mijn lijf

het water is veel te diep

Mijn grootste angst? WATER!!!

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik altijd watervrees gehad. Ik ben als de dood om te verdrinken. Het idee dat mijn longen zich met water zouden vullen is erg beklemmend voor mij.

Een verfrissende duik, waterspelletjes, trekken en duwen in het water zijn niet aan mij besteed. Dan kan ik tot huilens toe in paniek geraken en wil ik kost wat kost weg uit die situatie.

In de lagere school gingen we zwemmen in het Leuvense zwembad. De chloorgeur, de imponerende hoge betegelde wanden en de gedempte geluiden in de grote inkomhal zitten nog steeds scherp in mijn herinnering. Ik wilde flink zijn maar vanbinnen was ik een heel bang vogeltje. In dat grote zwembad verdween ik dan ook steevast achter één van de grote pilaren tot het einde van de zwemles. Blijkbaar heeft niemand mij ooit gemist. Waar die punten voor L.O. op mijn rapport vandaan kwamen weet ik ook niet…..

Later, in de middelbare school, had ik als meisje natuurlijk een geldig excuus. Ik was de enige die bijna elke week haar regels had. Een oplettende lerares lichamelijke opvoeding zou toch opgemerkt moeten hebben dat ik zowat leeggebloed moest zijn zou je denken? Niet dus…

En toch heb ik uiteindelijk leren zwemmen, rustig op mijn eigen tempo. Zij het met een beperking: mijn hoofd steeds boven water.

‘Permanentslag’ noem ik het, naar de oudere dames die met het hoofd boven water zwemmen om hun gepermanent haar niet nat te laten worden.

Naya doet me nadenken

Naya is dood en haar dood heeft wat bij me losgemaakt. Buiten de boosheid om het onzinnig afschieten van dieren die in het wild leven is er nog wat anders.

Het hele gebeuren heeft me, zij het onrechtstreeks, doen nadenken over mijn vleesconsumptie.

Ik kan enorm genieten van een saignant gebakken steak maar ik begin me af te vragen of mijn genot de dood van een dier waard is? Is het niet hypocriet om mezelf ‘dierenvriend’ noemen als ik dieren opeet? Het klinkt onlogisch, toch?

Enkele dagen geleden was ik er nog volledig van overtuigd: ik zou vegetariër worden! Toen ik bij AH het aanbod vegetarische gerechten, vleesvervangers en alternatieven zag werd ik zowaar enthousiast om eraan te beginnen.

Intussen begin ik weer terug te krabbelen. Vlees volledig laten zou ik moeilijk vinden. Bestaat er geen tussenweg? Gewoon als overgang naar het echte ding minder vlees gaan eten?

Maar vegetariër ben je of ben je niet. Het is zoals zwanger zijn, je kan niet een beetje zwanger zijn.

Dan vrees ik dat vegetariër worden er voor mij (voorlopig) niet in zit.

Halfvegetarier wel, in het geval dat dit toch zou bestaan.

Vadertje Tijd en Moeder Natuur

Ik zou het al te graag willen: leven op het ritme van de natuur. Eten wanneer ik honger heb, opstaan zonder wekker… leven volgens wat mijn zintuigen en mijn intuïtie me vertellen. Maar helaas, het is mij, samen met zoveel anderen, niet gegund.

Op welk punt in de evolutie zijn we de connectie met het ritme van de natuur kwijtgespeeld? Gebeurde dat toen we het ‘aanvoelen van de tijd’ ruilden tegen meetbare tijd? De klok is natuurlijk een geweldige uitvinding. Zonder precieze tijdsmeting zou onze samenleving niet functioneren. Hier is Vadertje Tijd koning.

Maar het brengt ook zoveel nadelen met zich mee. De klok bepaalt ons leven. Strakke planningen, afspraken, werk- en rusttijden overheersen ons natuurlijk ritme. En dat natuurlijk ritme is individueel zeer verschillend. Ik ben bijvoorbeeld een ochtendmens. In de ochtend ben ik het fitst, kan ik het best nadenken en ben ik bijgevolg het meest productief. Ik word liefst wakker met het eerste licht dat de slaapkamer binnendringt. Wanneer anderen pas wakker worden is mijn kaars uit (het 21u moment, gekend bij de vrienden😁) en kruip ik liefst snel onder de wol. Mijn natuurlijk ritme wordt dikwijls verstoord door de klok. Korte periode kan ik dit wel volhouden maar als ik mijn natuurlijk ritme gedurende lange tijd negeer geraak ik uit balans. Slaapproblemen, stress, slecht humeur en me minder goed in mijn vel voelen zijn de gevolgen.

Een dagje thuisblijven en naar je lichaam luisteren is toch de oplossing zou je kunnen denken. Maar zo werkt het niet. Ik heb minstens 2 dagen nodig om uit het mij opgelegde leefpatroon te stappen en af te kicken van de ratrace van onze maatschappij. En ik merk dat dit er met ouder te worden niet op verbetert, dat de recuperatietijd steeds langer wordt.

Ik verwacht dat er binnenkort een moment gaat komen dat het niet meer leefbaar blijft voor mij en dat ik mijn leven een nieuwe wending zal moeten geven. Hoe, wat en waar weet ik nog niet maar het speelt de laatste tijd steeds meer in mijn achterhoofd.

Louise en ik

Sinds een paar jaar zijn we onafscheidelijk, Louise en ik. We leerden elkaar online kennen. Bij de eerste ontmoeting was het meteen raak: liefde op het eerste gezicht.

Ja, bij deze kom ik uit de kast: ik zie Louise graag! Ze bezorgt me dat bijzonder hemels gevoel. Hoe kan het ook anders, haar achternaam is Hemel, het lijkt wel voorbestemd.

En Eric hoor ik je denken? Eric vindt het oké, meer nog, hij bekijkt ons graag als we samen zijn. En hij heeft toegegeven dat hij ervan geniet.

Op onze high heels schuimen Louise en ik geregeld feestjes en speciale gelegenheden af. Gegarandeerd dat de hoofden van de mannelijke genodigden onze richting uitdraaien.

We vullen elkaar perfect aan, met zachtheid camoufleert ze mijn scherpe kantjes en ik zorg dat zij de volle aandacht krijgt. De perfecte symbiose, dat kan je wel stellen.

Nochtans, we zijn erg verschillend. Zij is zwart, ik ben blank. Maar van enig racisme is er geen sprake, het is al langer geweten dat ik voor zwart val.

Benieuwd naar Louise? Kan je mijn geheim bewaren? Dan vind je hieronder een foto van haar. Met haar toestemming weliswaar:

Louise

wist je dat…

  • eerdere wist je datjes:
wist je dat…….wist je dat ……..wist je dat…….wist je dat……

im-aware-that-im-rare-quote-1

  • ik van gregoriaanse gezangen hou? Ik word rustig van de eenvoud die ze uitstralen.
  • ik korte tenen heb? Maar ik klaag niet, ze zijn mooi recht en ik ben er wel blij mee.
  • ik het haat om alleen boodschappen te gaan doen? Ik mag dan wel in een supermarkt werken, na mijn werkuren daar nog winkelen is er echt teveel aan. Ik ben steeds afgeleid: dat vak staat leeg, die koeling is niet netjes, dat prijsetiket ontbreekt,….Dus telkens ik ga winkelen beloon ik mezelf door een smoothie te kopen en die op weg naar huis in de auto op te drinken.
  • ik eens een ganse dag met een wasspeld onder aan mijn jas heb rondgelopen? Ik had de jas ’s morgens van de wasdraad gehaald en niet gemerkt dat er een  wasspeld aan blijven hangen was.
  • dat dit blog reeds meer dan 5 jaar bestaat? In die tijd heb ik al menig blog zien komen en ook weer verdwijnen.  Ik merk dat er een vaste kern volhoudende bloggers is.
  • ik een verwoed recepten verzamelaar ben? Op de agf (aardappelen-, groenten- en fruitafdeling) van AH staan van die leuke receptenkaarten. Telkens er een nieuwe reeks geplaatst wordt ben ik er als eerste bij om mij te bevoorraden. Thuisgekomen worden de recepten in een ringkaft geplaatst en in tijden van weinig kookinspiratie neem ik mijn receptenkaft erbij.
  • ik op 5 locaties tewerkgesteld ben? Oud- Turnhout, Gierle, Berchem, Antwerpen en Wemmel. Bijgevolg doe ik zeer afwisselend werk en dat is waar ik van hou. Binnenkort neem ik jullie eens mee in een typische werkdag van mij…
  • als ik worsten bak knijp ik steeds het gemalen vlees uit de eindjes voor ze in de pan belanden. Soms is er zelfs eentje helemaal op. Rauw varkensvlees, niet gezond ik weet het.
  • dat ik mij er telkens aan erger dat er tegenwoordig in hotels geen washandjes meer in de badkamer liggen?

wat moet dat moet (2)

Hier lees je deel 1

Eén van de werkpunten op mijn weg naar een gezonder leven is meer drinken. Inmiddels heb ik de hoeveelheid alcoholische drank die ik tot mij nam drastisch verminderd en mijn waterinname werd verhoogd.

Dat dit minder aangename gevolgen kan hebben kon je hier al lezen.

Voor dit regelmatig optredend probleem was hoogdringend een oplossing nodig want gezeik met glurende vrachtwagenchauffeurs kon ik wel missen.

Wegwerp plastuitjes had ik al eerder gezien in buitensportzaken. Dat leek me wel wat, enkel het woord ‘wegwerp’ zag ik niet zo graag staan.  Dus ging ik op zoek naar een herbruikbaar alternatief. En zie, in het oosterse walhalla van de online shopper (Al…….ess) vond ik wat ik zocht. Voor het luttele bedrag van €0,83 was de redding nabij.

Twee weken later werd het siliconen plashulpmiddel zonder extra verzendkosten, rechtstreeks uit China, aan mijn deur afgeleverd. Onbegrijpelijk dat men dit doet voor €0,83…alhoewel China, lageloonland, dat verklaart veel…

img_4508

En oordeel zelf, ziet mijn nieuwe paarse gestroomlijnde plasatribuut er niet goed uit? Netjes opgeborgen in een Zip zakje heeft het een vaste plaats in het handschoenkastje van mijn wagen gekregen.

Inmiddels heb ik al een paar openlucht proefplasjes achter de rug en telkens heb ik met bewonderende blik naar mijn minuscuul zelfgecreëerd riviertje gekeken.

Maar de wedstrijd ver plassen ga ik er weliswaar niet mee winnen. Eens de plas het teutje verlaat valt hij loodrecht naar beneden wat meteen een waarschuwing voor de beginnende plasteutgebruikster inhoudt: spreidt alsjeblieft je benen want spetters op je pumps, dat wil je echt niet.

Dat gegeven brengt me naadloos bij de enige opmerking die ik naar de fabrikant wil communiceren. Een opmerking die elke man die door Moeder Natuur wat minder toebedeeld is ook zou maken: ik zou liever een iets langere hebben…

Mijn besluit: sinds de aanschaf van mijn plasteutje heb ik ervaren dat wildplassen nog nooit zo leuk was. Die teut komt echt van plas!

lomp zijn doet wèl zeer

 

img_4491“Hoe heb je dat gedaan?” is de vraag die ik de laatste weken meermaals heb moeten beantwoorden.

“Ja….. lompigheid zeker?” was steevast mijn antwoord. Een betere uitleg kan ik er niet aan geven. Languit met je voorgevel tegen de vlakte gaan getuigt niet echt van grote oplettendheid.

Resultaat: gebroken middenvinger, ringvinger en 2 gebroken middenhandsbeentjes. Voorlopig ben ik thuis, verplichte rust om alles te laten helen.

De voorbije dagen zat ik even in een dipje, ik moest mezelf opkrikken maar mijn positieve grondingesteldheid is niet klein te krijgen!

 

Zo ontdekte ik dat ook dit voorval een positieve zijde heeft:

  • ik ontdekte dat typen met 7 vingers ook kan, zij het niet zo snel, maar het kan echt
  • na een week verplicht thuiszitten was de werkstress volledig uit mijn lijf verdwenen en werd ik opgeladen met een soort innerlijke rust
  • bijgevolg heb ik enorm veel tijd om helder na te denken en dat helpt me goede beslissingen te nemen….
  • ik ben zover dat ik openlijk toegeef een man nodig te hebben in mijn leven om het deksel van dat bewuste bokaaltje los te draaien
  • ik ben aangenaam verrast dat zoveel collega’s oprecht bezorgd zijn om mij, ik ontving talloze berichtjes en telefoontjes, bedankt allemaal, doet me deugd
  • ik leerde een mooi nieuw woord kennen: de steen waar ik over viel noemt men een “biggenrug” ofwel “varkensrug”, mooi woord, niet?

Jullie moesten eens weten hoe veel moeite het typen van dit stukje me kostte, met 3 getapete (jaja correct geschreven, even opgezocht 🙂 ) vingers.

Maar voor jou, mijn lezer, is me dat natuurlijk geen moeite te veel.