mannen

mannen van den bouw (2)

De parking was gelegen tussen enkele groezelig uitziende woonblokken. Het leek op een verzamelplaats van aftandse, gedeukte voertuigen.

Ik had nog even getwijfeld of ik mijn auto daar wel zou achter laten. Echt veilig leek dit niet… Tot ik aan de rand van de parking een bouwwerf zag. Denkend aan mijn vroegere goede relatie met de ‘mannen van den bouw’ en aannemend dat ze bewust of onbewust wel een oogje op mijn auto zouden houden parkeerde ik mijn voertuig vlak voor de bouwwerfomheining.

Na het beëindigen van mijn dagtaak, begaf ik me naar de parking waar ik mijn auto achtergelaten had.

Groot was mijn verbazing toen ik mijn auto niet terugvond waar ik hem achtergelaten had.

Een moment van twijfel….Had ik hem niet vòòr het hek achtergelaten? Ja toch? Nu bleek hij achter het hek te staan, midden op de bouwwerf. En hij stond toch op een parkeerplaats? Ja toch? Nu stond hij op een eilandje van klinkers, rondom was alle verharding weggegraven….

Dan pas viel mijne frank. De mannen van den bouw hadden de parking half opgebroken waardoor de bouwwerf vergroot was. Het hek was bijgevolg ook verplaatst.

Maar wat nu? Hoe moest mijn auto hier uit? Ik keek even in het rond. Wat verderop zat een bouwvakker op een graafmachine.

Van achter het hek riep ik hem toe:” hallo…dat is mijn auto…hoe kan ik hier wegrijden? De jonge getaande man keek me aan en maakte met een brede armzwaai duidelijk dat het hek open kon. In de veronderstelling dat hij het hek voor me zou komen openmaken stak ik goedkeurend mijn duim in de lucht en wachtte af.

Niet dus! Noppes! Hij bleef gewoon op de graafmachine zitten! …..Hij keek weer mijn richting uit en herhaalde zijn zwaaiend gebaar.

Kijk, ik vind het helemaal niet erg om ouder te worden maar dit was zo’n zeldzaam moment waarop ik 30 jaar jonger had willen zijn. Dan had hij ongetwijfeld van de graafmachine gesprongen, mouwen opgestroopt zodat zijn gespierde armen het best tot hun recht kwamen om mij vervolgens met veel plezier te komen helpen.

Ik begon vanbinnen te borrelen van woede, draaide me bruusk richting hek, stak stiekem mijn middenvinger op en mompelde ‘apenkop’ (=eigen scheldwoord ter vervanging van het s..t woord).
Dat luchtte op…

Mijn handen omklemden het hek en ik tilde het hek, wat best wel zwaar was, uit de betonnen steunvoet. Met een vlotte dit- kost- me- helemaal- geen – moeite uitziende beweging draaide ik het opzij.

Ik stapte mijn auto in en plop-plop, plop-plop reed mijn auto achterwaarts van het klinkereiland af door de opening in de omheining.

Auto in eerste versnelling, ik keek nog in de richting van de bouwvakker die inmiddels al vergezeld was van twee collega’s. Het drietal stond me zwijgend aan te staren.

Een duw op mijn gaspedaal, nog een fel overdreven zwaai en een brede glimlach hun richting uit en weg was ik.

Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel, ze zwaaiden niet terug, de apenkoppen…

Advertenties

geen roos zonder doornen

Indien we getrouwd zouden zijn zou je het een bron van echtelijke twist  kunnen noemen. Vermits Eric en ik niet getrouwd zijn hou ik het op ‘een kleine onenigheid’.

Het onderwerp van onze onenigheid is de klimroos in onze tuin.

Destijds had ik deze klimroos, Rosa ‘New Dawn’, zorgvuldig uitgekozen omdat het een sterke en overvloedig bloeiende lichtgeurende klimroos was. Ik kocht er meteen de Clematis ‘The President’ bij omdat ze, verweven met de roos, een prachtige combinatie zou vormen.

Wat ik hoopte werd werkelijkheid. Zowel de roos als de clematis zijn aanraders en vormen een prima combinatie.

Tot hiertoe waren ze elk jaar rond deze tijd  de trots van mijnen hof!

Tot nu.

Van de Clematis kan ik helaas enkel nog maar een in memoriam foto plaatsen. De plant werd door Eric inmiddels, per ongeluk?, gereduceerd tot een miserabel stengeltje van 20 cm.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

En de roos?

Ik vrees dat ook haar einde nabij is.

‘Ik ga ze tot net boven de grond afknippen’dreigde Eric deze week nog. En hij meende het.

Zijn argument om over te gaan tot deze drastische ingreep slaat nergens op. De doornen zouden hem hinderen bij het snoeien van de klimophaag. En ook: ‘ik vind de kleur niet mooi, een roos hoort rood te zijn’. En ‘het is een warrige boel, niet netjes’.

Wat voor belachelijke argumenten zijn dit? Die slaan toch nergens op?

Okee, de roos heeft nu wel eens een snoeibeurt nodig maar het is en zal een rooskleurige prikkende klimroos blijven.

Wees maar zeker dat ik mij met mijn ganse lijf ten leden tussen de roos en de snoeischaar zal werpen om de roos te beschermen!

Ik had nochtans stilletjes gehoopt…. De rozenboog is toch een ideale plaats voor een huwelijksaanzoek?

Maar hij kan de pot op!

Als Eric dit leest en mij durft te vragen onder de rozenboog weet hij welk antwoord dat hij mag verwachten….

teleurgestelde jongeheren

Een herblog van 2013, omdat het me nog steeds doet glimlachen.alexa-mocha

Nee, het mag gerust gezegd, mannen hebben het niet gemakkelijk!

Wat is er tegenwoordig nog naturel aan een vrouw en wat is nep? Je hebt al een kennersoog nodig om het verschil te zien.

Niet elke man is vertrouwd met de trucjes die de moderne vrouw gebruikt om haar lichaam te ‘shapen’. Tenzij de man in kwestie naar Trinny & Susanna kijkt natuurlijk…

Maar stel: je hebt als man je oog laten vallen op die ene vrouw met dat welgevormde, goddelijke lichaam dat je meteen helemaal in hogere sferen brengt.

Na een langdurige, verleidings- en veroveringstocht naar het hart van die vrouw (want wij, vrouwen, willen wel het gevoel hebben om veroverd te worden 🙂 ) beland je eindelijk met de vrouw van je dromen op de slaapkamer (of voor de avontuurlijke types kan het natuurlijk ook ergens anders zijn).

Jouw armen verstrengelen zich rond haar lichaam, handen glijden door haar haren, lippen vinden elkaar, versnellende hartslag en ademhaling , lichamen die als magneten naar elkaar toe worden getrokken, de passie laait hoog op… Om het kort te maken: je bent er allebei klaar voor…. De kleding die ze draagt vormt nog de enige barrière tussen jou en het paradijs.

Maar dan begint het werk pas!

Draagt die vrouw toch geen shapewear zeker….Vetherverdelers noem ik ze, omdat ze ongewenst lichaamsvet op magische wijze naar de lichaamszones duwt waar mannen het wél graag hebben: borsten en billen dus.

In je dromen had je het nogtans al verschillende keren gedaan: met één vingerknip de kanten bh losgemaakt om vervolgens, al dan niet met een sexy, licht grommend geluid, en gebruik makend van je tanden, het minuscule slipje naar beneden te trekken. Maar wat een tegenvaller, die shapewear! ‘

‘Hoe pak ik dat in godsnaam aan’ staat op je gezicht te lezen…. ‘trekken of oprollen, naar beneden of over het hoofd, zit er trouwens ergens een sluiting’ ???

Hoe dan ook het blijft een onelegante, totaal niet romantische karwei die heel wat tijd in beslag neemt en samen met de tijd ebt ook je goesting weg.

Heb je als dappere, volhoudende man die eerste hindernis toch overwonnen volgt er een tweede zware teleurstelling. Na het uittrekken van de shapewear blijkt dat de vrouw met het goddelijke lichaam helemaal geen goddelijk lichaam heeft. Borsten en billen zijn als het ware een verdieping lager gezakt en plop, er komt een buikje en een flink stel lovehandles te voorschijn….nu is de teleurstelling volledig!

Besluit: ik ben er zeker van dat de stijging van shapewearverkoop hand in hand gaat met de vermeerdering van het aantal teleurgestelde jongeheren.

it’s not my bag

images

Niet zo lang geleden werd er stiekem om gelachen en leek het dragen ervan exclusief voorbehouden voor de homogemeenschap, maar nu duiken ze steeds vaker op in het straatbeeld. Hippe, jonge mannen dragen ze met zichtbare elegantie over hun schouder of dwars over hun lichaam……de mannentas. Het blijkt een hot fashion item geworden.

En plots ben ik niet goed meer mee. Ben ik echt oud aan het worden? Voor mijn geest klopt het gewoon niet. In mijn denkwereld draagt een man geen tas. Hoe hard ik ook mijn best doe om het te begrijpen, het lukt me niet.

Telkens als ik een man, hoe knap hij ook mag zijn, zie met zo’n tas maakt hij gegarandeerd een diepe duik in mijn ranking. En hij zal verdorie over heel goede andere eigenschappen moeten beschikken om weer tot de top van mijn statistieken te kunnen doorstoten.

Waar zijn de echte mannen gebleven, de stoere venten?

Mannen lijken meer en meer te vervrouwelijken. Ze helpen met de was en de plas, koken,  doen boodschappen en…..bijgevolg dragen ze een tas? Nee, die mannentas doet, naar mijn gevoel, totale afbreuk aan de mannelijkheid.

En dan denk ik verder: wat zou een man in zijn tas stoppen? Hoogstwaarschijnlijk zijn portefeuille, en wat nog? Wat heeft een man nog nodig? Een zakdoek?

Kan iemand mij helpen? Vrouwen, wat denken jullie ervan? Ben ik de enige die er zo over denkt?

En mijn mannelijke, al dan niet tasdragende lezers, wat denken jullie?

 

 

trouwen

Voor de vrienden die denken dat ze al met hun voeten onder tafel zitten: nee, ik ga niet trouwen.

Ik wil wel iets vertellen van wat me zo’n 25 jaar geleden is overkomen en waar ik helemaal ondersteboven van was.

Ik was 24 jaar, verliefd, meer nog, verloofd.

Ik had een afspraak bij de onderpastoor om het kerkelijk huwelijk te regelen. Ik ging alleen, mijn echtgenoot to be had geen tijd om me te vergezellen (?)

De onderpastoor zat achter een gigantisch groot eikenhouten bureau en ik zat, toch wel behoorlijk zenuwachtig, tegenover hem.

Eerst werd er wat over onbenullige dingen gepraat. Maar dan kwam de kat op de koord.

‘Ga jij nog naar de kerk, Els?’

Ik antwoordde kort en eerlijk: ‘Nee, dat is al lang geleden….’

‘Dan zou ik toch graag hebben dat je de avond voor je trouw  eens zou komen biechten’

Dat had ik nu niet verwacht. Het was vooral de toon waarop hij dat zei die mij niet aanstond. Het klonk als een dreiging, als je niet komt biechten ga ik je niet trouwen…

Braaf meisje dat ik toen nog was stapte ik de avond voor mijn trouw op het afgesproken uur onze parochiekerk binnen en nam plaats naast de biechtstoel. Ik zat alleen in de kille kerk.

Voetstappen galmde door de immense ruimte.

Ik keek achterom. Zoals verwacht was het de onderpastoor die mijn richting uit kwam.

‘Blij dat je gekomen bent’ zei hij en hij maakte een uitnodigend gebaar naar de biechtstoel.

Ik duwde de rood velours gordijn opzij, ging door mijn benen tot mijn knieën steun vonden op het harde houten bankje

Het schuifje werd achter het traliewerk werd geopend.

Hij brabbelde de gebruikelijke vragen, ik antwoordde, niks bijzonders.

Ik dacht nog: ‘hier ga ik vlug vanaf komen, ik ben zo weer thuis’.

Maar dan….

‘En heb je al voorhuwelijkse betrekkingen gehad?’

Het bleef stil, mijn gedachtenmolen begon te werken.

Vroeg hij echt of ik al seks gehad had????

Wat dacht hij dan? Mijn lief en ik kenden elkaar al 5 jaar, ik liep niet met een kuisheidsgordel hè!

En bovendien heeft hij het recht niet om daar iets over te vragen!

Hij herhaalde de vraag….weer stilte…

Ik antwoordde: ‘ Ik vind niet dat ik hierop moet antwoorden’.

‘Maar als ik het niet weet, kan ik het ook niet vergeven’ repliceerde hij op een dwingende toon.

Mijn bloed begon te koken, hij had het recht niet! En hoe kan samen slapen nu fout zijn als je elkaar graag ziet?

Maar ik moest ’s anderendaags wel getrouwd geraken. Stel je voor dat het hele gebeuren niet door kon gaan door mijn fout….dus wat moest ik doen?

‘Als het zo is, dan zal God dat wel weten en dat is genoeg voor mij. In dat geval zal Hij het mij wel vergeven’ verzon ik zomaar ter plaatse om ervan af te zijn.

Het bleef nog even stil.

Dacht hij echt dat ik me zou bedenken en hem alles in geuren en kleuren ging vertellen? Hij zou er misschien nog van genieten…de geniepigaard.

Hij mompelde nog wat en sprak mijn boetedoening uit.

Uit het aantal Onze Vaders en Weesgegroeten kon ik afleiden dat voorhuwelijkse betrekkingen als een zééééér grote zonde werd aanzien.

Desalniettemin ben ik de volgende dag als een jonge vrouw, vrij van zonden, in het huwelijk getreden.

xxxxx

Inmiddels leef ik alweer 10 jaar in zonde. Als de onderpastoor het zou weten, hij draaide zich om in zijn graf.

 

 

knoflookgarnalen en koffie

SDC10650

Vanop de deli/kaasafdeling heb ik een mooi zicht op de ingang van de winkel.

Ik zie een man met kordate pas binnen stappen, het valt me meteen op dat hij geen winkelkar duwt en evenmin een mandje in zijn hand heeft.

Ik twijfel even. Is dat niet die knappe, vrolijke, verzorgde, vlotte man die me gisteren reeds opgevallen was?

Hij komt mijn richting uit en houdt halt aan de deli/kaasafdeling, net tegenover mij en kijkt me zwijgend aan.

Nu weet ik het zeker….hij is het!

Met een glimlach en een vrolijke ‘goeiemorgen’ groet ik hem.

Dag Els’

Ik schrik….hij kent mijn naam?

Ach ja natuurlijk, weer even vergeten en  ik grijp met mijn hand naar het naamplaatje dat op mijn schort zit.

Ik heb je raad van gisteren opgevolgd”.

Ik heb er een glas witte wijn bij gedronken, en het heeft gesmaakt!’

Ik had gisteren onze, trouwens zeer lekkere, knoflookgarnalen als proevertje op mijn verstoog gezet. Hij was één van de vele klanten die ze geproefd had.

Hij stond voor mijn  verstoog met een beker van onze Perla koffie in de hand, proevend van de garnalen. Ik maakte hem er nog attent op dat koffie en garnalen geen te beste combinatie was. Ik zei hem verder nog dat ik hem het bijpassende glas witte wijn helaas niet kon aanbieden…. We hebben er samen nog om gelachen. Hij zou ’s avonds wel een flesje openmaken had hij geantwoord en legde vervolgens een pakje van mijn knoflookgarnalen in zijn winkelwagen… Missie geslaagd!

En nu staat hij hier terug.

‘Bij het eten van de garnalen heb ik aan jou gedacht, jouw gezelschap was het enige wat ontbrak om mijn avond compleet te maken…’  zegt hij, waarbij hij mij strak blijft aankijken.

Slik…

Verwacht hij hier een antwoord op? Zo ja, welk? Denk, denk,….

Ik heb het gevoel dat ik rood begin aan te lopen. Ik kan het niet helpen, bijna vijftig, hormonen op hol….het idee alleen al… : hij, die knappe man, op een eenzame avond alleen met mij in gedachten,….

Mijn fantasie neemt ongewild een loopje met mij…. Ik voel me vanbinnen helemaal warm worden, mijn hart maakt een extra sprongetje.

Met een flits kom ik terug tot de realiteit, want stel je voor, misschien ziet hij aan mijn geamuseerde gezichtsuitdrukking wel wat ik denk,…

Dat is lief van u’ was mijn antwoord.

Pfff, flauw ja, ik weet het, maar wat kon ik anders zeggen? Dat was het enige wat de voor de buitenwereld altijd brave Els op dat moment bedenken kon…..

uje viert haar tweede WordPress verjaardag

In mijn notificaties stond enige weken geleden het volgende te lezen:

Van harte gefeliciteerd!

anniversary-1x

You registered on WordPress.com 2 years ago!

Bedankt dat ujevoor ons heeft gekozen. Ga zo door met bloggen!

‘Al twee jaar?’ dacht ik bij het lezen van de mededeling. ‘En wat heb ik in die 2 jaar allemaal meegemaakt?’

Even door de archieven gesnord, wat gelezen en herinneringen kwamen boven:

Ik constateerde dat ik niet de perfecte huisvrouw ben

Vielen er 3 zwaargewonden onder mijn kerstboom

Kreeg ik de ziekte van Lyme

Nam  ik ontslag

Kreeg een ernstig vitamine D tekort

Genoot ik van mijn niet-voorgeprogrammeerde tijd

Ontdekte ik mijn droomhuis

Twijfelde ik tussen Colruyt en Albert Heijn en koos uiteindelijk voor de laatste.

Vroeg ik me af of Mr Smith achter die geheimzinnige view zat

Gaf mijn microgolfoven de geest

Ik wandelde 42 km aan één stuk, onder het schijnsel van de volle maan

Wat mannen betreft, ik heb gekeken, gelachen, me in hun plaats gesteld en me geërgerd

Kreeg ik ook dit jaar weer geen uitnodiging van het paleis, wel een andere uitnodiging

Kreeg een longontsteking en bracht Nieuwjaar door in het ziekenhuis

Dan viel ik flauw, met een litteken op mijn kin als gevolg

Reisje naar de Jura

Barcelonareis was mooi, Oostenrijk viel tegen

En heb ik sinds kort een nieuwe job binnen Albert Heijn