natuur

vakantiefoto

 

foto: Els, 8/2017 Frankrijk
Dit is een foto uit de fotoreeks die ik op een vroege ochtend maakte in het prachtige keteldal van de Cirque de Troumouse (Franse Pyreneeën). We waren er dit jaar voor de derde maal, en ik blijf het indrukwekkend mooi vinden. De grootsheid, de stilte, de dieren….erg imponerend.

Ik besef dat de kwaliteit niet top is (Iphone) maar ik vind het licht van de opkomende zon die de bergen verlicht zo mooi.

Een gelukstreffer en een mooie herinnering.

En op vraag van Stef (zie reactie) de foto van de berggeit:

Advertenties

wat je zaait zal je oogsten

img_2301-1

Vol enthousiasme kwam mijn partner binnen: “Heb je al gezien dat aan het hek van de kippenren kleine stinkers groeien?”

(stinker= Vlaamse volksnaam voor Tagetes of Afrikaantje) 

Meteen nam mijn twijfel over de plantenkennis van Eric de bovenhand. Om maar een voorbeeld te noemen: hij is één van die mannen die zich wel eens wil vergissen tussen prei en selder. In één woord samengevat: catastrofaal….

En inderdaad, er stond een klein plantje met één paar diep ingesneden donkergroene Tagetes-achtige blaadjes. Er kwam een herinnering in me op: de bloemenborders in de tuin van mijn jeugd werden omzoomd door oranje bloeiende Tagetes. Ik zie mijn moeder nog dagelijks de uitgebloeide bloemknoppen verwijderen om zaadvorming tegen te gaan. Want zaad neemt de kracht uit de plant weg, zei ze.

Maar dit plantje deed me twijfelen, het was net iets anders dan datgene dat ik kende uit mijn verre verleden.

Even voelen… Harig blad met een typische geur…Ja, net wat ik dacht….

“Dat is geen stinker, slimmeke, het is een tomatenplant!”

“Neeeh?….. Hoe kan dat?”

“Wel, onze kippen ruimen toch onze etensresten op? Een zaadje van een tomaat zal hier op de grond beland zijn. Je zal zien dat er over enkele dagen gele bloemetjes verschijnen, hopelijk gevolgd door echte tomaten. Op voorwaarde dat we de plant goed verzorgen.”

Zo gezegd, zo gedaan….

De plant werd aangebonden tegen het hek en dagelijks gegoten met regenwater.  Ik meende mij ook iets te herinneren van waterscheuten die uit de plantoksels moesten verwijderd worden, dat gebeurde dus ook en natuurlijk werd de nieuwe spruit…euh tomaat…. overladen met hopen aandacht. Ik verdenk mijn partner er zelfs van dat hij er hele gesprekken mee voerde.

In ruil voor al die aandacht ging het plantje groeien….en groeien….de eerste gele bloemetjes….gevolgd door piepkleine, blinkende, ,groene tomaatjes….. met grote verwondering werd de verdere groei gadegeslagen.

Op dit ogenblik hangen er reeds flinke tomatentrossen aan de plant. De eerste vruchten vertonen al een rode zweem. Belangrijk is dat de zon ook haar bijdrage levert, maar dat ligt buiten onze controle. Hopelijk houdt het goede weer nog wat aan zoniet vrees ik dat we alle tomaten niet zullen kunnen oogsten. Bovendien zal de eerste oogst sowieso voor de huissitters zijn want wij gaan binnenkort met vakantie.

Ondertussen is het zo ver dat we gebeten zijn door de tomatenmicrobe en al plannen maakten voor volgend jaar. Zo zullen er tomaten geplant worden langs het ganse hek. Eerst voorzaaien in potjes en dan uitplanten om een groeivoorsprong te geven. Liefst enkele verschillende soorten, maar dat moet ik nog uitzoeken. Mijn lievelingssoorten zijn de Italiaanse langwerpige tomaat en de Coeur de Boeuf tomaat. En de heerlijk zoete trostomaatjes mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Maar de aller allerbeste tomaat is ongetwijfeld een echte, in de zon gerijpte, Italiaanse tomaat. De zon…. die proef je gewoon.

Advies is steeds welkom!

En wat hebben we geleerd van dat verdwaalde tomatenzaadje?

Dat er niets mooier is dan te leven van wat de aarde ons schenkt!

img_2300-1

 

 

 

geluksmomentje van de dag

img_9604foto: Els, 23/10/2016 Beerse

Vanmorgen 8u, de vroege herfstnevels hingen nog in ons tuintje.

We zaten aan de ontbijttafel vanwaar we een mooi zicht op onze tuin hebben.

Onze aandacht werd getrokken door een bijzondere verschijning op onze tuinafsluiting. We herkenden onmiddellijk het kleine, gedrongen, kleurrijke vogeltje met de lange snavel.

‘Een ijsvogeltje, rap, rap, het fototoestel’

Het vogeltje liet zich gewillig fotograferen. Als een echt catwalkmodel draaide hij zich in verschillende poses zodat we zijn prachtig vederkleed volledig zouden kunnen bewonderen. Het fototoestel klikte.

Even bleef hij stilzitten.

Dan plots…..schoot hij als een pijl uit een boog onze vijver in….ging helemaal kopje onder….en vloog weg met, stevig in zijn bek geklemd, één van onze vissen.

En wij…ja wij…bleven verbaasd achter.

De snoodaard…..

 

accés interdit (deel 2)

Nog steeds onder de indruk van het vervallen sanatorium dat we net bezochten begonnen we aan de stevige klim naar de Cabane du Berger.

De dicht bij elkaar liggende hoogtelijnen op de op de kaart vertelde ons dat we op korte afstand zo’n 450m hoogteverschil zouden moeten overbruggen. Dat valt wel mee maar met dit warme weer wordt het gegarandeerd zweten!

Het onverharde paadje kronkelde stevig naar boven. De klim verliep grotendeels door een bos wat ons belette om ver voor- of achteruit te kijken.

Halfweg de klim even een tussenstop om wat energie op te doen, wat uit te puffen en dan weer verder.

 

 

En daar stond ze dan, op 1520 hoogtemeters, de Cabane de Berger. De herdershut was gedeeltelijk onder een groot rotsblok gebouwd.

IMG_1530

En ditmaal geen ‘accés interdit’. De houten deur was los.

Voorzichtig gaf ik er een duwtje tegen…

De inrichting was zeer primitief, een tweepersoonsbed gemaakt uit planken, een haardje om je indien nodig warm te houden of te koken, een vloer van aangestampte aarde. Ja, ik zou geen probleem hebben om hier te overnachten.

En wat zeer bijzonder was: er lag een gastenboek. Een blik in het boek vertelde ons dat het vooral Franstaligen waren die deze herdershut bezocht hadden.

Grappige teksten, pakkende teksten, bedankingen van mensen die van deze plek genoten hadden of er tot rust gekomen waren, herinneringen aan overleden familieleden, een kindertekening en hier en daar zelfs een Nederlandstalige tekst.

Even de omgeving verkennen.

Boven ons de steile rotswand. Het zicht op het dal werd ons gedeeltelijk ontnomen door de vele bomen die op de berghelling stonden, spijtig.

IMG_0638

IMG_1532

Tijd voor een picknick. Een stokbrood, een stuk kaas, een zakmes en wat drinken werden uitgestald op onze Flinstones tafel, wat heeft een mens meer nodig?

En natuurlijk wat brokjes en water voor Doshi die ook mee is. Ook zij genoot zichtbaar .

IMG_8811

IMG_1548

Na het eten was er nog tijd genoeg voor de platte rust. Wat genoten van de stilte, heerlijk.

Doshi waakte wel over ons….

De verrekijker werd uit de rugzak gehaald: wat naar de roofvogels getuurd die cirkelend langs de rotswand de thermiek opzochten. Fascinerend.

IMG_1543

Ondertussen was het al een stuk in de namiddag en werd het tijd om terug af te dalen.

St. Hilaire de Touvet houden we zeker in gedachten. Na wat opzoekwerk ontdekten we dat er boven op de  grillige rotskam een wandelpad is. Het uitzicht, de rust en de natuur moeten er super zijn! Maar dat is voor een volgende keer.

Op genieten staat toch geen maat, denk ik maar…

Even opladen

foto: Els, Madeira 6/2015

Iets langer dan twee weken geleden heb ik noodgedwongen het kraantje van mijn energiereserve opengedraaid. Ik was helemaal leeg. Gelukkig kon ik nog rekenen op een kleine reserve om me door de laatste werkdagen te slepen.

En wat doe je aan die lege energietank? Eerst controleren of er geen lek is… En ja, die is er. Daar ga ik niet over zeuren, daar moet ik iets voor ondernemen. Misschien moet ik op zoek naar een stop om het gat te dichten of wordt het een andere tank? Hopelijk volgt er snel duidelijkheid…

Ondertussen kan ik natuurlijk mijn tank bijvullen. Ik vroeg en kreeg een week vakantie, boekte onmiddellijk een lastminute reis naar Madeira.

Waarom Madeira? Madeira voldeed volledig aan ons eisenpakket: mooie natuur, wandelmogelijkheden, niet tē toeristisch, zonnig maar niet te warm en ook belangrijk, niet te duur…

Wat heb ik genoten van de vakantieweek!

Onze dagelijkse wandeltochten in de mooie natuur van Madeira brachten mij weer tot rust, mijn energietank is tot de dop gevuld en ik heb het gevoel dat ik er weer volle kracht tegenaan kan.

Bovenstaande foto geeft een goed beeld van het decor van onze wandeltochten. Mooi toch?

Maar ik ben ben ook wel een tikkeltje bang geweest. Zeer smalle bergpaadjes en grote hoogteverschillen maakten dat ik regelmatig oog in oog kwam te staan met mijn angst voor hoogte. Maar mijn zin voor avontuur, de interesse voor de natuur en mijn onbegrensde nieuwsgierigheid bleken groter dan mijn angst. Ik ging, toch wel aarzelend, de confrontatie aan, en waagde me op smalle bergpaadjes langs steile afgronden. En zie, tegen het eind van de week was ik al heel wat minder bang. Dikke duim voor mezelf!

Ik heb zo mijn eigen theorie rond de smalle bergpaadjes:

Het ergste wat je kan overkomen is toch dat je languit zijdelings, weg van de bergwand, richting afgrond valt, nietwaar? Dus zolang het pad breder is dan 1,7m ben ik volgens mijn theorie veilig, want dat is mijn lengte is 1,7m. Maar wat bleek? In Madeira zag ik geen enkel bergpad breder dan 1,5m. De norm voor een bergpad was in Madeira eerder 30 tot 60cm. Indien ik zou vallen zou de kans dat ik in de afgrond zou belanden vrij groot zijn.

Maar we lieten ons niet kennen en kozen enkele vrij pittige wandelingen uit. Zo waagden we ons aan de beklimming van de Pico Grande. In de beschrijving van onze wandelgids stond het volgende te lezen: “Zware beklimming, goed oriëntatievermogen en ervaring met bergwandelen zijn absoluut noodzakelijk. Smalle bergpaadjes, steile, rotsige passages, enkele gezekerde passages waar enige alpiene ervaring goed van pas komt.” En dat hebben wij dus gedaan!!! Maar hoe….dat is een ander verhaal. Het laatste stuk deed ik namelijk op handen en voeten, er zijn wel foto’s van maar die moet je hier niet verwachten 🙂 .

Madeira is een eiland van tegenstellingen. Op zo’n kleine oppervlakte heb je een zeer verscheiden landschap. Dor en droog aan de zuidoost kant en tropisch aan de noordkant. We hebben van allebei genoten, dankzij het gemak van een huurauto.

het zuidoosten ziet er zo uit:

IMG_0026

foto: Els, Madeira 6/2015

en de noordzijde van het eiland:

IMG_0502

foto: Els, Madeira 6/2015 (zie je de mensjes onderaan de waterval?)

Kortom, onze vakantie op Madeira was een voltreffer.

Maar of ik er nog een tweede keer naartoe zou gaan?

Nee dat denk ik niet, er is nog zoveel moois te ontdekken op onze aarde.

photochallenge 52 weeks 40-41-42-43-44-45/52 😊

Ja, ik weet het, onnodig mij eraan te herinneren,  ik heb nog heel wat achterstand in te halen wat betreft de photochallenge. Ik probeer nog te redden wat er te redden valt.

Om jullie niet 2x/dag te stalken met een foto van Beerse heb ik in deze inzending 5 foto’s gegroepeerd onder het thema ‘winter in Beerse’. Prachtig gekleurde mossen rond de bosvennen, trekkende ganzen, paddestoelen, naaldbomen en een flauw winterzonnetje dat regelmatig door het wolkendek priemt.

Met onderstaande foto’s hoop ik te bewijzen dat de natuur in Beerse geweldig mooi is…

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

IMG_7660