing?
  • heb ik nog waterproef mascara?
  • wie ga ik nomineren?
  • zou ik stiekem geen lauw water nemen i.p.v. koud water?

En dan nog andere vragen zoals:

  • wie gaat mij zien?
  • ga ik niet gillen?
  • ga ik niet uitgelachen worden?

Wordt vervolgd ergens op het einde van de week, eerst een paar dagjes vakantie. Ik heb dus nog even de tijd om er over na te denken en me mentaal voor te bereiden.

Of me te bedenken…..wie zal het zeggen?

 

 

moederdag

Weet je wat ik op moederdag kreeg van mijn kinderen?

Werk, werk, werk, 160 blz werk! Hieronder een foto van mijn geschenk:

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

 

Doe je het boek open, dan zie je dit:

SAMSUNG DIGITAL CAMERAEen bijna leeg boek, enkel een paar regels tekst per bladzijde, en veel schrijfruimte. De tekst bestaat enkel uit vragen, en die zijn nog niet van de gemakkelijkste. Wat dacht je van:

  • Wat zijn jouw beste tips voor een goede relatie? (dat moeten ze nu net aan mij vragen…)
  • Waar zou je de wereld willen voor waarschuwen? (zijn er genoeg lijntjes voorzien voor mijn antwoord?…)
  • Ben je de persoon geworden die je had willen zijn? (weet ik wel wie ik wil zijn?…)

En zo gaat het maar door….elke vraag brengt nieuwe vragen naar boven. Dat wordt heel wat denkwerk!

Ik bedacht net dat er best wel wat bloginspiratie in het boek zit.

En dat het misschien een idee is om hier een ingevulde bladzijde te posten. Afwachten maar.

Eigenlijk ben ik wel blij met mijn boek. Het hoeft ook niet onmiddellijk af te zijn, ik kan er mijn tijd voor nemen.

En ik kan me inbeelden dat het later voor mijn kinderen fijn is om er nog eens door te bladeren. Hopelijk denken ze dan met een glimlach terug aan mij?

Bedankt hé mannen! Ben er echt blij mee!

Zeker als je bedenkt dat ik jullie niet zo cadeaugericht heb opgevoed.

 

nieuwe collega

Je hebt dat soms, van die mensen die je ontmoet  waar je onmiddellijk een vertrouwd gevoel bij krijgt. Het gevoel dat het ‘klikt’ zoals men zegt. Wel, dat gevoel heb ik nu ook met mijn nieuwe collega. Ze is een stuk jonger maar de leeftijd lijkt geen rol te spelen. We hebben nog maar een paar uur samengewerkt en het lijkt of ik weet wat ze denkt en wat ze voelt.

Kan ook niet anders want ze is

mijn dochter!

 Dat je jezelf gauw thuis mag voelen binnen Albert Heijn, Emilie!  Kan ook niet anders met die toffe collega’s van AH Turnhout 😉

En hopelijk ga je net zo van je job gaat houden als ik doe.

man

261483_543127322382693_1389551737_n

Het begon allemaal toen mijn dochter me volgende vraag stelde: mama, wat vind jij het meest aantrekkelijke lichaamsdeel van de man?

Ja, wat antwoord je dan aan je dochter van 22, hé?  Waar denk je dan aan?  Nee…..DAT zeg je toch niet….toch niet aan je dochter….

Anderzijds is nu ook niet zo dat ik mijn ogen afwend als er iets te zien is hoor. Nee, ik kan wel stiekem genieten wanneer  mijn partner, in zijn niksie, door de slaapkamer, richting lichtschakelaar huppelt omdat ik het licht weer, per ongeluk (zo denkt hij 🙂  ), vergat uit te doen. Het zijn net die kleine dingen die een relatie mooi maken. Oeps, Els, totaal foute woordkeuze. Je weet toch dat mannen daar nogal gevoelig voor zijn   😉  ?

Sorry, kleine afdwaling van mijn gedachten. Wat betreft het aantrekkelijkste lichaamsdeel van de man: een stem, een lach, een maatpak? Dat zijn geen lichaamsdelen.

Eigenlijk heb ik er nog niet over nagedacht. Andere invalshoek proberen: wat maakt dat je voor een man valt? Dat je op dezelfde golflengte zit, humor, een soort van nonchalance die hij uitstraalt, elkaar aanvoelen? Weer geen lichaamsdelen.

Als ik dan toch voor iets moet kiezen ga ik voor de schouders, armen en handen. Deze hoeven niet bepaald gepierd zijn ofzo. Mannelijke armen zien er gewoon, van nature uit, al heel anders dan de vrouwelijke exemplaren. En misschien hou ik nog het meest van deze lichaamsdelen omdat ze, in mijn ogen, zo nuttig zijn. Er is toch geen beter gevoel dan je volledig geborgen of getroost te voelen in de armen van iemand die je graag ziet? Of gestreeld te worden door de handen van je partner?

Ja, dit zou mijn antwoord op mijn dochters vraag worden: schouders, armen en handen. Zeker weten!