tuin

we zullen het geweten hebben

“De aanhoudende regen lokt steeds meer ratten naar de oppervlakte. Ze vluchten voor het stijgende rioolwater en komen zo in onze tuin of zelfs ons huis terecht” las ik in de krant.

En wij zullen het geweten hebben. Een ware rattenplaag teistert onze straat. Ik hou van dieren maar te veel is trop en trop is te veel.

Niet zo fijn als je midden in een verkoopgesprek (onze fietsenwinkel) een rat op 20cm achter van de nietsvermoedende klant ziet passeren. En dan maar hopen dat die het overstekend wild niet opmerkt.

Twee jaar geleden zagen we het ongedierte voor het eerst in onze tuin. We namen onmiddellijk maatregelen. Zo zorgden we ervoor dat er geen etensresten in het kippenhok bleven liggen. Bijgevolg werden Germaine, Monique en Eufrasie, onze drie kippen, op een broodkorst-loos dieet gezet.

We namen ook contact met de gemeente. Gratis rattenvergif was niet meer verkrijgbaar en de gemeente wilde ook geen actie ondernemen op privéterrein. Er kwamen wel buizen met gif in de wegberm te liggen.

Er zat niets anders op dan, net zoals de buren, op eigen kosten gif in onze tuin te leggen en ik kan je zeggen, goedkoop is dat niet. Bovendien wisten we dat het een op voorhand verloren strijd zou worden.

Deze week kwam de buurvrouw in paniek vertellen dat de ratten ’s nachts onder de motorkap van de auto de warmte kwamen opzoeken. Dat leek ons wel heel straf maar ze had gelijk, de uitwerpselen lagen op het motorblok.

Naast de rioolduikers verschijnen overal gangen. Het is duidelijk dat het riolenstelsel hun uitvalsbasis en nestelplaats is. Ook dit werd al aangegeven bij de gemeente. Er kwam een firma die het riooldeksel openmaakte waarna er een wirwar van ratten alle kanten uit vluchtte. De gaten in het riool werden vakkundig gedicht. Maar helaas, een paar dagen later waren er weer nieuwe gangen te zien.

Ik vrees dat dit om een groot plan van aanpak vraagt. Er moet iets gebeuren op gemeentelijk vlak, alleen staan we nergens.

Of moet ik dan toch mijn blokfluit bovenhalen?

ruimte voor het toeval

n.v.d.r. het model is 1,89m 🙂

Ons tuintje ziet er niet uit: de grote buxusbollen zijn verleden jaar ten prooi gevallen aan de buxusmot en er is nog steeds niets in vervanging geplant. Niet tegenstaande dat kijken we dagelijks met bewonderende blik naar onze tuin.

Verleden jaar dook het plots op uit het niets: een klein plantje met zilvergroene behaarde bladeren. Waarschijnlijk een zaadje dat was aangewaaid of gedropt door een vogel. We vonden het plantje er wel leuk uitzien dus mocht het blijven. We hadden nog geen idee van wat het was of wat het zou worden.

En wat zijn we blij dat we het destijds niet gewied hebben. Het plantje blijft ons verbazen. Het begon te groeien en bleef maar groeien, tot op heden lijkt er geen eind aan te komen. Een paar weken geleden verscheen er als bekroning in het hart van de plant een toorts met gele bloemen. Het kleine plantje is inmiddels uitgegroeid tot een joekel van +2,5m en we zijn erachter gekomen dat het gaat om een “koningskaars” ofte Verbascum thapsus.

Als ik het zo bekijk is dit een mooie metafoor voor het leven. Laat ten allen tijde ruimte voor toeval want het kan de kiem zijn van de prachtigste dingen.

wat je zaait zal je oogsten

img_2301-1

Vol enthousiasme kwam mijn partner binnen: “Heb je al gezien dat aan het hek van de kippenren kleine stinkers groeien?”

(stinker= Vlaamse volksnaam voor Tagetes of Afrikaantje) 

Meteen nam mijn twijfel over de plantenkennis van Eric de bovenhand. Om maar een voorbeeld te noemen: hij is één van die mannen die zich wel eens wil vergissen tussen prei en selder. In één woord samengevat: catastrofaal….

En inderdaad, er stond een klein plantje met één paar diep ingesneden donkergroene Tagetes-achtige blaadjes. Er kwam een herinnering in me op: de bloemenborders in de tuin van mijn jeugd werden omzoomd door oranje bloeiende Tagetes. Ik zie mijn moeder nog dagelijks de uitgebloeide bloemknoppen verwijderen om zaadvorming tegen te gaan. Want zaad neemt de kracht uit de plant weg, zei ze.

Maar dit plantje deed me twijfelen, het was net iets anders dan datgene dat ik kende uit mijn verre verleden.

Even voelen… Harig blad met een typische geur…Ja, net wat ik dacht….

“Dat is geen stinker, slimmeke, het is een tomatenplant!”

“Neeeh?….. Hoe kan dat?”

“Wel, onze kippen ruimen toch onze etensresten op? Een zaadje van een tomaat zal hier op de grond beland zijn. Je zal zien dat er over enkele dagen gele bloemetjes verschijnen, hopelijk gevolgd door echte tomaten. Op voorwaarde dat we de plant goed verzorgen.”

Zo gezegd, zo gedaan….

De plant werd aangebonden tegen het hek en dagelijks gegoten met regenwater.  Ik meende mij ook iets te herinneren van waterscheuten die uit de plantoksels moesten verwijderd worden, dat gebeurde dus ook en natuurlijk werd de nieuwe spruit…euh tomaat…. overladen met hopen aandacht. Ik verdenk mijn partner er zelfs van dat hij er hele gesprekken mee voerde.

In ruil voor al die aandacht ging het plantje groeien….en groeien….de eerste gele bloemetjes….gevolgd door piepkleine, blinkende, ,groene tomaatjes….. met grote verwondering werd de verdere groei gadegeslagen.

Op dit ogenblik hangen er reeds flinke tomatentrossen aan de plant. De eerste vruchten vertonen al een rode zweem. Belangrijk is dat de zon ook haar bijdrage levert, maar dat ligt buiten onze controle. Hopelijk houdt het goede weer nog wat aan zoniet vrees ik dat we alle tomaten niet zullen kunnen oogsten. Bovendien zal de eerste oogst sowieso voor de huissitters zijn want wij gaan binnenkort met vakantie.

Ondertussen is het zo ver dat we gebeten zijn door de tomatenmicrobe en al plannen maakten voor volgend jaar. Zo zullen er tomaten geplant worden langs het ganse hek. Eerst voorzaaien in potjes en dan uitplanten om een groeivoorsprong te geven. Liefst enkele verschillende soorten, maar dat moet ik nog uitzoeken. Mijn lievelingssoorten zijn de Italiaanse langwerpige tomaat en de Coeur de Boeuf tomaat. En de heerlijk zoete trostomaatjes mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Maar de aller allerbeste tomaat is ongetwijfeld een echte, in de zon gerijpte, Italiaanse tomaat. De zon…. die proef je gewoon.

Advies is steeds welkom!

En wat hebben we geleerd van dat verdwaalde tomatenzaadje?

Dat er niets mooier is dan te leven van wat de aarde ons schenkt!

img_2300-1

 

 

 

geluksmomentje van de dag

img_9604foto: Els, 23/10/2016 Beerse

Vanmorgen 8u, de vroege herfstnevels hingen nog in ons tuintje.

We zaten aan de ontbijttafel vanwaar we een mooi zicht op onze tuin hebben.

Onze aandacht werd getrokken door een bijzondere verschijning op onze tuinafsluiting. We herkenden onmiddellijk het kleine, gedrongen, kleurrijke vogeltje met de lange snavel.

‘Een ijsvogeltje, rap, rap, het fototoestel’

Het vogeltje liet zich gewillig fotograferen. Als een echt catwalkmodel draaide hij zich in verschillende poses zodat we zijn prachtig vederkleed volledig zouden kunnen bewonderen. Het fototoestel klikte.

Even bleef hij stilzitten.

Dan plots…..schoot hij als een pijl uit een boog onze vijver in….ging helemaal kopje onder….en vloog weg met, stevig in zijn bek geklemd, één van onze vissen.

En wij…ja wij…bleven verbaasd achter.

De snoodaard…..