wandelen

ik zag…en ik voelde

IMG_0104

Vanop de berg waar ik deze foto maakte had ik een wijds uitzicht over de toppen van de Franse Pyreneeën. Nergens een spoor te bekennen van iets wat door mensenhanden gemaakt was, in de verste verte geen huis, weg of medemens……

Ik was compleet overdonderd  door de indrukwekkende schoonheid van de natuur, voelde mezelf immens klein, één met de natuur, één met het leven. De oppervlakkigheid uit het dagelijks bestaan was verdwenen. Het leek alsof ik opgetilt was naar een diepere dimensie, dichter tot de kern van het leven, zo dicht dat ik hem bijna kon aanraken. Het gaf me een warm thuisgevoel.  Mijn aandacht was teruggeplooid op mijn diepste zuiverste ik. Ik was volledig in vrede met mezelf. Deze gewaarwording was zeer intens.

Het was zo’n aangenaam gevoel dat ik niet meer weg wilde uit die toestand. Misschien is dit gevoel wel te vergelijken met een soort meditatieve toestand waar ik ongewild in beland was? Eigenlijk heb ik er geen uitleg voor, maar het blijft bijzonder dit te mogen ervaren.

mijn intuïtie zegt me…

Een paar vrije dagen, de natuur, een rugzak met wat proviand, wandelschoenen, iets om te schrijven en te fotograferen en verder niets…alleen met mezelf op pad. De ganse dag stevig doorstappen, hoofd leegmaken, aarden,….

Ik voel aan dat dit goed voor me zal zijn, dat ik er deugd van zou hebben. Mijn intuïtie vertelt het me. Maar het idee wordt niet enthousiast onthaald door mijn omgeving. Ook niet door mijn partner en mijn ouders die rationele denkers zijn.

“Een vrouw alleen in de bossen? Is dat niet gevaarlijk? Wat als er iets gebeurt?….”

Ik begrijp hun bezorgdheid hoor. Maar “als, als”… is er me teveel aan. Natuurlijk ga ik er alles aan doen om gevaarlijke situaties te vermijden. Maar het feit dat er iets “zou” kunnen gebeuren vind ik te ver gaan. Dan beweeg je jezelf ook niet in het Belgische verkeer. Dit argument zal me dus niet beletten om mijn tocht te maken.

Maar omdat ik het niet kan aanzien de thuisblijvers met een ongerust gevoel achter te laten is er een compromis gesloten. Het oorspronkelijke plan was een 7 daagse tocht in de Ardennen, overnachten in een tentje. Dit plan is momenteel afgezwakt naar 3 dagen in de vrij directe omgeving en overnachten in een B&B of hotel. Dat is toch een serieuze stap in de richting van de thuisblijvers, niet? En daar stel ik me (voorlopig 🙂 ) tevreden mee.

Intussen vraag ik me af: waar en wanneer is het nog mogelijk om je intuïtie te volgen in onze moderne tijd? Het feit dat intuïtie een onbewust proces is maakt het net zo een waardevolle raadgever. Het intuïtieve gevoel wordt door de levensjaren heen opgebouwd. Ervaringen en waarnemingen worden opgeslagen en vormen de vijver waaruit je intuïtie vist. Ik ben ervan overtuigd dat het  volgen van je intuïtie je een goed gevoel kan geven. Maar dit kan enkel als ze niet geblokkeerd wordt door emoties en rationele redeneringen.

Dus ik ga een keer heel egoïstisch zijn en ergens in juli op mini-trektocht vertrekken!

IMG_0502

 

 

Le Marronier

Zomer 2015.

Frankrijk, Provence.

Ergens in een eeuwenoud dorpje waar de inwoners het ondergoed ongegeneerd langs de straatkant op de wasdraad hangen en waar je als vreemdeling de starende blikken van de dorpelingen op je rug voelt priemen.

Daar waar de smalle straten omzoomd zijn door scheefgezakte huizen en waar de ‘Boulangerie Artisanale’ nog niet heeft moeten wijken voor souvenierwinkels,  fastfoodrestaurants en andere tekenen van de ‘beschaafde’ wereld.

Daar waar het ‘eau potable’ op het dorpsplein rijkelijk uit de sierlijke koperen kraantjes in de natuurstenen wasbekkens stroomt.

Het was in één van die smalle dorpsstraten dat we op het terras van ‘Le Marronier’ belandden.

‘Snack’ en ‘plat du jour’ stond te lezen op het krijtbord tegen de voorgevel.

Onze maag kon wel wat vulling gebruiken en we namen plaats op de kunststof tuinstoelen onder een vaalrode parasol. In een vorig leven was die parasol ongetwijfeld fuchsia. De tafel was bedekt was met een toîle cireé.

Dit zette meteen de toon van wat er zou volgen.

Pure nostalgie….

De dienster, een vrouw van naar schatting een jaar of zestig kwam onze richting uit. Ze had zichtbaar haar best gedaan om zich op te tutten, droeg een opvallend felgekleurde gebloemde voorbindschort zoals mijn moeder 40 jaar geleden wel eens droeg. Haar felblauwe oorbellen waren in perfecte combinatie met haar kleding.

Ze begroette ons vriendelijk en je kon in haar stem een zeker respect naar ons toe horen. Misschien waren we vandaag wel haar enige klanten….de straten waren verlaten.

We keken rondom ons. Zo typisch Frankrijk, die eenvoud…

Hoe kon deze zaak rendabel zijn, dacht ik? Ze was, zoals de meeste Fransen,  waarschijnlijk vlug tevreden en wilde geen stresstoestanden in haar leven, ja, ik kon geen andere verklaring bedenken. En gelijk heeft ze: eenvoud siert.

Omdat je er in Frankrijk nooit mag van uitgaan dat de kok op dat moment inderdaad ook zin heeft om te koken diepte ik mijn beste schoolfrans op en vroeg: ‘Est-ce que c’est possible de manger quelque chose, madame?’

De dame in kwestie draaide zich om in de richting van de inkomdeur van haar etablissement en riep met krachtige stem ‘ Marie-Claire, est-ce qu’il y a encore du rôti de porc?’ Eric en ik hadden moeite om onze lach te onderdrukken…….

Na een bevestigend antwoord, dat haar luidkeels werd toegeroepen vanuit de keuken, stelde ze ons haar plat du jour voor:

salade de riz- rôti de porc avec spaghetti et sauce bolognèse- une glace

‘Parfaît madame, et pour boire un pichet de vin blanc, s’il vous plaît’ vulde ik aan.

De dame begaf zich zichtbaar tevreden richting keuken om even later de in Frankrijk gebruikelijke fles water met 2 glazen op onze tafel te zetten.

De tot de rand gevulde pichet witte wijn volgde snel.

IMG_1453

Eric en ik praatten wat. Door het warme weer voelde de met lavendelbloemen bedrukte toîle cireé wat plakkerig aan.

De omgeving beïnvloedde ons gesprek. We hadden het over vroeger, onze jeugdjaren. Over hoe wij vroeger soep, hoofdschotel en dessert uit hetzelfde bord aten, over met de hand afwassen, over zelfgekweekte groenten eten. Over Eric die  zijn eerste spaghetti at als hij al getrouwd was. Over dat er bij onze grootouders elk jaar een varken geslacht werd.

Al gauw volgde de entreé, Salade de Riz, geserveerd op bordjes die ik herkende uit mijn jeugd. Ik durf te wedden dat ze onderaan de merkstempel van Arcopal droegen.

IMG_0619

De hoofdschotel leek ons een wat rare combinatie. Varkensgebraad met flinke vetstukjes tussen, spaghetti bolognaise, wat sla en in de oven gedroogde tomaten. De gemalen kaas in een plastiek potje.

Zoiets zouden wij thuis eten als het ‘restjesdag’ was.

Maar niettemin proefde je dat het met liefde en met verse producten klaargemaakt was.

Ik weet dat andere mensen misschien hun neus hadden opgehaald maar voor ons was het best o.k. Meer nog, we zagen het eerder als een belevenis, de uitbaatster deed toch zo erg haar best om het ons naar onze zin te maken. We voelden ons echt ‘in de watten gelegd’. Hadden we sjieker willen eten hadden we wel een ander etablissement uitgekozen.

IMG_1456

Na het hoofdgerecht kwam de vrouw zich excuseren, want ramp o ramp de crème glace was op. Ze vond het zóóó erg dat ze ons geen ijsje kon scheppen.

We gingen op haar voorstel in om een tas koffie te nemen.

We praatten nog wat na en dan vroeg ik ‘l’addition’.

We kregen een handgeschreven papiertje op onze tafel. Spijtig genoeg heb ik daar geen foto van.  De totaalsom: nog geen €20/2p. De koffie bleek niet bijgerekend. Toen ik haar daar attent op maakte gaf ze aan dat dit een compensatie was voor het ijsje dat we niet gekregen hadden.

Ik gaf aan dat ik dat niet wilde en gaf haar nog een flinke fooi bovenop. De tevredenheid straalde van haar gezicht toen ze het briefje aannam. Haar dag was gemaakt, hiermee had ze waarschijnlijk haar dagomzet binnengehaald want we zaten nog steeds helemaal alleen op het terras.

We vervolgden onze weg en keken even achterom.

Ze zwaaide ons nog na…

accés interdit (deel 2)

Nog steeds onder de indruk van het vervallen sanatorium dat we net bezochten begonnen we aan de stevige klim naar de Cabane du Berger.

De dicht bij elkaar liggende hoogtelijnen op de op de kaart vertelde ons dat we op korte afstand zo’n 450m hoogteverschil zouden moeten overbruggen. Dat valt wel mee maar met dit warme weer wordt het gegarandeerd zweten!

Het onverharde paadje kronkelde stevig naar boven. De klim verliep grotendeels door een bos wat ons belette om ver voor- of achteruit te kijken.

Halfweg de klim even een tussenstop om wat energie op te doen, wat uit te puffen en dan weer verder.

 

 

En daar stond ze dan, op 1520 hoogtemeters, de Cabane de Berger. De herdershut was gedeeltelijk onder een groot rotsblok gebouwd.

IMG_1530

En ditmaal geen ‘accés interdit’. De houten deur was los.

Voorzichtig gaf ik er een duwtje tegen…

De inrichting was zeer primitief, een tweepersoonsbed gemaakt uit planken, een haardje om je indien nodig warm te houden of te koken, een vloer van aangestampte aarde. Ja, ik zou geen probleem hebben om hier te overnachten.

En wat zeer bijzonder was: er lag een gastenboek. Een blik in het boek vertelde ons dat het vooral Franstaligen waren die deze herdershut bezocht hadden.

Grappige teksten, pakkende teksten, bedankingen van mensen die van deze plek genoten hadden of er tot rust gekomen waren, herinneringen aan overleden familieleden, een kindertekening en hier en daar zelfs een Nederlandstalige tekst.

Even de omgeving verkennen.

Boven ons de steile rotswand. Het zicht op het dal werd ons gedeeltelijk ontnomen door de vele bomen die op de berghelling stonden, spijtig.

IMG_0638

IMG_1532

Tijd voor een picknick. Een stokbrood, een stuk kaas, een zakmes en wat drinken werden uitgestald op onze Flinstones tafel, wat heeft een mens meer nodig?

En natuurlijk wat brokjes en water voor Doshi die ook mee is. Ook zij genoot zichtbaar .

IMG_8811

IMG_1548

Na het eten was er nog tijd genoeg voor de platte rust. Wat genoten van de stilte, heerlijk.

Doshi waakte wel over ons….

De verrekijker werd uit de rugzak gehaald: wat naar de roofvogels getuurd die cirkelend langs de rotswand de thermiek opzochten. Fascinerend.

IMG_1543

Ondertussen was het al een stuk in de namiddag en werd het tijd om terug af te dalen.

St. Hilaire de Touvet houden we zeker in gedachten. Na wat opzoekwerk ontdekten we dat er boven op de  grillige rotskam een wandelpad is. Het uitzicht, de rust en de natuur moeten er super zijn! Maar dat is voor een volgende keer.

Op genieten staat toch geen maat, denk ik maar…

accès interdit (deel 1)

Soms doe je van die domme dingen die onomkeerbaar zijn maar achteraf toch de moeite waard blijken te zijn geweest. Zoals op vakantie in Frankrijk een smalle bochtige bergpas oprijden die ten strengste verboden is voor mobilhomes.

Omdat omkeren, praktisch gezien, uitgesloten was hadden we weinig keuze, we moesten wel doorrijden. Dit in de hoop geen tegenligger tegen te komen. En spannend dat het was! Ik hield me stevig vast, ging wat meer naar het midden zitten, weg van de afgrond die zich aan mijn zijde bevond. Oooh’s en aaah’s kon ik niet onderdrukken. Ik hield regelmatig mijn adem in, klemde mijn tanden op elkaar en probeerde mijn angst wat te verstoppen.

Gelukkig bracht ons mobiele huis ons zonder problemen en zonder tegenligger op een soort bergplateau.

We zetten ons even aan de kant om te bekomen van de spanning. Tafel en stoelen werden uitgehaald en onder de Franse zomerzon smaakte de baguette en het stuk plaatselijke kaas voortreffelijk.

Ondertussen bewonderden we de omgeving. Links van ons de rotsen, rechts van ons een diepe afgrond. We bevonden ons duidelijk op een bergplateau ergens midden op een helling.

Op de berghelling stond een gebouw dat onze aandacht trok. Het waren eigenlijk 3 uitzonderlijk grote gebouwen, en het geheel was, naar Franse normen, best wel modern te noemen. Benieuwd naar de functie van het gebouw werd de verrekijker erbij gehaald.

IMG_1558.JPG

We zoomden in en waren verbaasd van wat we te zien kregen.

Het gebouw bleek er helemaal niet zo goed uit te zien. Meer nog, het was compleet in verval.

Onze nieuwsgierigheid was gewekt. We besloten om in St-Hilaire-du-Touvet te overnachten en ’s anderendaags op onderzoek uit te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Ons plan bestond eruit om de gebouwen als eerste stop te gebruiken en daarna door te trekken tot net onder de steile rotswand waar een herdershutje stond. Het uitzicht moest er ongelofelijk zijn.

In de ochtend werden de rugzakken klaargemaakt. Het beloofde een stevige klim te worden. Genoeg proviand en water meenemen dus.

Over geasfalteerde wegen stegen we boven het dorp uit en naderden we ons eerste doel.

Daar stootten op dit bord:

IMG_1484.JPG

Teleurstelling gevolgd door een moment van twijfel….maar onze nieuwsgierigheid nam de bovenhand en we besloten het bord te negeren.

Dit was ons eerste beeld van het gebouw:

IMG_1487.jpg

Je kan je wel voorstellen dat ik niet te bedwingen was om de rest en vooral om de binnenkant van het gebouw te bekijken.

Waartoe diende het? Kan ik naar binnen? Waar is de ingang? Is er binnenin nog iets te zien? Vind ik nog iets bruikbaar? Is er bewaking? Is het veilig?….

In mijn fascinatie voor oude en vervallen gebouwen ben ik niet te stoppen en dat weet Eric. Als hij mij dit zou verbieden zou hij de rest van onze vakantie, wat zeg ik de rest van het jaar, mijn gezaag moeten aanhoren over die gemiste kans.

We liepen rond het gebouw en vonden  de ingang verrassend genoeg aan de achterzijde.

 

IMG_1524

Voorzichtig liep ik onder de pui de inkomhal binnen. De grond lag bezaaid met puin en glasscherven. Graffiti overal, plafondtegels verdwenen, omvergeduwde kasten, uitgebroken deuren,…

 

IMG_1504.JPG

 

Lange gangen, kleine kamers. Het deed me aan een ziekenhuis denken.

IMG_1511.jpg

 

IMG_1519.JPG

 

IMG_1514.JPG

 

Er waren ook grote ruimtes. We zagen een keuken, zwembad, kleedkamers, bar met dansgelegenheid, grote veranda’s, onderzoekskamers met dossierkasten, operatiezalen, een kapel en zelfs een bioscoop. Om je een idee te geven van de grootte van onderstaande graffiti in de bioscoop, deze is ongeveer 4,5m hoog.

IMG_1516.JPG

 

 

IMG_1509.JPG

 

Heel indrukwekkend allemaal. Mooi en niet mooi. En zo groot. Zo onbegrijpelijk. Dit lijkt geen oud gebouw maar wat is dan de reden van het verval? Wat heeft zich hier afgespeeld? Het lijkt wel een spookgebouw. Het geheel heeft een blijvende indruk op mij nagelaten.

Ik wilde graag alles verkennen maar Eric was er niet erg gerust in. En gelijk had hij. Ik heb hem dan ook pas achteraf verteld dat ik zilverpapier en injectiespuiten gevonden had….

Wie meer wil weten over de functie en het verval van dit imposante gebouw: ‘Les Petites- Roches’ de Saint-Hilaire-Du-Touvet

Kort samengevat: het is inderdaad een in onbruik geraakt TBC sanatorium. Met het verdwijnen van TBC viel ook de functie van het gebouw weg. De officieel zeer betwiste reden van de leegstand was het gevaar op lawines.

Ik kan me inbeelden dat de sluiting van het sanatorium een ramp moet geweest zijn voor de plaatselijke bevolking. Waarschijnlijk zullen alle inwoners van het dorp en de omliggende dorpen hier een job gehad hebben.

Na 2u rondneuzen en het nemen van talrijke foto’s waren we klaar voor het tweede deel van onze dagtocht: de klim naar de herdershut net boven de boomgrens.

photochallenge 52 weeks 40-41-42-43-44-45/52 😊

Ja, ik weet het, onnodig mij eraan te herinneren,  ik heb nog heel wat achterstand in te halen wat betreft de photochallenge. Ik probeer nog te redden wat er te redden valt.

Om jullie niet 2x/dag te stalken met een foto van Beerse heb ik in deze inzending 5 foto’s gegroepeerd onder het thema ‘winter in Beerse’. Prachtig gekleurde mossen rond de bosvennen, trekkende ganzen, paddestoelen, naaldbomen en een flauw winterzonnetje dat regelmatig door het wolkendek priemt.

Met onderstaande foto’s hoop ik te bewijzen dat de natuur in Beerse geweldig mooi is…

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

IMG_7660

uje viert haar tweede WordPress verjaardag

In mijn notificaties stond enige weken geleden het volgende te lezen:

Van harte gefeliciteerd!

anniversary-1x

You registered on WordPress.com 2 years ago!

Bedankt dat ujevoor ons heeft gekozen. Ga zo door met bloggen!

‘Al twee jaar?’ dacht ik bij het lezen van de mededeling. ‘En wat heb ik in die 2 jaar allemaal meegemaakt?’

Even door de archieven gesnord, wat gelezen en herinneringen kwamen boven:

Ik constateerde dat ik niet de perfecte huisvrouw ben

Vielen er 3 zwaargewonden onder mijn kerstboom

Kreeg ik de ziekte van Lyme

Nam  ik ontslag

Kreeg een ernstig vitamine D tekort

Genoot ik van mijn niet-voorgeprogrammeerde tijd

Ontdekte ik mijn droomhuis

Twijfelde ik tussen Colruyt en Albert Heijn en koos uiteindelijk voor de laatste.

Vroeg ik me af of Mr Smith achter die geheimzinnige view zat

Gaf mijn microgolfoven de geest

Ik wandelde 42 km aan één stuk, onder het schijnsel van de volle maan

Wat mannen betreft, ik heb gekeken, gelachen, me in hun plaats gesteld en me geërgerd

Kreeg ik ook dit jaar weer geen uitnodiging van het paleis, wel een andere uitnodiging

Kreeg een longontsteking en bracht Nieuwjaar door in het ziekenhuis

Dan viel ik flauw, met een litteken op mijn kin als gevolg

Reisje naar de Jura

Barcelonareis was mooi, Oostenrijk viel tegen

En heb ik sinds kort een nieuwe job binnen Albert Heijn

wandelen, rust, groen, water, zon

Een terugblik op onze korte vakantie in de Jura (F):

we werden verrast door

IMG_0589

een oranje gloed die ’s morgens de mobilhome binnendrong, we keken buiten en zagen dit

we werden stil van

de rust en het alleen zijn aan de oever van het kleine meer van Bonlieu

de rust en het alleen zijn aan de oever van het kleine meer van Bonlieu

we waren onder de indruk van

de grootsheid van de Cathedrale de Metz

de grootsheid van de Cathedrale de Metz

we werden misschien beroemd

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

nadat iemand die zich voorstelde als ‘journalist de la presse régionale’ ons tijdens een picknick ergens onderweg vroeg of hij een foto van ons mocht nemen, onze namen noteerde en wilde weten wat ons naar deze streek bracht

we houden positieve herinneringen over aan

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Besançon, een prachtige historische stad met veel ademruimte

we geraakten verslaafd aan

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

de Franse koffietjes, met een Belgisch speculaasje

we werden, zoals gewoonlijk, overal aangesproken

oooh, qu'il est mignon votre chien, c'est quelle rasse?

“oooh, qu’il est mignon votre chien, c’est quelle rasse?”

we genoten van

IMG_0460

luieren in de zon (Lac de Narly)

we ontdekten

 

IMG_0466

mooie plekken (Le Grand Maclu Lac)

overal kwamen we

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

water tegen (Cascades du Hérisson)

we maakten weer tientallen foto’s van

IMG_0463

eenvoudige fotogenieke plekken, zoals deze

 

IMG_0464

of deze