vakantie

Frankrijk, je t’aime!

Ik hou van Frankrijk, zoveel is zeker.

Wat zijn de dingen die daartoe bijdragen? Het feit dat Frankrijk me blijft verrassen is een belangrijk gegeven, ik hou van verrassingen! In Frankrijk krijg je deze zomaar in de schoot geworpen. Dan heb ik het over de verrassend mooie plekjes die je niet in een reisgids vindt. Toeristische plaatsen trachten wij zoveel mogelijk te vermijden wat ons geen doorsnee toeristen maakt. Nee, het zijn die andere verborgen, pakkend eenvoudige plekjes die ons aanspreken.

Wanneer Eric en ik op één van die plekjes met bewonderende blik de natuur proberen in ons op te nemen zeggen we wel eens tegen elkaar: ‘Als dit België zou zijn zou je hier toegang moeten betalen, was het drummen aan de ingang, er zou zeker een terras voorzien zijn en een standje met souvenirs. Het geheel zou ook super beveiligd zijn bij water, afgronden en ga zo maar door… maar in Frankrijk….niets, gewoon puur natuur. En belangrijk: geen drukte, je bent er meestal alleen.

Omdat wij geen enkel bijzonder plekje wil missen is een goede voorbereiding van onze jaarlijkse camper reis door Frankrijk noodzakelijk.

Gedurende het ganse jaar verzamel ik allerhande info over plaatsen, bezienswaardigheden en dagtochten die onze interesse hebben. Enkele weken voor vertrek breng ik al deze bijzonderheden over op een oude landkaart. Hierop baseren we het reisschema van de camperreis. De informatie over de plaatsen wordt afgedrukt en bundel ik tot een eigen reisgids.

Laat Ciara buiten maar over het land razen, ik ben onze vakantie aan het voorbereiden, wijntje erbij en mijn gedachten laat ik lekker afdwalen naar la Douce France….

Zalig zij

foto: Els, 10/10/2019 El Chorro Spanje

Zalig zij de dagen van het nietsdoen,

de zon die mijn steeds koude lijf verwarmt,

de wandelschoenen die me naar de mooiste plekken brengen,

de dagen zonder het moet-gevoel,

het gedachtenloze lege hoofd waar eindelijk ruimte vrijkomt voor andere dingen,

de stressloze omgeving waar leven zo eenvoudig lijkt,

tot het besef te komen dat samen-zijn met partner en vrienden belangrijk is in het leven

de lange tafel die steeds rijkelijk gevuld is,

de afstand die ontstaat tot het dagelijks leven waardoor je dit met een nuchtere blik kan overschouwen,

de gezellige avonden samen, de gesprekken met veel lachen en af en toe een traan

de tijd die de letters, dansend in mijn hoofd, nu wel krijgen om samen te smelten tot woorden, tot zinnen, tot tekst

Amen


Ingrid en Dirk, Carine en Stef, Eric, Émilie dank jullie wel voor het fijne gezelschap die deze korte vakantie maakte tot eentje om in te kaderen.

B&B Casa las Olivas, Alora Spanje

Ik ben bijna vergeten

hoe vers gezette koffie ruikt

welke schoonheid er in eenvoud schuilt

hoe het geluid van de stilte in mijn oren klinkt

hoe het is om zonder vaste planning te leven

Het is de hoogste tijd om mezelf weer bovenaan mijn to do lijstje te zetten.

Ik kijk er zo erg naar uit om veertien dagen met de camper rond te trekken door het prachtige Frankrijk, het land dat ik in mijn hart heb gesloten.

Zoals steeds hebben we geen vaste planning, enkel het begin- en het eindpunt staan vast. Tussen deze punten laten we ons verrassen door de schoonheid der natuur, eeuwenoude verstilde dorpen, boeiende ontmoetingen, versgebakken baguettes, een sterk ochtendkoffietje op het dorpsplein en kijken we reikhalzend uit naar wat er om de volgende hoek schuilt. Samen-leven, samen-genieten en samen-doen, op ons ritme, rustig aan….

foto: Els Comps (F) 14/08/2016

YES, I did it!!!

img_8652
Badlaken en boek stevig onder de arm geklemd baande ik mij een weg tussen de tepeltjesgewijs geordende lichamen., lichamen zoals God ze geschapen had.

Buiten een eenvoudig bord dat midden op het strand neergeplant stond was er niets dat erop wees dat hier een bijzonder soort badgasten hun favoriete hobby aan het beoefenen was.

Het lavazand brandde onder mijn voeten toen ik op mijn tippen in snelle  pas over het strand liep. In mijn gebloemde jurk voelde ik me bekeken…. dus eigende ik me snel het eerste vrije plekje op het zwarte strand toe. Aan de kant weliswaar want zo zelfzeker voelde ik me niet.

Met een breed uitzwaaiend armgebaar ontvouwde ik mijn kleurig badlaken, maakte de knoop van mijn wikkeljurk los en liet hem van mijn naakte lichaam glijden om mij vervolgens in een recordtempo op het badlaken neer te ploffen. Snel mijn benen voor mijn bovenlichaam opgetrokken en een boek ter hand genomen als extra afscherming tegen gluurders. Dit gaf me de gelegenheid om mijn omgeving te observeren.

Werkelijk alle variaties van het menselijk ras waren vertegenwoordigd: van jong tot oud, man en vrouw, blank en minder blank, kaalgeschoren, netjes getrimd maar ook hele eksternesten (dames, over je bikinilijn hoef je jezelf dus geen zorgen te maken want die is er simpelweg niet), groot en klein, mager en zwaarlijvig en alle onderling denkbare combinaties.

Al gauw kon ik de naakte zonneaanbidders indelen in categorieën. Je had de overtuigde naturisten, volledig gebruind en zonder enige gène hun lichaam tentoonstellend. Velen onder hen met armen en benen wijd gespreid om optimaal van de zon te kunnen genieten. Niet altijd even aangenaam om te bekijken, dacht ik bij mezelf. Anderzijds had je de occasionele wit-bruin gevlekte naturist. En voor mezelf creëerde ik een derde categorie: de witte zonneklopper die helemaal niet houdt van braden in de zon maar zich openstelt voor een nieuwe ervaring.

Wat me aangenaam verraste was dat er niemand maar dan ook niemand naar mij gluurde. Geen man die stiekem over zijn krant keek, niemand die zijn zonnebril op zijn neus had laten zakken om vanuit een ooghoek naar mij te staren…dat bleken gelukkig fabeltjes.

De spanning vloeide langzaam weg uit mijn lichaam. Ik duwde mijn voeten voorwaarts in het warme zwarte lavazand, legde mijn boek terzijde en liet mezelf in een comfortabele rugligging zakken. Een frisse oceaanbries (blies door mijn haren dacht ik te schrijven maar voor lezers met veel verbeelding laat ik dat achterwege) koelde mijn opgewarmde lichaam….heerlijk! Het voelde een beetje als naakt zwemmen, ook zo’n fijn gevoel. Mijn ogen werden zwaar en ik doezelde even weg.

Toen ik mijn ogen opende lag er naast me een man die ik nog niet opgemerkt had. Ik voelde zijn ogen, hij zocht oogcontact. Ik keek hem vragend aan waarop hij reageerde:

“Zaten wij niet op hetzelfde vliegtuig?”

“Belgische?”

Ik knikte bevestigend.

“Jij bent Nederlander zeker?”

Hij knikte eveneens.

“Dat dacht ik al…”

Vervolgens draaide ik mijn hoofd in de andere richting en dacht: zwijg toch man, dit is het verkeerde moment, echt het verkeerde moment….

heerlijk terugdenken: casa caminante

Toen we vannacht in het vakantiehuis “Casa Caminante” toekwamen had het schaars verlichte Andalousische dorpje El Chorro weinig van zijn omgeving prijsgegeven.

Vanochtend, bij het openen van de gordijnen, was onze verbazing des te groter….we werden getrakteerd op een bijzonder uitzicht: bergen, zon, water….en belangrijk, stilte.

zicht vanuit het vakantiehuis

Dit deed onze harten sneller slaan, daarom waren we hier. We konden niet wachten om onze wandelschoenen aan te trekken en alles te ontdekken. Maar eerst ontbijten op het gezellige terras. Het vakantiehuisje is een aanrader, ideaal voor 2 koppels of een gezin. Het is aangenaam gezellig en voorzien van alle luxe!

img_6951

Tijdens het ontbijt kreeg het plan voor een eerste verkennende wandeling  vorm. De Caminito del Rey is natuurlijk een must. Je kan vlakbij op de bus stappen die je naar het beginpunt van de wandeling brengt (wel vooraf reserveren).

Vermits we de Caminito del Rey 2 jaar voordien al stapten viel onze keuze op de “Escalera Arabe” met een uitbreiding van de wandeling door het natuurgebied van El Chorro.

Voor vertrek nog snel de vlakbij gelegen mini supermarket binnengelopen. De Spaanse winkelmadam hees zichzelf met moeite uit haar luie zetel naast de winkeldeur. Blijkbaar hadden we haar gestoord bij het volgen van haar dagelijkse portie soap. Sorry madam, graag een stokbrood, een stuk kaas en wat Serranoham voor onderweg.

Rugzak inpakken en we waren klaar om ons onder te dompelen in de natuur van El Chorro. We startten de wandeling in oostelijke richting. De ochtendzon brandde op ons gezicht. en de fleece die ik bij aanvang van de wandeling nog aan had verdween al snel in de rugzak. Na 200m, dichtbij een rotswand passeerden we de piepkleine bijna sprookjesachtige grotwoningen die voornamelijk verhuurd worden aan klimmers die in deze omgeving ruimschoots aan hun trekken komen.

Het wandelpad was prima begaanbaar en bleef zacht stijgen.

Tegen de rotswand konden we al een glimp van de Arabische Trappen opvangen. Het pad daar naartoe bezorgde ons enkele prachtige vergezichten die ons al een voorsmaakje gaven van wat ons te wachten stond.

de top

300 treden hoger werden we getrakteerd op een weids uitzicht over de omgeving. Hoog tijd om een schaduwrijk plaatsje te zoeken want de klim in combinatie met de brandende zon had ervoor gezorgd dat we zweetten als een paard. Van die pauze maakten we ook dankbaar gebruik om onze energievoorraad wat aan te vullen. Het stokbrood, de plaatselijke geitenkaas en serranoham smaakten verrukkelijk.

De verrekijker werd bovengehaald om te gieren die om de bergtoppen cirkelden van naderbij te observeren. We praatten, eerder fluisterden om de dieren niet op te schrikken, en observeerden vooral. Dit is ontspanning…..dit is vakantie…dit is genieten!


Een uur later moesten we verder, de schaduwen werden langer, en we weten dat de duisternis je hier plots kan overvallen. Dus liepen we stevig doorstappend de naaldboombossen in richting vakantiehuis.

Terwijl ik een koele fles cava uit de koelkast haalde ontpopte mijn stappartner zich tot een ware badmeester.

Met een frisse duik en een glaasje cava werd deze eerste ontspannende vakantiedag afgesloten.

Carcassonne

Mijn aandacht werd getrokken door een foto op de blog van Thom.

Meteen swipete ik door mijn vakantiefoto’s van de voorbije zomer toen we op een bewolkte dag voor de tweede keer de middeleeuwse vestingstad Carcassonne bezochten.

Wielerliefhebbers die de Tour gevolgd hebben konden niet naast de rare gele strepen op de vestingsmuren van de oude stad kijken. Het ging om een kunstproject. Wees gerust, de strepen zijn niet echt geschilderd. Ze bestaan uit dunne aluminium stroken die slechts tijdelijk de muren sierden of volgens sommigen ont-sierden. Het project fascineerde mij zodanig dat ik het eens van dichtbij wilde bekijken.

Zodoende maakten we deze zomer op weg naar de Pyreneeën een tussenstop in Carcassonne. Van ver zagen de strepen er raar en willekeurig aangebracht uit. Ik begreep de bedoeling niet, ik vond het niet mooi. We parkeerden de camper en stapten naar de ingang van de Cité, recht het autovrije centrum van de middeleeuwse stad in. In tegenstelling tot ons eerste bezoek van een paar jaar voordien was het nu pokkedruk.

Over de stad zelf kan ik kort zijn: smalle straatjes vol schuifelende, drummende toeristen, veel te druk en te toeristisch. Het ene winkeltje naast het andere afgewisseld met restaurants en hotels. Niet mijn ding. In Frankrijk zijn er naar mijn mening veel mooiere authentieke Middeleeuwse vestingstadjes te bekijken. Soms ontdek je deze pareltjes toevallig, soms moet je echt op zoek gaan maar ze zijn er!

Toch een tip: je moet Carcassonne natuurlijk wel eens in je leven gezien hebben. En dan raad ik aan om de stad bij zonsopgang te bezoeken. Geen parkeerproblemen, de steegjes zijn dan leeg, de winkeltjes zijn nog niet geopend en worden d.m.v. handkarren bevoorraad, overal rust, veel aangenamer. En bovendien kan je in de vroege ochtend mooiere foto’s maken.

Pas toen we de stad wilden verlaten langs de andere toegangspoort ontdekten we per toeval de opzet van het kunstproject. De meeste bezoekers liepen er straal voorbij maar ik merkte het op: als je op een bepaalde plaats ging staan smolten de gele strepen in elkaar en vormden concentrische cirkels. Ik vond het wel iets hebben.

ik zag…en ik voelde

IMG_0104

Vanop de berg waar ik deze foto maakte had ik een wijds uitzicht over de toppen van de Franse Pyreneeën. Nergens een spoor te bekennen van iets wat door mensenhanden gemaakt was, in de verste verte geen huis, weg of medemens……

Ik was compleet overdonderd  door de indrukwekkende schoonheid van de natuur, voelde mezelf immens klein, één met de natuur, één met het leven. De oppervlakkigheid uit het dagelijks bestaan was verdwenen. Het leek alsof ik opgetilt was naar een diepere dimensie, dichter tot de kern van het leven, zo dicht dat ik hem bijna kon aanraken. Het gaf me een warm thuisgevoel.  Mijn aandacht was teruggeplooid op mijn diepste zuiverste ik. Ik was volledig in vrede met mezelf. Deze gewaarwording was zeer intens.

Het was zo’n aangenaam gevoel dat ik niet meer weg wilde uit die toestand. Misschien is dit gevoel wel te vergelijken met een soort meditatieve toestand waar ik ongewild in beland was? Eigenlijk heb ik er geen uitleg voor, maar het blijft bijzonder dit te mogen ervaren.