lichaam

mijn droom doorprikt

“Nee, jij kunt niet elegant bewegen, je hebt het gewoon niet”

“Ja, oké, ik beweeg wat houterig maar zou ik het echt niet kunnen leren om me elegant te bewegen?” antwoordde ik.

“Je hebt dat of je hebt het niet”, was het antwoord waar ik het mee moest stellen.

“Het vraagt een bepaalde hersenkronkel en die heb je niet, jij hebt andere hersenkronkels en die liggen niet op het vlak van beweging”.

Mijn gedachten gingen even naar die andere kronkels? Wat zou hij daarmee bedoelen?

Hoe dan ook, met deze woorden werden enkele van mijn ultieme levensdromen meteen de grond ingeboord.

Diep vanbinnen wist ik dat hij gelijk had. Dat ik een houten Klaas ben kan een blik in mijn verleden enkel bevestigen:

In mijn laatste jaar verpleegkunde gingen we op skireis. Ten eerste: ik had nooit eerder op de latten gestaan. Ten tweede: ik ben een bangscheet, en ten derde: skieën interesseert me voor geen reet. Dus ja, wat had je verwacht? Ik kwam als een stijve hark de berg afgeskied. Met uitbundig algemeen gelach van mijn klasgenoten en de skimonitor tot gevolg. Het is ondertussen eenendertig jaar geleden, maar het gevoel van vernedering staat nog steeds diep in mijn geheugen gegrift. De resterende dagen heb ik het wijselijk bij sneeuwwandelen gehouden.

Eerder had ik reeds een poging ondernomen om mijn bewegingen wat te versoepelen: als tiener ging ik stijldansen. Ballroom en Latijns- Amerikaanse dansen. Vier lange jaren hield ik het vol, wat een marteling…. maar ik had het ervoor over want de beloning voor  mijn geduld zou groot zijn. Nadien zou ik immers als een elegant bewegende vrouw door het leven gaan.  Ik deed mijn best, ging zelfs naar de wekelijkse oefenavond en toch kon het niet baten. Ik bleef even houterig.

Dat is ook de reden dat je me nooit op de dansvloer zal aantreffen. Ik zal eeuwig het muurbloempje blijven dat naast de dansvloer de kronkelende massa staat te observeren. Daar kan ik wel van genieten.

Dus, als we elkaar ooit ontmoeten, en je zou mij willen uitnodigen om samen een dansje te placeren, alsjeblieft, neem de afwijzing die daar ongetwijfeld op zal volgen niet persoonlijk.

Ik denk dat de oorzaak van mijn houterigheid moet zoeken in het feit dat ik steeds het gevoel heb dat ik me niet volledig kan geven. Want lenig ben ik wel….lichamelijk is er niets (of weinig) mis met mij. Dus ga ik ervan uit dat er ergens een mentale rem zit.

Geef mij een fles cava voor ik de ski’s aanbind of voor ik met jou de dansvloer opschreid  en je zal merken, het zal wel vloeiend gaan. In mijn dromen alvast wel….

Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik besef dat het hoog tijd is om de waarheid onder ogen te zien en om doelen zoals ballet-  striptease- of paaldanseres of catwalkmodel te  worden voorgoed op te bergen.

Maar dit opent weer nieuwe mogelijkheden. Misschien is professioneel standbeeld op de Ramblas in Barcelona wel iets voor mij?

Advertenties