mijn lijf

overrompeld

Wat een week was dit????

Zoveel gebeurtenissen samengepropt in enkele dagen, een ware rollercoaster van gevoelens en ideeën.

Eerst de goed nieuws mededelingen: ik word dit jaar twee keer oma! Eén keer bij de zoon en schoondochter en één keer bij de plusdochter en haar partner. Ik voel warempel gevoelens ontwaken waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou voelen, is de koele Els echt aan het smelten? Ja hoor! Ik smelt van trots, blijdschap en liefde voor het ongeboren leven!

Op dinsdag heb ik vroegtijdig mijn werkshift moeten afbreken, ik voelde me ziek. Maar dan echt ziek hè. Ik ben geen watje en geef niet snel toe aan een ziek gevoel maar in deze tijden ben ik uiterst voorzichtig. Ik voelde mijn toestand uur na uur verslechteren. Huisarts gebeld, onmiddellijk aangeschoven bij het COVID-19 testcentrum en met zo’n wisser aan mijn hersenen laten kietelen (zo voelde het althans). Volgende dag uitslag: positief. Dit was het begin van mijn 10 daagse isolatie. De eerste dagen waren absoluut geen lachertje. Vandaag (dag 6)voel ik een evolutie in de goede richting. Hopelijk lukt het me om volgende week weer aan de slag te gaan.

En wat doe je als je ganse dagen thuis zit? Afstand nemen van je job en denken…. over die job. Over hoe ik mijn lichaam en geest stilaan kapot maak, over slaapproblemen, over gestresst door het leven gaan, over bang zijn om in het slaap te vallen achter het stuur, over het gevoel van mezelf niet meer te kunnen motiveren om ’s morgens blij gezind van huis te vertrekken, over het gevoel dat er meer in mij zit waar geen gebruik wordt van gemaakt, over het gevoel dat mijn leergierigheid niet bevredigd wordt.

En dan wordt er gepraat met mijn partner: “Blij dat je het eindelijk inziet, ik heb het je toch al langer gezegd, je bent jezelf aan het uitputten en dat eist zijn tol.” Oké, zover waren we, we erkenden allebei het probleem. Maar wat is de oplossing?

Thuis blijven en mee in de fietsenzaak stappen? Dat zou betekenen dat ik fulltime zou moeten samenwerken met mijn partner….nee, doe ik niet. Met zo’n spring-in-‘t-veld zou ik geen minuut innerlijke rust kennen.

En toen was er een idee dat de aanzet gaf tot de geboorte van mijn kindje . Zakelijk kindje welteverstaan. Een extra activiteit onder de bestaande fietsenzaak. Een activiteit die ik volledig zelf zal kunnen leiden. Ik lijk mijn enthousiasme terug gevonden te hebben. Later geef ik hier meer details over.

Dat gebeurde dus allemaal tijdens de voorbije week. Wat zeg ik, het gebeurde binnen een tijdsbestek van 5 dagen: verwachtingen en beslissingen die een invloed zullen hebben op mijn verdere leven.

Eén ding staat vast: dit jaar staan er nog spannende dingen te gebeuren, ik kijk vol verwachting vooruit!

pixie

“Wow, wilde poes!” was Eric’s reactie toen hij de badkamer binnenkwam. Waarna hij me onverwacht een knijp in mijn billen gaf.

Dat de meeste mannen iets hebben met lang haar is algemeen geweten en Eric vormt daarop geen uitzondering. Wat een tegenvaller voor hem dat ik niet gezegend ben met de lange blonde lokken uit zijn dromen. Ik bekijk het positief, ik zal wel iets hebben wat dat gemis compenseert?

Hoe dan ook, die lange lokken beginnen ook bij mij stilaan een feit te worden. Mijn pixie is intussen zowat uitgegroeid tot schouderlengte. Ik begin het beeld van zijn dromen steeds meer te benaderen.

Haar dat voor mijn ogen valt, haar in mijn hals….een vervelend gevoel vind ik het. Noodgedwongen ga ik dagelijks aan de slag met haarklemmetjes, spelden en ganse bussen haarspray om die vormloze haardos wat in bedwang te houden. Eén ding is zeker: het heeft Kruidvat geen windeieren gelegd!

Dat ik mijn pixie mis is wel duidelijk. Het was ’s ochtends zo heerlijk gemakkelijk, er kwam zelfs geen kam aan te pas, even met de handen door roefelen, wat gellak en klaar.

Maar niet iedereen was fan van mijn pixie. Een collega bestempelde het prompt als een ‘lesbisch kapsel’. Hij ging zelfs zo ver dat hij mijn geaardheid in twijfel trok. Toch bedankt voor jouw eerlijkheid Lars. Wat mijn geaardheid betreft, laat dat een mysterie blijven. Mysterieuze vrouwen zijn geliefd bij het manvolk las ik ergens.

Intussen duim ik, samen met vele vrouwen, dat straks de beslissing valt dat de kappers de deuren weer mogen openen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn haardos nog te laten groeien.

voor het geval dat…

Het lag al een paar jaar in de badkamerkast voor het geval dat….

Je kent het gevoel: het zou nog wel eens van pas kunnen komen en ondertussen duw je het steeds meer naar achteren in de kast om uiteindelijk te vergeten dat het daar ligt.

Het ‘voor het geval dat’ is niet meer gekomen. Mijn vruchtbaar leven is voorgoed afgesloten.

Ik stuurde volgend bericht naar mijn dochter:

Voilà, de badkamerkast is bij deze weer wat meer opgeruimd, er is zelfs ruimte vrijgekomen voor wat anders. Maar voor wat? Benodigdheden voor de volgende levensfase? Ik wil er voorlopig nog niet aan denken.

Ik vind de incontinentieslips van Tena Silhouette aartslelijk!

de ezel en de teen

Met een wijdse zwaai trok ik de zware metalen buitendeur open.

Autch….ik kon nog net een spontane gil onderdrukken. Mijn voet zat volledig klem onder de deur. Potvast zat hij, geen beweging in te krijgen.

Even rondkijken…. geen hulp in de buurt….wat nu?

“Korte pijn” dacht ik bij mezelf en ik gaf een flinke duw aan de deur. Deze schoof tergend langzaam van mijn voorvoet. Een pijnscheut trok door mijn voet. Dit voelde niet goed…

“Nee Els, niet kleinzerig zijn” sprak ik mezelf bemoedigend toe. Na een paar hinkende stappen besloot ik dat het wel meeviel en ging gewoon aan het werk. Door de drukke ochtendshift dacht ik er zelfs niet aan mijn schoen uit te trekken om mijn voet even te controleren.

Ik schrok behoorlijk toen ik ’s avonds, voor ik in de douche stapte, mijn voet zag.

Ik heb mijn lesje wel geleerd: een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde (s)teen!

niet alle littekens zijn zichtbaar

Kinderen van de jaren zestig en zeventig hebben, behoudens enkele uitzonderingen, één ding gemeen: op hun bovenarm zie je een litteken. Dat litteken is een gevolg van de toediening van het pokkenvaccin.

Wel, aan mijn litteken hangt een verhaal vast. Mijn moeder vertelde me dat ze destijds (1965) te ver van het toenmalige ‘kinderheil’, in Leuven ook wel ‘de weeg’ genoemd, woonden en dat de verpleegster of de dokter aan huis kwam voor de opvolging van de pasgeborene. Het toedienen van de nodige vaccinaties hoorde daar uiteraard ook bij.

De vaccinatie tegen Variola of pokken werd bijgevolg toegediend door onze vaste huisarts dokter Uyttebroeck (nee, zijn voornaam was niet Piet 😉 ). De man zit in mijn herinnering als een grote, steeds net geklede man met kolenschoppen van handen waar mijn kinderhandje volledig in verdween. Hij vond zo’n lelijk litteken op de bovenarm van een meisje maar niks. Hij wist mijn moeder ervan te overtuigen om de inenting op een ander lichaamsdeel te plaatsen waar het litteken minder zichtbaar zou zijn.

Bijgevolg staat het litteken te pronken op mijn achterste.

Wat de man toen niet wist is dat tijdens mijn jeugdjaren de string haar opmars zou maken….

zwarte Lola

Ik had twee keer moeten nadenken voor ik de donkerbruine haarkleuring in mijn winkelwagentje legde. Nu is het te laat.

Naar mijn gevoel zie ik eruit als een oudere vrouw die er alles wil aan doen om jong over te komen, geforceerd dus. Het resultaat van de haarkleuring is wat donker. Wat zeg ik? Zwart, gitzwart…..

De reacties van de collega’s zijn erg uiteenlopend: de jonge collega’s zijn overwegend enthousiast, “keimooi Els”, van twee mannelijke collega’s kreeg ik te horen dat mijn ogen wel mooi uitkomen. En wat de rest denkt kan ik al raden.

Als ik in de spiegel kijk maken mijn gedachten een sprong in het verleden, naar mijn kleutertijd. Toen was dit liedje een hit en galmde het regelmatig door de radio. Het toen nog onschuldige Elske zong luidkeels mee, weliswaar zonder de betekenis van de tekst te kennen.

Mijn bijnaam heb ik alvast te pakken.

Het systeem

Vinden jullie ook dat het ’s nachts al aardig koud begint te worden? En hebben jullie het ook zo moeilijk als ik om ’s avonds tussen die koude lakens te kruipen?

Onze ex- buurvrouw die er tegenwoordig letterlijk warmpjes bijzit in het steeds zonnige Spanje vroeg ons onlangs of we ‘het systeem’ al in gebruik hadden genomen.
We kunnen het van hieruit niet zien maar bij het uitspreken van die woorden moet er gegarandeerd een glimlach om haar mond verschenen zijn. Want als geen ander is ze op de hoogte van onze bedgeheimen en bijgevolg ook van ‘het systeem’. Ze weet perfect hoe ‘het systeem’ werkt. En ze kent ons zo goed dat ze het zich levendig kan inbeelden. Vandaar die glimlach…

Voor de nieuwsgierigen onder jullie volgt hier een korte handleiding van ‘het systeem’:

  • Diegene die ’s avonds als eerste onder de douche uit is neemt een klein warmeluchtblazertje mee naar boven en steekt de stekker in het stopcontact.
  • Adem diep in en duik tussen de koude lakens. Ik geef het toe, diegene die eerst boven is moet zich opofferen. Maar dat doe je toch even voor elkaar, niet?
  • Spreid je beide benen onder de lakens, en breng ze omhoog. Op deze manier maak je onder het dekbed een zo groot mogelijke tent. De heren gebruiken hun derde been enkel wanneer het van toegevoegde waarde kan zijn.
  • Je plaatst het warmeluchtblazertje in de tent en zet het aan.
  • Om de warmte optimaal te verdelen wapper je af en toe met het dekbed.
  • Dit hou je vol tot je partner fris gedoucht boven komt en zich vervolgens in een behaaglijk warm bed kan nestelen.

Wedden dat jouw moed en zelfopoffering beloond wordt?

het water is veel te diep

Mijn grootste angst? WATER!!!

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik altijd watervrees gehad. Ik ben als de dood om te verdrinken. Het idee dat mijn longen zich met water zouden vullen is erg beklemmend voor mij.

Een verfrissende duik, waterspelletjes, trekken en duwen in het water zijn niet aan mij besteed. Dan kan ik tot huilens toe in paniek geraken en wil ik kost wat kost weg uit die situatie.

In de lagere school gingen we zwemmen in het Leuvense zwembad. De chloorgeur, de imponerende hoge betegelde wanden en de gedempte geluiden in de grote inkomhal zitten nog steeds scherp in mijn herinnering. Ik wilde flink zijn maar vanbinnen was ik een heel bang vogeltje. In dat grote zwembad verdween ik dan ook steevast achter één van de grote pilaren tot het einde van de zwemles. Blijkbaar heeft niemand mij ooit gemist. Waar die punten voor L.O. op mijn rapport vandaan kwamen weet ik ook niet…..

Later, in de middelbare school, had ik als meisje natuurlijk een geldig excuus. Ik was de enige die bijna elke week haar regels had. Een oplettende lerares lichamelijke opvoeding zou toch opgemerkt moeten hebben dat ik zowat leeggebloed moest zijn zou je denken? Niet dus…

En toch heb ik uiteindelijk leren zwemmen, rustig op mijn eigen tempo. Zij het met een beperking: mijn hoofd steeds boven water.

‘Permanentslag’ noem ik het, naar de oudere dames die met het hoofd boven water zwemmen om hun gepermanent haar niet nat te laten worden.

Naya doet me nadenken

Naya is dood en haar dood heeft wat bij me losgemaakt. Buiten de boosheid om het onzinnig afschieten van dieren die in het wild leven is er nog wat anders.

Het hele gebeuren heeft me, zij het onrechtstreeks, doen nadenken over mijn vleesconsumptie.

Ik kan enorm genieten van een saignant gebakken steak maar ik begin me af te vragen of mijn genot de dood van een dier waard is? Is het niet hypocriet om mezelf ‘dierenvriend’ noemen als ik dieren opeet? Het klinkt onlogisch, toch?

Enkele dagen geleden was ik er nog volledig van overtuigd: ik zou vegetariër worden! Toen ik bij AH het aanbod vegetarische gerechten, vleesvervangers en alternatieven zag werd ik zowaar enthousiast om eraan te beginnen.

Intussen begin ik weer terug te krabbelen. Vlees volledig laten zou ik moeilijk vinden. Bestaat er geen tussenweg? Gewoon als overgang naar het echte ding minder vlees gaan eten?

Maar vegetariër ben je of ben je niet. Het is zoals zwanger zijn, je kan niet een beetje zwanger zijn.

Dan vrees ik dat vegetariër worden er voor mij (voorlopig) niet in zit.

Halfvegetarier wel, in het geval dat dit toch zou bestaan.

Vadertje Tijd en Moeder Natuur

Ik zou het al te graag willen: leven op het ritme van de natuur. Eten wanneer ik honger heb, opstaan zonder wekker… leven volgens wat mijn zintuigen en mijn intuïtie me vertellen. Maar helaas, het is mij, samen met zoveel anderen, niet gegund.

Op welk punt in de evolutie zijn we de connectie met het ritme van de natuur kwijtgespeeld? Gebeurde dat toen we het ‘aanvoelen van de tijd’ ruilden tegen meetbare tijd? De klok is natuurlijk een geweldige uitvinding. Zonder precieze tijdsmeting zou onze samenleving niet functioneren. Hier is Vadertje Tijd koning.

Maar het brengt ook zoveel nadelen met zich mee. De klok bepaalt ons leven. Strakke planningen, afspraken, werk- en rusttijden overheersen ons natuurlijk ritme. En dat natuurlijk ritme is individueel zeer verschillend. Ik ben bijvoorbeeld een ochtendmens. In de ochtend ben ik het fitst, kan ik het best nadenken en ben ik bijgevolg het meest productief. Ik word liefst wakker met het eerste licht dat de slaapkamer binnendringt. Wanneer anderen pas wakker worden is mijn kaars uit (het 21u moment, gekend bij de vrienden😁) en kruip ik liefst snel onder de wol. Mijn natuurlijk ritme wordt dikwijls verstoord door de klok. Korte periode kan ik dit wel volhouden maar als ik mijn natuurlijk ritme gedurende lange tijd negeer geraak ik uit balans. Slaapproblemen, stress, slecht humeur en me minder goed in mijn vel voelen zijn de gevolgen.

Een dagje thuisblijven en naar je lichaam luisteren is toch de oplossing zou je kunnen denken. Maar zo werkt het niet. Ik heb minstens 2 dagen nodig om uit het mij opgelegde leefpatroon te stappen en af te kicken van de ratrace van onze maatschappij. En ik merk dat dit er met ouder te worden niet op verbetert, dat de recuperatietijd steeds langer wordt.

Ik verwacht dat er binnenkort een moment gaat komen dat het niet meer leefbaar blijft voor mij en dat ik mijn leven een nieuwe wending zal moeten geven. Hoe, wat en waar weet ik nog niet maar het speelt de laatste tijd steeds meer in mijn achterhoofd.