mijn lijf

bel me!

Vanochtend ben ik opgestaan met een schorre kraaienstem. Ik leek wel een lange, wilde nacht achter de rug te hebben.

Op een of andere manier blijken mannen krakende vrouwenstemmen sexy te vinden. Eric liet me, weliswaar voor hij zijn ogen opende, dan ook ongegeneerd weten dat hij het niet erg vond om naast een nieuwe vrouw wakker te worden.

Wetende dat mijn werk vooral uit praten bestaat kan ik je verzekeren dat dit geen pretje is.
Maar ik ga niet bij de pakken blijven zitten…Om het op zijn Cruijffiaans te zeggen: ‘ieder nadeel heb zijn voordeel’. Ik ga mijn nieuwe stem in mijn voordeel gebruiken.

In de Streekkrant liet ik onder de rubriek ‘contacten’ volgende advertentie plaatsen:
‘Els, vr. met erv.,zwoele sexy stem,brengt je in 1 min. tot een ongek. hgtepnt., suc.verz.! 0123/ 123456 €5/min.
Wedden dat ik meer zal verdienen dan op de versafdeling bij Albert Heijn?

Hoe dan ook, tips om mijn oude, zachte stem weer snel tot leven te wekken zijn steeds welkom. Nog even meegeven dat ik het meest hou van grootmoeders remedies die beginnen met: men neme een glas rum of cognac en men voege daar aan toe …

Advertenties

climacterium

Ik denk dat het zover is.

Denk? Nee, ik ben er zeker van!

Het einde van mijn vruchtbare leven is nabij. Mijn eierstokken gaan met pensioen.

Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben, ze deden hun werk prima, ze leverden elke maand een pracht van een eitje af waarvan er 2 mochten uitgroeien tot fantastische kinderen. Nu verdienen ze eeuwige rust. En ik zal er mij, in tegenstelling tot sommige vrouwen, niet minder vrouwelijk door voelen.

Menopauze dus.

Pauze? Pauze voor wat? Voor een volgend hoofdstuk in mijn leven? Het laatste, ook de aftakeling genoemd? Of wordt het mijn tweede jeugd, wie zal het zeggen?

De eerste tekenen dienden zich enkele weken geleden aan.

De bitch die menopauze heet bezorgd me enorme opvliegers. Mijn lichaamsthermostaat lijkt defect.

’s Nachts wordt ik badend in het zweet wakker, en ons bed, ja… daarbij vergeleken is de Middellandse Zee er niets bij. Dekbed weg, na een paar minuten lig ik te rillen van de kou. Terug onder het dekbed. Gevolg: een volledig verstoord slaappatroon. Gevolg: ik zie er moe uit. Gevolg: iedereen vraagt me of er iets scheelt. Moet ik nu aan iedereen gaan uitleggen dat ik last heb van opvliegers?

Overdag, aan het werk of niet, de hormonen gieren door mijn lijf. De komst van zo’n opvlieger kondigt zich aan met een warm gevoel in mijn bovenlichaam en mijn hoofd. Dan weet ik wat gaat volgen. Thuis kan ik me gemakkelijk van wat kledingstukken ontdoen maar als je aan het werk bent…..dat is om problemen vragen. Dus sta ik maar te puffen. En ga ik me, indien mogelijk, wat verfrissen aan de waterkraan. Ik merk dat collega’s elkaar met een vragende blik aankijken: “wat is er met Els?”

En ik ben ook enorm huilerig. Bij de minste ontroering vloeien er tranen. Moet ik aan iedereen uitleggen dat het mijn hormonen zijn die zich wispelturig gedragen? Dat het niet zo erg is als het eruit ziet? Het is wel erg verdorie!

De man heeft het eigenlijk wel getroffen met zijn penopauze. Ze schijnen een tweede jeugd te beleven, veranderen van kleding- en haarstijl, gaan met de motor rijden en daar bovenop daten ze een jongere vrouw. De pietzakken…

Ik hoop één ding: dat die hormonenstorm vlug zal luwen want ik weet niet of ik dit lang volhoud. En het vooruitzicht dat mijn tepels binnenkort richting vloer gaan wijzen, mijn grotje gaat uitdrogen, mijn seksappetijt gaat wegebben en het lichaamsvet zich gaat opstapelen maakt mij er niet blijer om.

Ondanks de naderende aftakeling probeer ik er toch nog het beste van te maken:

  • ik ga me zo’n handig zakventilatortje aanschaffen
  • indien nodig blijkt ga ik me wat liftende lingerie aanschaffen
  •  ik organiseer een menopauzefuif met als hoogtepunt de rituele verbranding van mijn tampons en maandverbanden, en dat is meteen ook een passende gelegenheid om afscheid nemen van mijn P.M.S. en anticonceptie, allemaal dingen die ik maar al te graag kwijt wil
  • over het daten met een jongere man ga ik nog even nadenken

 

het ondersnitje

Jij durft nogal veel hè?
Ja, ik sta voor vele dingen open.
Heb je een voorkeur?
Of wat wil je zeker niet?
O, doe maar, ik vertrouw op jou.
Mag ik dan iets nieuws proberen?
Natuurlijk, bij mij altijd, dat weet je. Had je al iets in gedachten dan?
Ja, mag ik scheren?
Zolang je er maar geen hartje of een pijl in scheert vind ik het oké.
En kaal vind ik ook maar niets.
Dat was ik niet van plan.
Oké, doe dan maar, verras me.
De tondeuse deed haar werk.
En, wat denk je er van?
Ze draaide de spiegel zodat ik het resultaat kon bekijken.
Dat is weer eens wat anders, hè?
Inderdaad, dat heb je weer goed gedaan.
Dat ondersnitje staat me wel.

teleurgestelde jongeheren

Een herblog van 2013, omdat het me nog steeds doet glimlachen.alexa-mocha

Nee, het mag gerust gezegd, mannen hebben het niet gemakkelijk!

Wat is er tegenwoordig nog naturel aan een vrouw en wat is nep? Je hebt al een kennersoog nodig om het verschil te zien.

Niet elke man is vertrouwd met de trucjes die de moderne vrouw gebruikt om haar lichaam te ‘shapen’. Tenzij de man in kwestie naar Trinny & Susanna kijkt natuurlijk…

Maar stel: je hebt als man je oog laten vallen op die ene vrouw met dat welgevormde, goddelijke lichaam dat je meteen helemaal in hogere sferen brengt.

Na een langdurige, verleidings- en veroveringstocht naar het hart van die vrouw (want wij, vrouwen, willen wel het gevoel hebben om veroverd te worden 🙂 ) beland je eindelijk met de vrouw van je dromen op de slaapkamer (of voor de avontuurlijke types kan het natuurlijk ook ergens anders zijn).

Jouw armen verstrengelen zich rond haar lichaam, handen glijden door haar haren, lippen vinden elkaar, versnellende hartslag en ademhaling , lichamen die als magneten naar elkaar toe worden getrokken, de passie laait hoog op… Om het kort te maken: je bent er allebei klaar voor…. De kleding die ze draagt vormt nog de enige barrière tussen jou en het paradijs.

Maar dan begint het werk pas!

Draagt die vrouw toch geen shapewear zeker….Vetherverdelers noem ik ze, omdat ze ongewenst lichaamsvet op magische wijze naar de lichaamszones duwt waar mannen het wél graag hebben: borsten en billen dus.

In je dromen had je het nogtans al verschillende keren gedaan: met één vingerknip de kanten bh losgemaakt om vervolgens, al dan niet met een sexy, licht grommend geluid, en gebruik makend van je tanden, het minuscule slipje naar beneden te trekken. Maar wat een tegenvaller, die shapewear! ‘

‘Hoe pak ik dat in godsnaam aan’ staat op je gezicht te lezen…. ‘trekken of oprollen, naar beneden of over het hoofd, zit er trouwens ergens een sluiting’ ???

Hoe dan ook het blijft een onelegante, totaal niet romantische karwei die heel wat tijd in beslag neemt en samen met de tijd ebt ook je goesting weg.

Heb je als dappere, volhoudende man die eerste hindernis toch overwonnen volgt er een tweede zware teleurstelling. Na het uittrekken van de shapewear blijkt dat de vrouw met het goddelijke lichaam helemaal geen goddelijk lichaam heeft. Borsten en billen zijn als het ware een verdieping lager gezakt en plop, er komt een buikje en een flink stel lovehandles te voorschijn….nu is de teleurstelling volledig!

Besluit: ik ben er zeker van dat de stijging van shapewearverkoop hand in hand gaat met de vermeerdering van het aantal teleurgestelde jongeheren.

zomermens

De laatste dagen ben ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt: ik ben een echt zomermens!

Korte dagen, lange nachten, weinig zon, (jaarlijks) vitamine D tekort, koortsblaasjes, ik kan me niet concentreren, weg energie, weg optimisme, ik sleep me futloos de dag door.

Kortom, ik voel me een vod.

Bovendien heb ik enkele kilo’s wintervet opgeslagen. Positief als ik ben noem ik het maar  extra erotische gebruiksoppervlakte.  Maar wat heb ik daaraan als mijn libido in winterslaap blijkt te zijn?

Een beetje zon zou me echt goed doen.

Ik dacht bij mezelf:’ Els, wat dacht je van een zonnebankske?’

Even terug in het verleden: mijn laatste zonnebankervaring dateert van 25 jaar geleden, er zal dus wel ’t een en ’t ander veranderd zijn. Benieuwd..

Ik schafte ik me in het plaatselijk zonnecenter een handige herlaadkaart aan om wanneer ik ook maar wil van een deugddoende nepzon te genieten.

Ik had ze al eerder in de reclamefolders gezien en ja, de koude vlakke glazen zonnebanken uit mijn jeugdjaren blijken inmiddels vervangen te zijn door supersonisch voorgevormde exemplaren.

IMG_1848

 

En hier lig ik dan in mijn futuristische ruimtecapsule. Boven mij een dashboard vol knopjes, radioverbinding en regelbare koele ruimtebries. Ik hoor de straalmotoren op volle kracht draaien, enkel opstijgen lukt nog net niet.

Het gekke ruimtebrilletje over mijn ogen is het enige wat ik draag. Echt op mijn gemak voel ik me niet. De zonneconsulente raadde me een ruimtereis aan van maximum 19 minuten. Vanwege de nieuwe lampen, zei ze.

Dus even volhouden Els, en proberen te genieten.

We zien wel of het een positieve uitwerking heeft….

autorijden

“Zit jij altijd zo gespannen achter het stuur?” vroeg hij.

Ik realiseerde me dat hij gelijk had: mijn handen omklemden krampachtig het stuur, ik trok mijn schouders op en mijn bovenbeenspieren, vooral deze van mijn linkse been, waren strak gespannen.

“Euhh ja…altijd als ik autorij in een voor mij onbekende omgeving.”

“En waarom? Je rijdt toch goed?”

Ik schakelde, stuurde de auto de bocht in en probeerde de spierspanning los te laten. Het lukte me amper…

Maar waarom toch die onnodige spanning, vraag ik me af. Ik rij dagelijks verschillende uren met de wagen en toch went het niet.

Ben ik bang om fouten te maken, vertrouw ik de andere weggebruikers misschien niet helemaal? Want geef toe, het verkeer berust toch volledig op vertrouwen? Je moet er maar op vertrouwen dat de andere zal stoppen voor het rode verkeerslicht, dat hij niet bruusk zal remmen, dat hij zich hoffelijk zal gedragen, voorrang zal verlenen waar nodig,…

Vertrouwen is misschien de ontbrekende factor bij mij. Dit in combinatie met mijn angst voor het rijden op plaatsen waar ik niet bekend ben geeft mijn ‘gespannen’ rijgedrag als resultaat.

En inderdaad, na een lange, stresserende autorit stel ik regelmatig vast dat ik spierpijn heb. En daar sta ik dan, aangekomen op mijn werkplek, met spierpijn en niemand om die spanning weg te masseren.

Inmiddels is het zo ver gekomen dat mijn linkse been zo pijnlijk is dat ik er niet op kan stappen en dat ik op de spoedafdeling van het ziekenhuis lig.

De dokters hebben mij binnenste buiten gekeerd op zoek naar de oorzaak, maar het blijft gissen. “Er is geen spoor van een ontsteking, ook geen trombose…misschien wel een ingeklemde zenuw maar we zijn niet 100% zeker….we weten het zelf eigenlijk niet” geven ze eerlijk toe.

En ik, ik zwijg in alle talen, want ik weet het wel.

Hierbij, mijn beste lezer, maak ik u deelgenoot van een primeur. Nooit eerder beschreven in de medische vakliteratuur, gewoon hier te lezen op mijn blog…

Na de tenniselleboog en de golfarm is er nu ook het ontkoppelings- of ambriagebeen.

halfweg?

Gisteren bereikte ik de magische grens van 50 jaar. Tijd voor een terugblik zou je denken…maar nee….daar hou ik niet van. Wat voorbij is, is voorbij en laat ik rusten. Ik kijk liever vooruit.

Samen met mijn vijftigste verjaardag ging namelijk er een waaier van privileges voor me open waar ik oprecht blij mee ben en waar ik dankbaar gebruik zal van maken:

De inhoud van mijn kleerkast zal een grondige wijziging ondergaan. Volgende gepersonaliseerde kledingstukken kunnen het komende jaar eindelijk deel uitmaken van mijn dagelijkse garderobe: IMG_0908IMG_0911 Libelle en Flair behoren voorgoed tot mijn verleden, ik mag ze inruilen voor een abonnement op Plus Magazine, het tijdschrift voor de actieve vijftigplusser dat vanaf nu volledig beantwoordt aan mijn noden. Tussen de informatieve artikels over erfenis, elektrische fietsen en gezondheid tref je er foto’s aan van lachende en dansende vrouwen met urineverlies, triestig kijkende grijze mannen met erectieproblemen, gelukkige koppels in hun gloednieuwe serviceflat, lachende omaatjes rijdend op de laatste nieuwe Benidorm Bastards scooter, figuurcorrigerend ondergoed, badstoeltjes, 50+ vitaminepreparaten met extra toevoeging van ginseng voor verbetering van de seksuele prestaties en magnesium voor een beter geheugen, hoortoestellen, begrafenisverzekeringen… Kortom de  perfecte weerspiegeling van hoe mijn leefwereld er vanaf nu zal uitzien.

In mijn vrije tijd zal je mij kunnen terugvinden op de beurzen voor de actieve 50-plusser. Ik zal er de nieuwse modellen van rollators kunnen testen, een busreis naar Benidorm boeken, 50+ datingbureau’s contacteren, dure cruises ontdekken en misschien wel kunnen investeren in een tweede verblijf (want vijftigplussers hebben het financieel blijkbaar helemaal voor elkaar),…

De lijst met fantastische ideeën voor de komende jaren wordt alsmaar langer….

Vanaf nu vind ik reclame in mijn brievenbus voor daguitstappen met de bus en daar ga ik dankbaar gebruik van maken. Zeg nu zelf, voor een guntsprijsje van pakweg €50 ben ik een hele dag weg en ’s avonds kan ik, na de gebruikelijke stoofvlees met frietjes tijdens de afsluitende dansavond nog eens een mannelijke leeftijdsgenoot tegen mijne gilet trekken. Dit alles op de wiegende tonen van ‘De Marie-Louise’ van Bart Kaëll. Om daarna, rond 20u, huiswaarts te keren en vervolgens het warme kersenpitjekussen in mijn bed te vervoegen.

Nee, even serieus nu: 50 jaar….is het glas nu halfvol of halfleeg? Over het antwoord twijfel ik geen moment: het is nog minstens halfvol! Meer nog, ik durf te beweren dat ik in de mooiste periode van mijn leven ben. De vijftigers worden niet voor niets ook wel eens omschreven als de Best Age Generation. Fysiek ben ik nog o.k., mentaal is er door de jaren heen wel een hoekje afgesleten 😉 maar dat helpt me om alles te relativeren en overwegend positief te blijven. Niks mis mee dus.

Toen ik een twintiger was dreef ik gewoon mee met de stroom: trouwen, huis, kindjes…alles was zo vanzelfsprekend, het werd ook zo van mij verwacht en op die manier  gebeurde het ook. Ik onderging het grotendeels onbewust. Ik nam geen tijd om bewust te genieten van de dingen die me overkwamen. Ze passeerden gewoon. Nu leef ik veel bewuster, waardeer ik wat ik heb en durf al eens voor mezelf te kiezen i.p.v. steeds goed te willen doen voor de anderen.

Als ik er zo over nadenk ben ik er zeker van: ook na het bezoek van Sarah staat er mij nog een mooie tijd te wachten. Als mijn gezondheid wat mee wil natuurlijk.