mezelf

‘t-is-zo-goe-as-da’k-et-gat-em

Natuurlijk ben ik blij dat ik na 54 jaar nog fris en dartel op deze aardkluit mag rondlopen. Dat daar een flinke portie geluk voor nodig was besef ik ten volle. En dat niet iedereen dat geluk gegund is besef ik ook.

Mezelf dat realiserende geniet ik elke dag van het leven. Waarom zou ik slechts 1 dag per jaar het leven vieren?

Laat dus die felicitaties, cadeautjes en het bijhorend obligatoir geknuffel gerust achterwege. Ik geef er echt niet om.

‘t-Is-zo-goe-as-da’k-et-gat-em!

Advertenties

YES, I did it!!!

img_8652
Badlaken en boek stevig onder de arm geklemd baande ik mij een weg tussen de tepeltjesgewijs geordende lichamen., lichamen zoals God ze geschapen had.

Buiten een eenvoudig bord dat midden op het strand neergeplant stond was er niets dat erop wees dat hier een bijzonder soort badgasten hun favoriete hobby aan het beoefenen was.

Het lavazand brandde onder mijn voeten toen ik op mijn tippen in snelle  pas over het strand liep. In mijn gebloemde jurk voelde ik me bekeken…. dus eigende ik me snel het eerste vrije plekje op het zwarte strand toe. Aan de kant weliswaar want zo zelfzeker voelde ik me niet.

Met een breed uitzwaaiend armgebaar ontvouwde ik mijn kleurig badlaken, maakte de knoop van mijn wikkeljurk los en liet hem van mijn naakte lichaam glijden om mij vervolgens in een recordtempo op het badlaken neer te ploffen. Snel mijn benen voor mijn bovenlichaam opgetrokken en een boek ter hand genomen als extra afscherming tegen gluurders. Dit gaf me de gelegenheid om mijn omgeving te observeren.

Werkelijk alle variaties van het menselijk ras waren vertegenwoordigd: van jong tot oud, man en vrouw, blank en minder blank, kaalgeschoren, netjes getrimd maar ook hele eksternesten (dames, over je bikinilijn hoef je jezelf dus geen zorgen te maken want die is er simpelweg niet), groot en klein, mager en zwaarlijvig en alle onderling denkbare combinaties.

Al gauw kon ik de naakte zonneaanbidders indelen in categorieën. Je had de overtuigde naturisten, volledig gebruind en zonder enige gène hun lichaam tentoonstellend. Velen onder hen met armen en benen wijd gespreid om optimaal van de zon te kunnen genieten. Niet altijd even aangenaam om te bekijken, dacht ik bij mezelf. Anderzijds had je de occasionele wit-bruin gevlekte naturist. En voor mezelf creëerde ik een derde categorie: de witte zonneklopper die helemaal niet houdt van braden in de zon maar zich openstelt voor een nieuwe ervaring.

Wat me aangenaam verraste was dat er niemand maar dan ook niemand naar mij gluurde. Geen man die stiekem over zijn krant keek, niemand die zijn zonnebril op zijn neus had laten zakken om vanuit een ooghoek naar mij te staren…dat bleken gelukkig fabeltjes.

De spanning vloeide langzaam weg uit mijn lichaam. Ik duwde mijn voeten voorwaarts in het warme zwarte lavazand, legde mijn boek terzijde en liet mezelf in een comfortabele rugligging zakken. Een frisse oceaanbries (blies door mijn haren dacht ik te schrijven maar voor lezers met veel verbeelding laat ik dat achterwege) koelde mijn opgewarmde lichaam….heerlijk! Het voelde een beetje als naakt zwemmen, ook zo’n fijn gevoel. Mijn ogen werden zwaar en ik doezelde even weg.

Toen ik mijn ogen opende lag er naast me een man die ik nog niet opgemerkt had. Ik voelde zijn ogen, hij zocht oogcontact. Ik keek hem vragend aan waarop hij reageerde:

“Zaten wij niet op hetzelfde vliegtuig?”

“Belgische?”

Ik knikte bevestigend.

“Jij bent Nederlander zeker?”

Hij knikte eveneens.

“Dat dacht ik al…”

Vervolgens draaide ik mijn hoofd in de andere richting en dacht: zwijg toch man, dit is het verkeerde moment, echt het verkeerde moment….

Vadertje Tijd en Moeder Natuur

Ik zou het al te graag willen: leven op het ritme van de natuur. Eten wanneer ik honger heb, opstaan zonder wekker… leven volgens wat mijn zintuigen en mijn intuïtie me vertellen. Maar helaas, het is mij, samen met zoveel anderen, niet gegund.

Op welk punt in de evolutie zijn we de connectie met het ritme van de natuur kwijtgespeeld? Gebeurde dat toen we het ‘aanvoelen van de tijd’ ruilden tegen meetbare tijd? De klok is natuurlijk een geweldige uitvinding. Zonder precieze tijdsmeting zou onze samenleving niet functioneren. Hier is Vadertje Tijd koning.

Maar het brengt ook zoveel nadelen met zich mee. De klok bepaalt ons leven. Strakke planningen, afspraken, werk- en rusttijden overheersen ons natuurlijk ritme. En dat natuurlijk ritme is individueel zeer verschillend. Ik ben bijvoorbeeld een ochtendmens. In de ochtend ben ik het fitst, kan ik het best nadenken en ben ik bijgevolg het meest productief. Ik word liefst wakker met het eerste licht dat de slaapkamer binnendringt. Wanneer anderen pas wakker worden is mijn kaars uit (het 21u moment, gekend bij de vrienden😁) en kruip ik liefst snel onder de wol. Mijn natuurlijk ritme wordt dikwijls verstoord door de klok. Korte periode kan ik dit wel volhouden maar als ik mijn natuurlijk ritme gedurende lange tijd negeer geraak ik uit balans. Slaapproblemen, stress, slecht humeur en me minder goed in mijn vel voelen zijn de gevolgen.

Een dagje thuisblijven en naar je lichaam luisteren is toch de oplossing zou je kunnen denken. Maar zo werkt het niet. Ik heb minstens 2 dagen nodig om uit het mij opgelegde leefpatroon te stappen en af te kicken van de ratrace van onze maatschappij. En ik merk dat dit er met ouder te worden niet op verbetert, dat de recuperatietijd steeds langer wordt.

Ik verwacht dat er binnenkort een moment gaat komen dat het niet meer leefbaar blijft voor mij en dat ik mijn leven een nieuwe wending zal moeten geven. Hoe, wat en waar weet ik nog niet maar het speelt de laatste tijd steeds meer in mijn achterhoofd.

après nous les mouches

Er is slechts één zekerheid in het leven: dood gaan we allemaal. Maar wat daarna? Wat wil ik dat er dan met mijn lichaam gebeurt? Wil ik gecremeerd of begraven worden?

Ik ben van het principe dood is dood. Het feit dat mijn ziel blijft bestaan of niet wil ik in het midden laten maar na de dood is mijn lichaam totaal overbodig. Dus weg ermee, dacht ik tot hiertoe. Crematie leek me een logisch besluit. Tot ik deze video te zien kreeg:

What happens when we die? Neil Degrasse Tyson

Zo had ik het nog niet bekeken. Het verbaasde me dat ik, als natuurmens, daar niet aan gedacht had. Neil Degrasse Tyson heeft verdorie gelijk: als ik me zou laten cremeren wordt mijn energie in de vorm van warmte totaal nutteloos de lucht ingestuurd.

Recyclage is hip en bovenal noodzakelijk, waarom zou mijn lichaam hierop een uitzondering zijn? Ik heb mij al laten registreren als donor maar er moet toch meer mogelijk zijn?

Waarom zou ik de cirkel van het leven niet rond maken door mezelf, net zoals hij in de video zegt, te laten begraven? Op die manier kan mijn lichaamsenergie gerecupereerd worden door planten en dieren en lever ik een bijdrage tot nieuw leven.

Ik zou nog tegenargumenten kunnen aanhalen zoals daar zijn: overvolle begraafplaatsen en vervuiling van de bodem door niet afbreekbare bestanddelen van de kist enz….

Maar wisten jullie dat je tegenwoordig ook beroep kan doen op een uitvaartondernemer die een volledig bio-afbreekbare kist en een zelfs een volledige (ja, zelfs tot de koffietafel toe) ecologische uitvaart kan regelen? En dat een linnen lijkwade tegenwoordig ook mogelijk is in België en Nederland? Hier vond ik een verrassend overzicht.

Het leven is ons te leen gegeven en dit zou de manier kunnen zijn om het geleende terug te schenken aan diegene die ons het leven gaf. Dit zou mijn bescheiden gift aan Moeder Natuur kunnen zijn….toch iets om over na te denken, vind ik.

De uitspraak “après nous les mouches” krijgt plots een wel erg letterlijke betekenis.

zzzzzz…….

Ik heb het even gehad met autorijden. Autorijden is nooit mijn hobby geweest, het is een noodzakelijk kwaad dat bij mijn job hoort. En dat voor minimum 2 uur/dag. Twee uren zonder inhoud, twee verloren uren. Uren die ik liever anders zou benutten.

Mijn traject naar het werk is grofweg in te delen in 2 delen: E34 Turnhout- Antwerpen en E19 Antwerpen- Brussel om me vervolgens naar AH Zaventem, Wemmel of Ternat te begeven.

Twee lange stukken snelweg. Twee lange, saaie stukken waar je gauw je concentratie verliest. Om vervolgens plots, rijdend op de pechstrook, wakker te worden van het geluid van de autobanden die over de geribbelde boordlijnen rollen. En ik kan je verzekeren, dat is even schrikken. Zeker als je weet dat ik mijn broer op deze manier verloren heb. Nooit gedacht dat mij dit zou overkomen.

Het idee dat dit fataal had kunnen aflopen heeft mij de volgende dagen niet losgelaten. Ik werd met mijn neus op de eindigheid en de broosheid van het leven gedrukt en prompt met beide voeten terug op de grond gebracht. Ik ben nog niet klaar om dood te gaan. Ik heb nog zoveel te zien, zoveel te doen….

Even heb ik getwijfeld: is mijn job dit wel waard? Daar moest ik niet lang over nadenken, de voordelen hadden nog steeds het overwicht in de weegschaal. Dan ga ik mijn levensstijl wat moeten aanpassen dacht ik. De volgende dagen paste ik mijn werkplanning aan zodat ik wat langer zou kunnen slapen. Maar tarara…wat had je gedacht? Om 3.30u was ik weer klaarwakker. Ik ben nu eenmaal een ochtendmens, dat valt niet te veranderen. Nu ben ik het volgende aan het testen: dagelijks vòòr 20.30u bed in. Dit werkt beter voor mij. Maar dat is weer niet bevorderlijk voor het samenleven met een partner, weg zijn de gezellige avonduurtjes samen….

Om positief te eindigen: het voorval heeft ervoor gezorgd dat ik nu een stukje bewuster in het leven sta. Hoe lang dit effect gaat duren weet ik niet maar wat ik gehad heb, heb ik gehad….

gedachtenkronkel

  • Ik ben een slappe kwal, ik kan nog geen 5km lopen. Hoe kan ik binnenkort de 5km van de Antwerp 10 miles uitlopen?
  • Uithoudingsvermogen, waar kan ik dat kopen?
  • Met een pincet in mijn hand: “Waar zit die zwarte haar onder mijn kin ook alweer?”
  • Waarom heeft mijn moeder me niet gezegd dat na mijn vijfigste ook mijn wenkbrauwen grijs zouden worden?
  • En die haartjes op mijn tenen, hoe komen die daar plots te staan?
  • En toch wordt het leven mooier met de jaren.
  • Zo jong en je kan dat echt niet optillen? Ga even opzij, deze oude moeder zal dat voor jou even optillen.
  • Zwaarder dan ik dacht, hopelijk heeft ze niet opgemerkt hoeveel moeite me het heeft gekost.
  • Als ik de foto van de klasreunie van de lagere school bekijk vind ik dat ik best nog meeval, de anderen lijken een heel pak ouder.
  • Of ik een bril moet dragen? Ik zit nog in de ontkenningsfase….
  • Ik voelde me nog nooit zo goed.
  • Ik was te direct tegen haar werd gezegd. Wat willen ze eigenlijk? Dat ik er doekjes omwind? Typisch Belgisch.
  • Ik spreek gewoon erg duidelijke taal.
  • Koken is zoveel aangenamer met een glaasje cava naast het fornuis.
  • Cava, cava…..oef, nog 1 fles gevonden in de koelkast.
  • Nemen jullie de lift? Ik ga wel met de trap.
  • Hijg, hijg….
  • Bij 50+ vrouwen zou het libido naar een ongekend dieptepunt zakken….wanneer?
  • Nee, ik heb geen zin, ik heb weer last van mijn hormonen.
  • Denk….dat boodschappenlijstje, heb ik dat echt op de tafel laten liggen?
  • Magnesiumtabletten…zou dat de werking van het geheugen echt verbeteren?
  • Nee, ik beloof dat ik niet in slaap ga vallen tijdens de film!
  • Wat ligt die schouder van jou toch hard.
  • Pfff, wat zie ik er moe uit.
  • Ik voel me slecht!
  • Heb ik weer gemorst?
  • Morsen is erfelijk, zeker weten!
  • Die strings….moet ik die nu echt voorgoed opbergen of niet?
  • Of ik aan sport doe? Ik haat balsporten, teamsporten en watersporten. Blijft niet veel meer over hè?
  • Ik moet dringend beginnen te trainen voor de 5km van de Antwerp 10 miles.
  • Gelukkig, mijn partner zei me dat ik die strings nog niet moet opbergen, hij vindt mijn billen dus nog oké.
  • Ooooh, zo heerlijk in bed, zonde dat ik echt moet slapen.
  • Bedsport, is dat ook een sport?
  • Met mijn verstand ben ik vegetarisch maar mijn boodschappenlijstje wil niet mee evolueren.
  • Saignant voor mij a.u.b.
  • Nooit gedacht dat ik zo van alleen zijn en stilte zou kunnen genieten.
  • Dit is wel erg stil. Toch een muziekje opzetten misschien?
  • Even een to do lijstje maken. Klaar! …..pfff…..veeeeel te lang om aan te beginnen…..frommel, frommel, in de vuilnisemmer ermee.

ik geloof


ik geloof dat verdraagzaamheid, respect en bereidheid om te delen een belangrijke bijdrage kunnen leveren tot het bekomen van wereldvrede

ik geloof in de helende kracht van een goed gesprek

ik geloof dat ieder mens in wezen goed is

ik geloof dat bezittingen niet gelukkig maken

ik geloof in de kracht van het nu

ik geloof dat mooie ervaringen en belevingen de grootste rijkdom zijn die je kan bezitten

ik geloof niet in een God, de natuur is mijn God, de oermoeder waar ik in geloof

ik geloof dat wij deel uitmaken van een veel groter geheel,  dat voor ons, mensen, niet te bevatten is

ik geloof dat fouten maken mag

Ik geloof dat perfectie snel gaat vervelen

ik geloof dat verlangen de drijfveer van het leven is

ik geloof dat in elke cultuur iets positief te ontdekken valt, de kunst is deze positieve dingen eruit te pikken en ze in je eigen leven toe te passen