tuin

ruimte voor het toeval

n.v.d.r. het model is 1,89m 🙂

Ons tuintje ziet er niet uit: de grote buxusbollen zijn verleden jaar ten prooi gevallen aan de buxusmot en er is nog steeds niets in vervanging geplant. Niet tegenstaande dat kijken we dagelijks met bewonderende blik naar onze tuin.

Verleden jaar dook het plots op uit het niets: een klein plantje met zilvergroene behaarde bladeren. Waarschijnlijk een zaadje dat was aangewaaid of gedropt door een vogel. We vonden het plantje er wel leuk uitzien dus mocht het blijven. We hadden nog geen idee van wat het was of wat het zou worden.

En wat zijn we blij dat we het destijds niet gewied hebben. Het plantje blijft ons verbazen. Het begon te groeien en bleef maar groeien, tot op heden lijkt er geen eind aan te komen. Een paar weken geleden verscheen er als bekroning in het hart van de plant een toorts met gele bloemen. Het kleine plantje is inmiddels uitgegroeid tot een joekel van +2,5m en we zijn erachter gekomen dat het gaat om een “koningskaars” ofte Verbascum thapsus.

Als ik het zo bekijk is dit een mooie metafoor voor het leven. Laat ten allen tijde ruimte voor toeval want het kan de kiem zijn van de prachtigste dingen.

Advertenties

wat je zaait zal je oogsten

img_2301-1

Vol enthousiasme kwam mijn partner binnen: “Heb je al gezien dat aan het hek van de kippenren kleine stinkers groeien?”

(stinker= Vlaamse volksnaam voor Tagetes of Afrikaantje) 

Meteen nam mijn twijfel over de plantenkennis van Eric de bovenhand. Om maar een voorbeeld te noemen: hij is één van die mannen die zich wel eens wil vergissen tussen prei en selder. In één woord samengevat: catastrofaal….

En inderdaad, er stond een klein plantje met één paar diep ingesneden donkergroene Tagetes-achtige blaadjes. Er kwam een herinnering in me op: de bloemenborders in de tuin van mijn jeugd werden omzoomd door oranje bloeiende Tagetes. Ik zie mijn moeder nog dagelijks de uitgebloeide bloemknoppen verwijderen om zaadvorming tegen te gaan. Want zaad neemt de kracht uit de plant weg, zei ze.

Maar dit plantje deed me twijfelen, het was net iets anders dan datgene dat ik kende uit mijn verre verleden.

Even voelen… Harig blad met een typische geur…Ja, net wat ik dacht….

“Dat is geen stinker, slimmeke, het is een tomatenplant!”

“Neeeh?….. Hoe kan dat?”

“Wel, onze kippen ruimen toch onze etensresten op? Een zaadje van een tomaat zal hier op de grond beland zijn. Je zal zien dat er over enkele dagen gele bloemetjes verschijnen, hopelijk gevolgd door echte tomaten. Op voorwaarde dat we de plant goed verzorgen.”

Zo gezegd, zo gedaan….

De plant werd aangebonden tegen het hek en dagelijks gegoten met regenwater.  Ik meende mij ook iets te herinneren van waterscheuten die uit de plantoksels moesten verwijderd worden, dat gebeurde dus ook en natuurlijk werd de nieuwe spruit…euh tomaat…. overladen met hopen aandacht. Ik verdenk mijn partner er zelfs van dat hij er hele gesprekken mee voerde.

In ruil voor al die aandacht ging het plantje groeien….en groeien….de eerste gele bloemetjes….gevolgd door piepkleine, blinkende, ,groene tomaatjes….. met grote verwondering werd de verdere groei gadegeslagen.

Op dit ogenblik hangen er reeds flinke tomatentrossen aan de plant. De eerste vruchten vertonen al een rode zweem. Belangrijk is dat de zon ook haar bijdrage levert, maar dat ligt buiten onze controle. Hopelijk houdt het goede weer nog wat aan zoniet vrees ik dat we alle tomaten niet zullen kunnen oogsten. Bovendien zal de eerste oogst sowieso voor de huissitters zijn want wij gaan binnenkort met vakantie.

Ondertussen is het zo ver dat we gebeten zijn door de tomatenmicrobe en al plannen maakten voor volgend jaar. Zo zullen er tomaten geplant worden langs het ganse hek. Eerst voorzaaien in potjes en dan uitplanten om een groeivoorsprong te geven. Liefst enkele verschillende soorten, maar dat moet ik nog uitzoeken. Mijn lievelingssoorten zijn de Italiaanse langwerpige tomaat en de Coeur de Boeuf tomaat. En de heerlijk zoete trostomaatjes mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Maar de aller allerbeste tomaat is ongetwijfeld een echte, in de zon gerijpte, Italiaanse tomaat. De zon…. die proef je gewoon.

Advies is steeds welkom!

En wat hebben we geleerd van dat verdwaalde tomatenzaadje?

Dat er niets mooier is dan te leven van wat de aarde ons schenkt!

img_2300-1

 

 

 

geluksmomentje van de dag

img_9604foto: Els, 23/10/2016 Beerse

Vanmorgen 8u, de vroege herfstnevels hingen nog in ons tuintje.

We zaten aan de ontbijttafel vanwaar we een mooi zicht op onze tuin hebben.

Onze aandacht werd getrokken door een bijzondere verschijning op onze tuinafsluiting. We herkenden onmiddellijk het kleine, gedrongen, kleurrijke vogeltje met de lange snavel.

‘Een ijsvogeltje, rap, rap, het fototoestel’

Het vogeltje liet zich gewillig fotograferen. Als een echt catwalkmodel draaide hij zich in verschillende poses zodat we zijn prachtig vederkleed volledig zouden kunnen bewonderen. Het fototoestel klikte.

Even bleef hij stilzitten.

Dan plots…..schoot hij als een pijl uit een boog onze vijver in….ging helemaal kopje onder….en vloog weg met, stevig in zijn bek geklemd, één van onze vissen.

En wij…ja wij…bleven verbaasd achter.

De snoodaard…..