mezelf

overrompeld

Wat een week was dit????

Zoveel gebeurtenissen samengepropt in enkele dagen, een ware rollercoaster van gevoelens en ideeën.

Eerst de goed nieuws mededelingen: ik word dit jaar twee keer oma! Eén keer bij de zoon en schoondochter en één keer bij de plusdochter en haar partner. Ik voel warempel gevoelens ontwaken waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou voelen, is de koele Els echt aan het smelten? Ja hoor! Ik smelt van trots, blijdschap en liefde voor het ongeboren leven!

Op dinsdag heb ik vroegtijdig mijn werkshift moeten afbreken, ik voelde me ziek. Maar dan echt ziek hè. Ik ben geen watje en geef niet snel toe aan een ziek gevoel maar in deze tijden ben ik uiterst voorzichtig. Ik voelde mijn toestand uur na uur verslechteren. Huisarts gebeld, onmiddellijk aangeschoven bij het COVID-19 testcentrum en met zo’n wisser aan mijn hersenen laten kietelen (zo voelde het althans). Volgende dag uitslag: positief. Dit was het begin van mijn 10 daagse isolatie. De eerste dagen waren absoluut geen lachertje. Vandaag (dag 6)voel ik een evolutie in de goede richting. Hopelijk lukt het me om volgende week weer aan de slag te gaan.

En wat doe je als je ganse dagen thuis zit? Afstand nemen van je job en denken…. over die job. Over hoe ik mijn lichaam en geest stilaan kapot maak, over slaapproblemen, over gestresst door het leven gaan, over bang zijn om in het slaap te vallen achter het stuur, over het gevoel van mezelf niet meer te kunnen motiveren om ’s morgens blij gezind van huis te vertrekken, over het gevoel dat er meer in mij zit waar geen gebruik wordt van gemaakt, over het gevoel dat mijn leergierigheid niet bevredigd wordt.

En dan wordt er gepraat met mijn partner: “Blij dat je het eindelijk inziet, ik heb het je toch al langer gezegd, je bent jezelf aan het uitputten en dat eist zijn tol.” Oké, zover waren we, we erkenden allebei het probleem. Maar wat is de oplossing?

Thuis blijven en mee in de fietsenzaak stappen? Dat zou betekenen dat ik fulltime zou moeten samenwerken met mijn partner….nee, doe ik niet. Met zo’n spring-in-‘t-veld zou ik geen minuut innerlijke rust kennen.

En toen was er een idee dat de aanzet gaf tot de geboorte van mijn kindje . Zakelijk kindje welteverstaan. Een extra activiteit onder de bestaande fietsenzaak. Een activiteit die ik volledig zelf zal kunnen leiden. Ik lijk mijn enthousiasme terug gevonden te hebben. Later geef ik hier meer details over.

Dat gebeurde dus allemaal tijdens de voorbije week. Wat zeg ik, het gebeurde binnen een tijdsbestek van 5 dagen: verwachtingen en beslissingen die een invloed zullen hebben op mijn verdere leven.

Eén ding staat vast: dit jaar staan er nog spannende dingen te gebeuren, ik kijk vol verwachting vooruit!

Peeptoes

Voor ik naar de betaalpagina doorklikte controleerde ik een laatste maal mijn bestelling: zwarte pumps, een paar comfortabele schoenen om te gaan werken en een paar witte peeptoes.

Zwarte pumps zitten steevast in mijn basiscollectie: past altijd, ik draag ze bijgevolg geregeld.

De werkschoenen zijn een noodzakelijk kwaad, dichter bij moeder aarde kan je niet lopen en bovendien zijn ze totaal elegantieloos.

Maar die peeptoes, dat was liefde op het eerste zicht! Wit….eens iets anders dan al die donkere kleuren die mijn schoenenkast overheersen. In het volle besef dat mijn weipalen nooit killer legs zullen worden koos ik toch voor een vrij hoge hak want alle beetjes helpen.

Oké, de bestelling is correct en kan doorgaan. Maar wacht eens…..naast de foto van de zomerschoenen staat “bruidsschoenen” vermeld…… dat doet me even twijfelen. Dan zie ik eronder de link “maak de look compleet”. Toch even klikken….had ik het niet gedacht: bruidsjurken.

Nu nog enkel een datum prikken?

auto

Bij het zien van de advertentie slaakte ik een diepe zucht. De plaatselijke car wash was weer open,….. daar ging mijn laatste excuus. De verplichte corona sluiting van de car washes die naadloos gevolgd werd door een periode van aanhoudende regen die een paar weken geleden op zijn beurt overging naar overvloedige sneeuwval waren stuk voor stuk perfecte excuses om het wassen van mijn auto uit te stellen.

Het was zover gekomen dat ik, wanneer ik ging werken met mijn wagen, hem op een plek parkeerde die uit het onmiddellijke zicht van de collega’s lag. Schaamtelijk eigenlijk. Je kon mijn auto er onmiddellijk uitpikken: het vuilste exemplaar, niet enkel aan de buitenkant, ook binnenin rommelig en al lang geen stofzuiger meer gezien. Ik vreesde dat het niet lang meer zou duren voor ik er een opmerking over zou krijgen van mijn leidinggevende, het is namelijk een firmawagen. Ik schrijf dit nu op een manier alsof ik er trots zou op zijn. Ik kan je verzekeren, dat is niet zo.

Het heeft allemaal te maken met mijn uitstelgedrag. En met het minimale belang dat ik hecht aan een auto. Op dat vlak heeft mijn partner een heel andere instelling, onze overige voertuigen zien er steeds spic en span uit. Het hoeft niet gezegd dat hij zich onmetelijk ergert aan de vuile auto die voor onze deur staat. Soms wordt het hem echt teveel. Zoals nu…..

De deurbel gaat. Ik open de voordeur. Zwaaiend met mijn autosleutels staat Eric aan de deur.

“Mevrouw, uw gereinigde auto staat voor”

pixie

“Wow, wilde poes!” was Eric’s reactie toen hij de badkamer binnenkwam. Waarna hij me onverwacht een knijp in mijn billen gaf.

Dat de meeste mannen iets hebben met lang haar is algemeen geweten en Eric vormt daarop geen uitzondering. Wat een tegenvaller voor hem dat ik niet gezegend ben met de lange blonde lokken uit zijn dromen. Ik bekijk het positief, ik zal wel iets hebben wat dat gemis compenseert?

Hoe dan ook, die lange lokken beginnen ook bij mij stilaan een feit te worden. Mijn pixie is intussen zowat uitgegroeid tot schouderlengte. Ik begin het beeld van zijn dromen steeds meer te benaderen.

Haar dat voor mijn ogen valt, haar in mijn hals….een vervelend gevoel vind ik het. Noodgedwongen ga ik dagelijks aan de slag met haarklemmetjes, spelden en ganse bussen haarspray om die vormloze haardos wat in bedwang te houden. Eén ding is zeker: het heeft Kruidvat geen windeieren gelegd!

Dat ik mijn pixie mis is wel duidelijk. Het was ’s ochtends zo heerlijk gemakkelijk, er kwam zelfs geen kam aan te pas, even met de handen door roefelen, wat gellak en klaar.

Maar niet iedereen was fan van mijn pixie. Een collega bestempelde het prompt als een ‘lesbisch kapsel’. Hij ging zelfs zo ver dat hij mijn geaardheid in twijfel trok. Toch bedankt voor jouw eerlijkheid Lars. Wat mijn geaardheid betreft, laat dat een mysterie blijven. Mysterieuze vrouwen zijn geliefd bij het manvolk las ik ergens.

Intussen duim ik, samen met vele vrouwen, dat straks de beslissing valt dat de kappers de deuren weer mogen openen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn haardos nog te laten groeien.

tachtig was prachtig

De jaren tachtig waren prachtig! En ik had de eer om in die tijd mijn jeugd te mogen doorbrengen. Ik had een zorgeloze jeugd met veel vrijheid en een fijne thuis. Opgroeien in de rand van een grootstad als Leuven met zowel de voordelen van het platteland als van de stad ….wat kan je jezelf als tiener meer wensen?

Maar ik was een seut, een muurbloempje, veel te braaf, ik zag de mogelijkheden niet. Ik lag teveel met mezelf in de knoop om te beseffen dat de wereld om mij heen zo wonderlijk was. Bijgevolg heb ik een groot deel gemist. Dat besef is, zoals met vele dingen pas jaren later gekomen.

Maar ik maakte een inhaalbeweging. Ik was al een dertiger toen ik de muziek van de jaren tachtig ontdekte. Die muziek, daar ben ik gaan van houden. New Wave en Belpop, de ganse muziekscene was zo bijzonder en typerend voor die tijd.

Tegenwoordig galmt hier regelmatig een playlist van de jaren tachtig door de muziekbox. Dan geniet ik en komen de jeugdherinneringen boven….. Ik voel me dankbaar om die bijzondere tijd meegemaakt te hebben. Een gelukzalig gevoel overvalt mij dan en het leven lijkt plots een stuk mooier. Om het met een populaire Belgische muziekgroep uit die tijd te zeggen: Lavvi Ebbel!

voor het geval dat…

Het lag al een paar jaar in de badkamerkast voor het geval dat….

Je kent het gevoel: het zou nog wel eens van pas kunnen komen en ondertussen duw je het steeds meer naar achteren in de kast om uiteindelijk te vergeten dat het daar ligt.

Het ‘voor het geval dat’ is niet meer gekomen. Mijn vruchtbaar leven is voorgoed afgesloten.

Ik stuurde volgend bericht naar mijn dochter:

Voilà, de badkamerkast is bij deze weer wat meer opgeruimd, er is zelfs ruimte vrijgekomen voor wat anders. Maar voor wat? Benodigdheden voor de volgende levensfase? Ik wil er voorlopig nog niet aan denken.

Ik vind de incontinentieslips van Tena Silhouette aartslelijk!

Corona 9

Plots werd het supermarkpersoneel verheven tot de stand van de essentiële beroepen. De bevolking kwam tot het besef dat het beroep waar in goede tijden op bespaard werd eigenlijk onmisbaar is. We vonden bedankbriefjes op het prikbord in de winkels, kaartjes, bloemen aan de winkeldeur en andere blijken van waardering. En dat deed ons oprecht goed, het gaf ons moed om door te gaan.

Langs onze zijde probeerden we onze klanten maximale veiligheid te bieden. Er werden extra inspanningen van ons gevraagd: handen wassen en ontsmetten, één klant per 10m2 op de winkelvloer, winkelwagentjes ontsmetten, werk herorganiseren om afstand te kunnen bewaren, in de kantine niet meer gezellig met velen aan één tafel. Het was de geboorte van de term “sociaal winkelen”. Niet alle klanten wilden zich aanpassen aan de nieuwe regels met enkele agressieuitvallen naar het winkelpersoneel tot gevolg.

Mijn gevoel was dubbel. Enerzijds het besef dat we voor vele mensen wel belangrijk waren en anderzijds heeft het me doen twijfelen over de veiligheid van mijn job. Ik besefte dat de kans op besmetting reëel was. Stel dat ik ziek zou worden of erger nog, dat ik mijn bejaarde ouders zou besmetten omdat ik dagelijks in contact kom met tientallen mensen, waaronder mensen die het niet altijd zo nauw namen met de verplichte regels.

Maar het personeel ging gewoon door, we leken in een andere realiteit te leven. Zonder me aan te sluiten bij de complottheorieën die de ronde deden dacht ik zelfs even dat we ten gevolge van stress en dreiging van buitenaf aan een soort van groepsdenken waren overgeleverd: de ons opgelegde regels werden blindelings opgevolgd, zonder onszelf veel vragen te stellen legden we ons lot in de handen van diegenen die ons dat allemaal dicteerden. We vertrouwden op de kennis van de experten.

Waar was onze eigen mening gebleven? Wij zwegen over wat we voelden, we hadden het immers veel te druk met ons dagelijks werk. We leefden op automatische piloot. Ik heb het als een erg verwarrende en schrikaanjagende tijd ervaren. Nu begrijp ik hoe het mogelijk is om daar misbuik van te maken, wat in de geschiedenis trouwens meermaals gebeurde.

Onze werkgever gaf ons de mogelijkheid om gratis een psycholoog te contacteren. Het feit echter dat dit telefonisch moest gebeuren maakte voor mij de drempel net iets te hoog.

Die drukke verwarde maanden zijn gelukkig achter de rug, de maatregelen worden beetje bij beetje teruggeschroefd, de rust lijkt weer te keren in de winkels.

En nu is er eindelijk tijd voor vakantie. De innerlijke rust die ik daar ongetwijfeld ga vinden gaat me goed doen.