tijd

52+….enkele overpeinzingen

  • Mijn to-do list is nog steeds langer dan mijn done list. Dat zorgt voor de nodige drive in mijn leven. En die to- do list is echt overdreven lang…
  • Net hetzelfde geldt voor mijn to-visit list. Ik hou van het gezegde ‘bezoek elk jaar een plaats waar je nog nooit bent geweest’. Ondanks dat heb ik het gevoel dat mijn leven te kort gaat zijn om alles te zien waar ik van droom.
  • Ik heb het gevoel dat ik niets meer te bewijzen heb. Uiteraard stel ik me nog doelen voorop en probeer ik die ook te halen maar het voelt niet meer zo dwingend als in het verleden.
  • Als iets me niet zint doe ik het niet, punt uit.
  • Meer dan ooit ben ik me bewuster van mijn eigenwaarde.
  • Een ouder wordend lichaam? Daar zal je mij niet horen over klagen, wees eerlijk…dat wordt toch ruimschoots gecompenseerd door andere eigenschappen zoals ervaring, aanvaarding, relativeringsvermogen,…
  • Ik vier mijn gezondheid en ben me ervan bewust dat een goede gezondheid onbetaalbaar is.
  • In mijn kleerkast komen steeds meer tijdloze klassiekers te hangen. Ik ben niet van plan om een ‘bomma-type’ te worden.
  • Naarmate ik ouder word verminderd de angst om te sterven. Ik heb al een mooi leven achter de rug, wat nu nog komt beschouw ik als een extraatje. De spreekwoordelijke kers als het ware.
  • Ik sta meer dan ooit open voor nieuwe technologie, nieuwe ervaringen, ik wil mee met de tijd en niet in een hoekje zitten weg te kwijnen.
  • Ik durf meer en meer voor mezelf kiezen: in mijn relatie, op het werk,….ik wil leven, niet geleefd worden.
  • Humor wordt steeds belangrijker in mijn leven, het is mijn manier om alles te relativeren.
  • Van diepgaande gesprekken kan ik nog steeds genieten. Het gevoel om op een lijn te zitten met je gesprekspartner, daar hou ik van.
  • Ik hou afstand van alle woorden met het voorvoegsel ‘senioren’ zoals senioren smartphone, senioren zwemlessen, senioren petanqueclub, senioren breiclub, senioren vitaminepreparaten (al dan niet met toevoeging van ginseng voor verbetering van de bedprestaties), senioren tijdschriften, senioren websites, senioren daguitstappen,….
  • Samengevat, ik vind het geweldig om 52+ te zijn.

 

 

Advertenties

patchouli

Vastberaden bewoog ik mijn wijsvinger richting entertoets.

Klik,  mijn bestelling was bevestigd.

Eindelijk gevonden en meteen besteld: echte, pure patchouli.

Het is en blijft een geur die verbonden is met mijn jeugdjaren.

Ik liep school in Leuven en had een grondige hekel aan het volgen van de lessen. Het gevolg kan je al raden. Inderdaad, ik was niet dikwijls aanwezig in de les. Maar ik hing niet, zoals de meeste van mijn medestudenten, rond in de Leuvense cafés. Nee, ik liep liefst op mijn eentje doelloos rond in de stad. Door het stadspark, de winkelstraten, het Begijnhof,…weg van de drukte. Toen ook al, bedenk ik nu…

Leuven telde in die tijd (eind ’70 begin ’80) een aantal Indische winkeltjes. Winkels waar een indringende patchouligeur zich via de steeds openstaande deur in de winkelstraat verspreidde. Het was zo’n typische geur dat ik de weg naar de ingang met gesloten ogen zou gevonden hebben. En hij had zo’n aantrekkingskracht op mij dat ik er gewoon niet kon voorbij lopen, ik werd als het ware naar binnen gezogen. Binnen zat er een man achter een eenvoudige balie. Hij zat te lezen en keek even op als je binnenkwam. Hij knikte even. De winkeltjes waren helemaal volgepropt met oosterse kleding. De sfeer was er gemoedelijk, helemaal niet opdringerig. Dit gecombineerd met de geur, de kleren, de prachtige kleuren, het had een enorme aantrekkingskracht op mij. Buiten een paar Indische geborduurde hemden kocht ik er nooit iets, maar ik kon er ongelofelijk van genieten om er even binnen te lopen.

*wat vind ik het spijtig dat ik mijn Indische hemden een paar jaar geleden toch in de spullenhulpzak stopte, had ik niet mogen doen…*

Wat patchouli betreft: je bent voor of je bent tegen. Een middenweg lijkt er niet te zijn. Ik vind het een hemelse geur. Ik weet niet of de jeugd van tegenwoordig de geur nog kent. Houtachtig, licht zoet, vochtige bossen, oriëntaals rond en een tikkeltje sensueel, ja zo zou ik hem best kunnen beschrijven.

Ik geef toe, het is een diepe warme zware geur waar je gemakkelijk een overdosis van gebruikt. Dat is ook de reden waarom het meestal niet puur gebruikt wordt maar wel als ingrediënt in verschillende parfums. Het geeft hen diepte. Zo is patchouli een belangrijk ingrediënt van mijn favoriete parfum ‘Angel’ van Thierry Mugler.

Nog een paar dagen wachten en dan zal er een bestelwagen van Postnl voor onze deur stoppen….Kan niet wachten…

Le Marronier

Zomer 2015.

Frankrijk, de Provence.

Ergens in een eeuwenoud dorpje waar het ondergoed ongegeneerd langs de straatkant op de wasdraad hangt en waar je als vreemdeling de starende blikken van de dorpelingen op je rug voelt priemen.

Daar waar de smalle straten omzoomd zijn door scheefgezakte huizen en waar de ‘Boulangerie Artisanale’ nog niet heeft moeten wijken voor souvenierwinkels,  fastfoodrestaurants en andere tekenen van de ‘beschaafde’ wereld.

Daar waar het ‘eau potable’ op het dorpsplein rijkelijk uit de sierlijke koperen kraantjes in de natuurstenen wasbekkens stroomt.

Het was in één van die smalle dorpsstraten dat we op het terras van ‘Le Marronier’ belandden.

‘Snack’ en ‘plat du jour’ stond te lezen op het krijtbord tegen de voorgevel.

Onze maag kon wel wat vulling gebruiken en we namen plaats op de kunststof tuinstoelen onder een vaalrode parasol. In een vorig leven was die parasol ongetwijfeld fuchsia. De tafel was bedekt was met een toîle cireé.

Dit  zette meteen de toon van wat er zou volgen.

Pure nostalgie….

De dienster, een vrouw van naar schatting een jaar of zestig kwam onze richting uit. Ze had zichtbaar haar best gedaan om zich op te tutten, droeg een opvallend felgekleurde gebloemde voorbindschort zoals mijn moeder 40 jaar geleden wel eens droeg. Haar felblauwe oorbellen waren in perfecte combinatie met haar kleding.

Ze begroette ons vriendelijk en je kon in haar stem een zeker respect naar ons toe horen. Misschien waren we vandaag wel haar enige klanten….de straten waren verlaten.

We keken rondom ons. Zo typisch Frankrijk, die eenvoud…

Hoe kon deze zaak rendabel zijn, dacht ik? Ze was, zoals de meeste Fransen,  waarschijnlijk vlug tevreden en wilde geen stresstoestanden in haar leven, ja, ik kon geen andere verklaring bedenken. En gelijk heeft ze: eenvoud siert.

Omdat je er in Frankrijk nooit mag van uitgaan dat de kok op dat moment inderdaad ook zin heeft om te koken diepte ik mijn beste schoolfrans op en vroeg: ‘Est-ce que c’est possible de manger quelque chose, madame?’

De dame in kwestie draaide zich om in de richting van de inkomdeur van haar etablissement en riep met krachtige stem ‘ Marie-Claire, est-ce qu’il y a encore du rôti de porc?’ Eric en ik hadden moeite om onze lach te onderdrukken…….

Na een bevestigend antwoord, dat haar luidkeels werd toegeroepen vanuit de keuken, stelde ze ons haar plat du jour voor:

salade de riz- rôti de porc avec spaghetti et sauce bolognèse- une glace

‘Parfaît madame, et pour boire un pichet de vin blanc, s’il vous plaît’ vulde ik aan.

De dame begaf zich zichtbaar tevreden richting keuken om even later de in Frankrijk gebruikelijke fles water met 2 glazen op onze tafel te zetten.

De tot de rand gevulde pichet witte wijn volgde snel.

IMG_1453

Eric en ik praatten wat. Door het warme weer voelde de met lavendelbloemen bedrukte toîle cireé wat plakkerig aan.

De omgeving beïnvloedde ons gesprek. We hadden het over vroeger, onze jeugdjaren. Over hoe wij vroeger soep, hoofdschotel en dessert uit hetzelfde bord aten, over met de hand afwassen, over zelfgekweekte groenten eten. Over Eric die  zijn eerste spaghetti at als hij al getrouwd was. Over dat er bij onze grootouders elk jaar een varken geslacht werd.

Al gauw volgde de entreé, Salade de Riz, geserveerd op bordjes die ik herkende uit mijn jeugd. Ik durf te wedden dat ze onderaan de merkstempel van Arcopal droegen.

IMG_0619

De hoofdschotel leek ons een wat rare combinatie. Varkensgebraad met flinke vetstukjes tussen, spaghetti bolognaise, wat sla en in de oven gedroogde tomaten. De gemalen kaas in een plastiek potje.

Zoiets zouden wij thuis eten als het ‘restjesdag’ was.

Maar niettemin proefde je dat het met liefde en met verse producten klaargemaakt was.

Ik weet dat andere mensen misschien hun neus hadden opgehaald maar voor ons was het best o.k. Meer nog, we zagen het eerder als een belevenis, de uitbaatster deed toch zo erg haar best om het ons naar onze zin te maken. We voelden ons echt ‘in de watten gelegd’. Hadden we iets sjieker willen eten hadden we wel een ander etablissement uitgekozen.

IMG_1456

Na het hoofdgerecht kwam de vrouw zich excuseren, want ramp o ramp de crème glace was op. Ze vond het zóóó erg dat ze ons geen ijsje kon scheppen.

We gingen op haar voorstel in om een tas koffie te nemen.

We praatten nog wat na en dan vroeg ik ‘l’addition’.

We kregen een handgeschreven papiertje op onze tafel. Spijtig genoeg heb ik daar geen foto van.  De totaalsom: nog geen €20/2p. De koffie bleek niet bijgerekend. Toen ik haar daar attent op maakte gaf ze aan dat dit een compensatie was voor het ijsje dat we niet gekregen hadden.

Ik gaf aan dat ik dat niet wilde en gaf haar nog een fooi bovenop. De tevredenheid straalde van haar gezicht toen ze het briefje aannam. Haar dag was gemaakt, hiermee had ze waarschijnlijk haar dagomzet binnengehaald want we zaten nog steeds helemaal alleen op het terras.

We vervolgden onze weg en keken even achterom.

Ze zwaaide ons nog na…

 

 

 

de huisvrouw in mij

Een drukke job, een tot in de puntjes georganiseerd huishouden, elke dag een warme maaltijd à la Pascale Naessens,  een strijkstapel die nooit hoger reikt dan 50 cm, zakdoeken die nooit ongestreken in de schuif liggen, t-shirts op perfect gemillimeterde stapels in de kleerkast,…

Volgens mij hebben deze perfect georganiseerde vrouwen een geheime truc of een toverstok die ik nog niet ontdekt heb.

Tegenwoordig moet je als vrouw een echte huishoudmanager zijn om dat allemaal voor elkaar te krijgen. Time management is niet langer voorbehouden voor de zakenwereld maar heeft ook zijn weg naar de gewone werkende vrouw gevonden. Er bestaan zelfs hulpmiddelen voor, lijstjes, agenda’s, boeken,…ja, je kan zelfs een heuse huishoudcoach inhuren….

Maar mij lukt het gewoon niet. Ik kan maar geen routine en structuur in mijn huishoudelijke taken krijgen. Of is mijn tekort aan discipline de oorzaak?

Anderzijds, wil ik het wel?

Eigenlijk vind ik het allemaal flauwekul, het hoeft toch niet perfect te zijn? De gulden middenweg is best oké voor mij.

Mijn prioriteiten liggen waarschijnlijk op een ander niveau. De zeldzame dagen die Eric en ik samen vrij hebben spendeer ik graag samen. Een dagwandeling in de natuur, een motorrit, een etentje, gezellig thuis met een flesje wijn,…Dat zijn de dingen die belangrijk zijn voor mij.

En nee, ik ben zeker niet jaloers op het leven van die ‘andere’ vrouwen.

Want wie zal er op het einde van de rit genoten hebben?

Ik, zeer zeker!

halfweg?

Gisteren bereikte ik de magische grens van 50 jaar. Tijd voor een terugblik zou je denken…maar nee….daar hou ik niet van. Wat voorbij is, is voorbij en laat ik rusten. Ik kijk liever vooruit.

Samen met mijn vijftigste verjaardag ging namelijk er een waaier van privileges voor me open waar ik oprecht blij mee ben en waar ik dankbaar gebruik zal van maken:

De inhoud van mijn kleerkast zal een grondige wijziging ondergaan. Volgende gepersonaliseerde kledingstukken kunnen het komende jaar eindelijk deel uitmaken van mijn dagelijkse garderobe: IMG_0908IMG_0911 Libelle en Flair behoren voorgoed tot mijn verleden, ik mag ze inruilen voor een abonnement op Plus Magazine, het tijdschrift voor de actieve vijftigplusser dat vanaf nu volledig beantwoordt aan mijn noden. Tussen de informatieve artikels over erfenis, elektrische fietsen en gezondheid tref je er foto’s aan van lachende en dansende vrouwen met urineverlies, triestig kijkende grijze mannen met erectieproblemen, gelukkige koppels in hun gloednieuwe serviceflat, lachende omaatjes rijdend op de laatste nieuwe Benidorm Bastards scooter, figuurcorrigerend ondergoed, badstoeltjes, 50+ vitaminepreparaten met extra toevoeging van ginseng voor verbetering van de seksuele prestaties en magnesium voor een beter geheugen, hoortoestellen, begrafenisverzekeringen… Kortom de  perfecte weerspiegeling van hoe mijn leefwereld er vanaf nu zal uitzien.

In mijn vrije tijd zal je mij kunnen terugvinden op de beurzen voor de actieve 50-plusser. Ik zal er de nieuwse modellen van rollators kunnen testen, een busreis naar Benidorm boeken, 50+ datingbureau’s contacteren, dure cruises ontdekken en misschien wel kunnen investeren in een tweede verblijf (want vijftigplussers hebben het financieel blijkbaar helemaal voor elkaar),…

De lijst met fantastische ideeën voor de komende jaren wordt alsmaar langer….

Vanaf nu vind ik reclame in mijn brievenbus voor daguitstappen met de bus en daar ga ik dankbaar gebruik van maken. Zeg nu zelf, voor een guntsprijsje van pakweg €50 ben ik een hele dag weg en ’s avonds kan ik, na de gebruikelijke stoofvlees met frietjes tijdens de afsluitende dansavond nog eens een mannelijke leeftijdsgenoot tegen mijne gilet trekken. Dit alles op de wiegende tonen van ‘De Marie-Louise’ van Bart Kaëll. Om daarna, rond 20u, huiswaarts te keren en vervolgens het warme kersenpitjekussen in mijn bed te vervoegen.

Nee, even serieus nu: 50 jaar….is het glas nu halfvol of halfleeg? Over het antwoord twijfel ik geen moment: het is nog minstens halfvol! Meer nog, ik durf te beweren dat ik in de mooiste periode van mijn leven ben. De vijftigers worden niet voor niets ook wel eens omschreven als de Best Age Generation. Fysiek ben ik nog o.k., mentaal is er door de jaren heen wel een hoekje afgesleten 😉 maar dat helpt me om alles te relativeren en overwegend positief te blijven. Niks mis mee dus.

Toen ik een twintiger was dreef ik gewoon mee met de stroom: trouwen, huis, kindjes…alles was zo vanzelfsprekend, het werd ook zo van mij verwacht en op die manier  gebeurde het ook. Ik onderging het grotendeels onbewust. Ik nam geen tijd om bewust te genieten van de dingen die me overkwamen. Ze passeerden gewoon. Nu leef ik veel bewuster, waardeer ik wat ik heb en durf al eens voor mezelf te kiezen i.p.v. steeds goed te willen doen voor de anderen.

Als ik er zo over nadenk ben ik er zeker van: ook na het bezoek van Sarah staat er mij nog een mooie tijd te wachten. Als mijn gezondheid wat mee wil natuurlijk.

mijn lijf

482424_571995532811522_370173568_n

Met een inspecterende blik kijk ik over mijn schouder naar mijn spiegelbeeld. Ergens halfweg fixeren mijn ogen zich.

Ik maak met mijn handen een optillende beweging onder mijn naakte billen om ze vervolgens weer over te leveren aan de zwaartekracht. Nee, dit kan niet meer.

Ik kan me er niet tegen blijven verzetten. De leeftijd eist zijn tol…

Ik moet eerlijk zijn met mezelf. Mijn poepeke is niet meer zo strak als 20 jaar geleden….en dit gaat wat gevolgen hebben voor mijn garderobe.

Ik wil niet tot dat soort vrouw behoren dat zich halsstarrig verzet tegen het ouder worden en zich kost wat kost als een twintiger blijft kleden.

Ik troost me meteen met de gedachte dat je jezelf, als 50 jarige vrouw, ook nog best stijlvol kan kleden.

Dit is een blelangrijk moment, dit is de afsluiting van een leeftijdsperiode, besef ik.

Lichtelijk teleurgesteld grabbel ik het hoopje kledingstukken dat op het bed ligt bij elkaar.

Ik prop ze tussen beide handen tot een bolletje, open de bovenste lade van de kast en frommel vervolgens een handvol strings achteraan in de ondergoedlade.

De vuilnisbak is nog net een stap te ver.