vakantie

des mots qui disent tout

 

foto’s: Els 2016/ 2017 Frankrijk

Advertenties

vakantiefoto

 

foto: Els, 8/2017 Frankrijk
Dit is een foto uit de fotoreeks die ik op een vroege ochtend maakte in het prachtige keteldal van de Cirque de Troumouse (Franse Pyreneeën). We waren er dit jaar voor de derde maal, en ik blijf het indrukwekkend mooi vinden. De grootsheid, de stilte, de dieren….erg imponerend.

Ik besef dat de kwaliteit niet top is (Iphone) maar ik vind het licht van de opkomende zon die de bergen verlicht zo mooi.

Een gelukstreffer en een mooie herinnering.

En op vraag van Stef (zie reactie) de foto van de berggeit:

the missing link

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verleden week kregen we fantastisch nieuws. Onze ex- buren kwamen even terug naar België. Joehoe!

Enige maanden geleden kozen onze toenmalige buren,Ingrid en Dirk ervoor om de Belgische drukte en stress voorgoed achter zich te laten en te emigreren.

Tijdens hun eerste week als kersverse inwoners van Spanje hadden we hen al een bezoekje gebracht. En we zagen dat het goed was…dat ze ginds inderdaad hun plekje gevonden hadden.

Dus…..als je zin hebt in een vakantie, kort of lang, als je houdt van rust, natuur, de zon op je bolleke en graag ontvangen wordt door warme mensen dan is dit het adres!

Casa las Olivas in Alora, Spanje

Bij de aankondiging van het nakende bezoek waren er in België vier hartjes die een geweldige vreugdesprong maakten.

De vrolijke zes zouden voor enkele dagen weer verenigd zijn!

Wat hadden we elkaar gemist.

Je kan wel zeggen dat we een hechte vriendengroep zijn. Zes handen op één buik, of hoe noem je dat dan? We delen niet enkel mooie dingen maar ook grote en kleine zorgen met elkaar. Bijgevolg zijn de momenten die we samen doorbrengen soms behoorlijk emotioneel. Een lach en een traan. Super toch?

Goed, Dirk en Ingrid zouden dus naar België komen.

Even was ik bang dat de fysieke afstand die er tussen ons gekomen was zich ook in onze vriendschap zou laten voelen. Maar nee hoor! Er werd druk geknuffeld, ik heb het als heel intens ervaren. Zij behoren trouwens tot de enige mensen die mij eens goed mogen vastpakken. En met goed bedoel ik echt goed hè, borstjes tegen borstjes en borstjes tegen borstkas 🙂 wat voor mij heel wat betekent want ik ben namelijk niet zo knuffelig aangelegd.

Er werd een eenvoudig ovenschoteltje gekookt, fles(sen) wijn en wat bier in huis gehaald (en wat water en frisdrank voor Bob). En chips voor Stef (grapje Stef 😉 je kent ons wel). Het werd een mooie avond. We hadden elkaar ook zoveel te vertellen.

IMG_2060

En de avond nadien een verjaardagsetentje met z’n zessen.

Geniet, geniet…

En dan de pijn van het afscheid.

En de belofte dat we het niet zullen toelaten dat er afstand tussen ons komt.

En dat we contact houden via onze Messenger groep ‘The Missing Link’.

En dat we elkaar over enkele weken irl terugzien in Spanje.

Het aftellen kan beginnen.

 

Le Marronier

Zomer 2015.

Frankrijk, de Provence.

Ergens in een eeuwenoud dorpje waar het ondergoed ongegeneerd langs de straatkant op de wasdraad hangt en waar je als vreemdeling de starende blikken van de dorpelingen op je rug voelt priemen.

Daar waar de smalle straten omzoomd zijn door scheefgezakte huizen en waar de ‘Boulangerie Artisanale’ nog niet heeft moeten wijken voor souvenierwinkels,  fastfoodrestaurants en andere tekenen van de ‘beschaafde’ wereld.

Daar waar het ‘eau potable’ op het dorpsplein rijkelijk uit de sierlijke koperen kraantjes in de natuurstenen wasbekkens stroomt.

Het was in één van die smalle dorpsstraten dat we op het terras van ‘Le Marronier’ belandden.

‘Snack’ en ‘plat du jour’ stond te lezen op het krijtbord tegen de voorgevel.

Onze maag kon wel wat vulling gebruiken en we namen plaats op de kunststof tuinstoelen onder een vaalrode parasol. In een vorig leven was die parasol ongetwijfeld fuchsia. De tafel was bedekt was met een toîle cireé.

Dit  zette meteen de toon van wat er zou volgen.

Pure nostalgie….

De dienster, een vrouw van naar schatting een jaar of zestig kwam onze richting uit. Ze had zichtbaar haar best gedaan om zich op te tutten, droeg een opvallend felgekleurde gebloemde voorbindschort zoals mijn moeder 40 jaar geleden wel eens droeg. Haar felblauwe oorbellen waren in perfecte combinatie met haar kleding.

Ze begroette ons vriendelijk en je kon in haar stem een zeker respect naar ons toe horen. Misschien waren we vandaag wel haar enige klanten….de straten waren verlaten.

We keken rondom ons. Zo typisch Frankrijk, die eenvoud…

Hoe kon deze zaak rendabel zijn, dacht ik? Ze was, zoals de meeste Fransen,  waarschijnlijk vlug tevreden en wilde geen stresstoestanden in haar leven, ja, ik kon geen andere verklaring bedenken. En gelijk heeft ze: eenvoud siert.

Omdat je er in Frankrijk nooit mag van uitgaan dat de kok op dat moment inderdaad ook zin heeft om te koken diepte ik mijn beste schoolfrans op en vroeg: ‘Est-ce que c’est possible de manger quelque chose, madame?’

De dame in kwestie draaide zich om in de richting van de inkomdeur van haar etablissement en riep met krachtige stem ‘ Marie-Claire, est-ce qu’il y a encore du rôti de porc?’ Eric en ik hadden moeite om onze lach te onderdrukken…….

Na een bevestigend antwoord, dat haar luidkeels werd toegeroepen vanuit de keuken, stelde ze ons haar plat du jour voor:

salade de riz- rôti de porc avec spaghetti et sauce bolognèse- une glace

‘Parfaît madame, et pour boire un pichet de vin blanc, s’il vous plaît’ vulde ik aan.

De dame begaf zich zichtbaar tevreden richting keuken om even later de in Frankrijk gebruikelijke fles water met 2 glazen op onze tafel te zetten.

De tot de rand gevulde pichet witte wijn volgde snel.

IMG_1453

Eric en ik praatten wat. Door het warme weer voelde de met lavendelbloemen bedrukte toîle cireé wat plakkerig aan.

De omgeving beïnvloedde ons gesprek. We hadden het over vroeger, onze jeugdjaren. Over hoe wij vroeger soep, hoofdschotel en dessert uit hetzelfde bord aten, over met de hand afwassen, over zelfgekweekte groenten eten. Over Eric die  zijn eerste spaghetti at als hij al getrouwd was. Over dat er bij onze grootouders elk jaar een varken geslacht werd.

Al gauw volgde de entreé, Salade de Riz, geserveerd op bordjes die ik herkende uit mijn jeugd. Ik durf te wedden dat ze onderaan de merkstempel van Arcopal droegen.

IMG_0619

De hoofdschotel leek ons een wat rare combinatie. Varkensgebraad met flinke vetstukjes tussen, spaghetti bolognaise, wat sla en in de oven gedroogde tomaten. De gemalen kaas in een plastiek potje.

Zoiets zouden wij thuis eten als het ‘restjesdag’ was.

Maar niettemin proefde je dat het met liefde en met verse producten klaargemaakt was.

Ik weet dat andere mensen misschien hun neus hadden opgehaald maar voor ons was het best o.k. Meer nog, we zagen het eerder als een belevenis, de uitbaatster deed toch zo erg haar best om het ons naar onze zin te maken. We voelden ons echt ‘in de watten gelegd’. Hadden we iets sjieker willen eten hadden we wel een ander etablissement uitgekozen.

IMG_1456

Na het hoofdgerecht kwam de vrouw zich excuseren, want ramp o ramp de crème glace was op. Ze vond het zóóó erg dat ze ons geen ijsje kon scheppen.

We gingen op haar voorstel in om een tas koffie te nemen.

We praatten nog wat na en dan vroeg ik ‘l’addition’.

We kregen een handgeschreven papiertje op onze tafel. Spijtig genoeg heb ik daar geen foto van.  De totaalsom: nog geen €20/2p. De koffie bleek niet bijgerekend. Toen ik haar daar attent op maakte gaf ze aan dat dit een compensatie was voor het ijsje dat we niet gekregen hadden.

Ik gaf aan dat ik dat niet wilde en gaf haar nog een fooi bovenop. De tevredenheid straalde van haar gezicht toen ze het briefje aannam. Haar dag was gemaakt, hiermee had ze waarschijnlijk haar dagomzet binnengehaald want we zaten nog steeds helemaal alleen op het terras.

We vervolgden onze weg en keken even achterom.

Ze zwaaide ons nog na…

 

 

 

accés interdit (deel 2)

Nog steeds onder de indruk van het vervallen sanatorium dat we net bezochten begonnen we aan de stevige klim naar de Cabane du Berger.

De dicht bij elkaar liggende hoogtelijnen op de op de kaart vertelde ons dat we op korte afstand zo’n 450m hoogteverschil zouden moeten overbruggen. Dat valt wel mee maar met dit warme weer wordt het gegarandeerd zweten!

Het onverharde paadje kronkelde stevig naar boven. De klim verliep grotendeels door een bos wat ons belette om ver voor- of achteruit te kijken.

Halfweg de klim even een tussenstop om wat energie op te doen, wat uit te puffen en dan weer verder.

 

 

En daar stond ze dan, op 1520 hoogtemeters, de Cabane de Berger. De herdershut was gedeeltelijk onder een groot rotsblok gebouwd.

IMG_1530

En ditmaal geen ‘accés interdit’. De houten deur was los.

Voorzichtig gaf ik er een duwtje tegen…

De inrichting was zeer primitief, een tweepersoonsbed gemaakt uit planken, een haardje om je indien nodig warm te houden of te koken, een vloer van aangestampte aarde. Ja, ik zou geen probleem hebben om hier te overnachten.

En wat zeer bijzonder was: er lag een gastenboek. Een blik in het boek vertelde ons dat het vooral Franstaligen waren die deze herdershut bezocht hadden.

Grappige teksten, pakkende teksten, bedankingen van mensen die van deze plek genoten hadden of er tot rust gekomen waren, herinneringen aan overleden familieleden, een kindertekening en hier en daar zelfs een Nederlandstalige tekst.

Even de omgeving verkennen.

Boven ons de steile rotswand. Het zicht op het dal werd ons gedeeltelijk ontnomen door de vele bomen die op de berghelling stonden, spijtig.

IMG_0638

IMG_1532

Tijd voor een picknick. Een stokbrood, een stuk kaas, een zakmes en wat drinken werden uitgestald op onze Flinstones tafel, wat heeft een mens meer nodig?

En natuurlijk wat brokjes en water voor Doshi die ook mee is. Ook zij genoot zichtbaar .

IMG_8811

IMG_1548

Na het eten was er nog tijd genoeg voor de platte rust. Wat genoten van de stilte, heerlijk.

Doshi waakte wel over ons….

De verrekijker werd uit de rugzak gehaald: wat naar de roofvogels getuurd die cirkelend langs de rotswand de thermiek opzochten. Fascinerend.

IMG_1543

Ondertussen was het al een stuk in de namiddag en werd het tijd om terug af te dalen.

St. Hilaire de Touvet houden we zeker in gedachten. Na wat opzoekwerk ontdekten we dat er boven op de  grillige rotskam een wandelpad is. Het uitzicht, de rust en de natuur moeten er super zijn! Maar dat is voor een volgende keer.

Op genieten staat toch geen maat, denk ik maar…

accès interdit (deel 1)

Soms doe je van die domme dingen die onomkeerbaar zijn maar achteraf toch de moeite waard blijken te zijn geweest. Zoals op vakantie in Frankrijk een smalle bochtige bergpas oprijden die ten strengste verboden is voor mobilhomes.

Omdat omkeren, praktisch gezien, uitgesloten was hadden we weinig keuze, we moesten wel doorrijden. Dit in de hoop geen tegenligger tegen te komen. En spannend dat het was! Ik hield me stevig vast, ging wat meer naar het midden zitten, weg van de afgrond die zich aan mijn zijde bevond. Oooh’s en aaah’s kon ik niet onderdrukken. Ik hield regelmatig mijn adem in, klemde mijn tanden op elkaar en probeerde mijn angst wat te verstoppen.

Gelukkig bracht ons mobiele huis ons zonder problemen en zonder tegenligger op een soort bergplateau.

We zetten ons even aan de kant om te bekomen van de spanning. Tafel en stoelen werden uitgehaald en onder de Franse zomerzon smaakte de baguette en het stuk plaatselijke kaas voortreffelijk.

Ondertussen bewonderden we de omgeving. Links van ons de rotsen, rechts van ons een diepe afgrond. We bevonden ons duidelijk op een bergplateau ergens midden op een helling.

Op de berghelling stond een gebouw dat onze aandacht trok. Het waren eigenlijk 3 uitzonderlijk grote gebouwen, en het geheel was, naar Franse normen, best wel modern te noemen. Benieuwd naar de functie van het gebouw werd de verrekijker erbij gehaald.

IMG_1558.JPG

We zoomden in en waren verbaasd van wat we te zien kregen.

Het gebouw bleek er helemaal niet zo goed uit te zien. Meer nog, het was compleet in verval.

Onze nieuwsgierigheid was gewekt. We besloten om in St-Hilaire-du-Touvet te overnachten en ’s anderendaags op onderzoek uit te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Ons plan bestond eruit om de gebouwen als eerste stop te gebruiken en daarna door te trekken tot net onder de steile rotswand waar een herdershutje stond. Het uitzicht moest er ongelofelijk zijn.

In de ochtend werden de rugzakken klaargemaakt. Het beloofde een stevige klim te worden. Genoeg proviand en water meenemen dus.

Over geasfalteerde wegen stegen we boven het dorp uit en naderden we ons eerste doel.

Daar stootten op dit bord:

IMG_1484.JPG

Teleurstelling gevolgd door een moment van twijfel….maar onze nieuwsgierigheid nam de bovenhand en we besloten het bord te negeren.

Dit was ons eerste beeld van het gebouw:

IMG_1487.jpg

Je kan je wel voorstellen dat ik niet te bedwingen was om de rest en vooral om de binnenkant van het gebouw te bekijken.

Waartoe diende het? Kan ik naar binnen? Waar is de ingang? Is er binnenin nog iets te zien? Vind ik nog iets bruikbaar? Is er bewaking? Is het veilig?….

In mijn fascinatie voor oude en vervallen gebouwen ben ik niet te stoppen en dat weet Eric. Als hij mij dit zou verbieden zou hij de rest van onze vakantie, wat zeg ik de rest van het jaar, mijn gezaag moeten aanhoren over die gemiste kans.

We liepen rond het gebouw en vonden  de ingang verrassend genoeg aan de achterzijde.

 

IMG_1524

Voorzichtig liep ik onder de pui de inkomhal binnen. De grond lag bezaaid met puin en glasscherven. Graffiti overal, plafondtegels verdwenen, omvergeduwde kasten, uitgebroken deuren,…

 

IMG_1504.JPG

 

Lange gangen, kleine kamers. Het deed me aan een ziekenhuis denken.

IMG_1511.jpg

 

IMG_1519.JPG

 

IMG_1514.JPG

 

Er waren ook grote ruimtes. We zagen een keuken, zwembad, kleedkamers, bar met dansgelegenheid, grote veranda’s, onderzoekskamers met dossierkasten, operatiezalen, een kapel en zelfs een bioscoop. Om je een idee te geven van de grootte van onderstaande graffiti in de bioscoop, deze is ongeveer 4,5m hoog.

IMG_1516.JPG

 

 

IMG_1509.JPG

 

Heel indrukwekkend allemaal. Mooi en niet mooi. En zo groot. Zo onbegrijpelijk. Dit lijkt geen oud gebouw maar wat is dan de reden van het verval? Wat heeft zich hier afgespeeld? Het lijkt wel een spookgebouw. Het geheel heeft een blijvende indruk op mij nagelaten.

Ik wilde graag alles verkennen maar Eric was er niet erg gerust in. En gelijk had hij. Ik heb hem dan ook pas achteraf verteld dat ik zilverpapier en injectiespuiten gevonden had….

Wie meer wil weten over de functie en het verval van dit imposante gebouw: ‘Les Petites- Roches’ de Saint-Hilaire-Du-Touvet

Kort samengevat: het is inderdaad een in onbruik geraakt TBC sanatorium. Met het verdwijnen van TBC viel ook de functie van het gebouw weg. De officieel zeer betwiste reden van de leegstand was het gevaar op lawines.

Ik kan me inbeelden dat de sluiting van het sanatorium een ramp moet geweest zijn voor de plaatselijke bevolking. Waarschijnlijk zullen alle inwoners van het dorp en de omliggende dorpen hier een job gehad hebben.

Na 2u rondneuzen en het nemen van talrijke foto’s waren we klaar voor het tweede deel van onze dagtocht: de klim naar de herdershut net boven de boomgrens.