verdomde stikeez

Omdat baasje en bazinnetje af en toe wat privacy willen zonder een paar hondenogen die op hen gericht zijn, slaapt Doshi beneden. Alleen als ze echt bang is, bij donder of vuurwerkknallen, mag ze mee naar boven. En dat ging goed….tot nu….

De twee voorbije nachten werden we midden in de nacht wakker van de nagels van Doshi tegen de haldeur. Niet normaal, dachten we, er moest iets mis zijn. Eerst geprobeerd om ze vanuit het bed met onze stem gerust te stellen, hielp niet. Zucht, dan maar bed uit en beneden gaan kijken. Daar was niets abnormaal te zien, behalve een zeer enthousiaste hond die kwispelend tussen mijn benen doorliep om vervolgens haar snelheidsrecord trappenlopen te verbreken. Ach ja, laat het beestje maar, dachten we. Ze nestelde zich langgerekt tussen ons in en sliep als een roosje. Wij daarentegen….op de rand van het matras, armen en benen in vreemde bochten om Doshi heen. Dit scenario herhaalde zich twee nachten op rij.

De derde avond waren we voor het slapengaan nog even aan het bankhangen, glaasje wijn erbij, televisie aan,….je kent dat wel. Plots hoorden we een luide ‘plop’ maar we schonken er geen aandacht aan. Even later een tweede ‘plop’. We keken elkaar aan, onze blikken richten zich naar de keuken. Met tegenzin hees ik me recht en ging op zoek naar de bron van het plopgeluid. Voor de koelkast lagen twee Stikeez op de keukenvloer. Die waren eraf geplopt, vandaar het geluid. Ik nam een Stikeez in mijn hand en wilde die zoals ik de voorbije ochtenden deed, zonder verder na te denken, weer op de koelkast kleven. Toen begon er me iets te dagen. Doshi zal toch niet? Ja natuurlijk, ploppende Stikeez….daar is ze ’s nachts van geschrokken!

Een goede nachtrust is mij veel waard dus verdwenen de Stikeez prompt in een huishouddoosje. En wat had je gedacht? Ja hoor, Doshi sliep weer prima. Wij bijgevolg ook.

Nu ben ik op zoek naar een nieuwe thuis voor mijn Stikeez. Liefst een gezin met een grote koelkast. En kinderen, want kinderen vinden Stikeez keileuk. Een gezin zonder hond, want honden vinden Stikeez niet leuk. En wij ook niet (meer).

Verdomde Stikeez

Advertenties

zzzzzz…….

Ik heb het even gehad met autorijden. Autorijden is nooit mijn hobby geweest, het is een noodzakelijk kwaad dat bij mijn job hoort. En dat voor minimum 2 uur/dag. Twee uren zonder inhoud, twee verloren uren. Uren die ik liever anders zou benutten.

Mijn traject naar het werk is grofweg in te delen in 2 delen: E34 Turnhout- Antwerpen en E19 Antwerpen- Brussel om me vervolgens naar AH Zaventem, Wemmel of Ternat te begeven.

Twee lange stukken snelweg. Twee lange, saaie stukken waar je gauw je concentratie verliest. Om vervolgens plots, rijdend op de pechstrook, wakker te worden van het geluid van de autobanden die over de geribbelde boordlijnen rollen. En ik kan je verzekeren, dat is even schrikken. Zeker als je weet dat ik mijn broer op deze manier verloren heb. Nooit gedacht dat mij dit zou overkomen.

Het idee dat dit fataal had kunnen aflopen heeft mij de volgende dagen niet losgelaten. Ik werd met mijn neus op de eindigheid en de broosheid van het leven gedrukt en prompt met beide voeten terug op de grond gebracht. Ik ben nog niet klaar om dood te gaan. Ik heb nog zoveel te zien, zoveel te doen….

Even heb ik getwijfeld: is mijn job dit wel waard? Daar moest ik niet lang over nadenken, de voordelen hadden nog steeds het overwicht in de weegschaal. Dan ga ik mijn levensstijl wat moeten aanpassen dacht ik. De volgende dagen paste ik mijn werkplanning aan zodat ik wat langer zou kunnen slapen. Maar tarara…wat had je gedacht? Om 3.30u was ik weer klaarwakker. Ik ben nu eenmaal een ochtendmens, dat valt niet te veranderen. Nu ben ik het volgende aan het testen: dagelijks vòòr 20.30u bed in. Dit werkt beter voor mij. Maar dat is weer niet bevorderlijk voor het samenleven met een partner, weg zijn de gezellige avonduurtjes samen….

Om positief te eindigen: het voorval heeft ervoor gezorgd dat ik nu een stukje bewuster in het leven sta. Hoe lang dit effect gaat duren weet ik niet maar wat ik gehad heb, heb ik gehad….

heerlijk terugdenken: casa caminante

Toen we vannacht in het vakantiehuis “Casa Caminante” toekwamen had het schaars verlichte Andalousische dorpje El Chorro weinig van zijn omgeving prijsgegeven.

Vanochtend, bij het openen van de gordijnen, was onze verbazing des te groter….we werden getrakteerd op een bijzonder uitzicht: bergen, zon, water….en belangrijk, stilte.

zicht vanuit het vakantiehuis

Dit deed onze harten sneller slaan, daarom waren we hier. We konden niet wachten om onze wandelschoenen aan te trekken en alles te ontdekken. Maar eerst ontbijten op het gezellige terras. Het vakantiehuisje is een aanrader, ideaal voor 2 koppels of een gezin. Het is aangenaam gezellig en voorzien van alle luxe!

(meer…)

Tarzan

Na een eerste blogstukje van mijn mysterieuze gastblogger M. is het hoog tijd voor een tweede stukje van zijn hand:

Mijn partner heeft iets met Tarzan. Min of meer bij toeval ben ik er achter gekomen. Op een zondagmiddag zit ik heerlijk rustig in een luie stoel met mijn ogen dicht een boek te lezen. Op het tafeltje naast mijn stoel staat een heerlijke blonde, een glas Verboden Vrucht. Mijn partner komt naar me toe en zegt: “Ik ben wat moe. Ik zoek even een rustig plekje op.” Ik geef haar groot gelijk en het duurt niet lang voordat mijn ogen zich weer sluiten en ik blijf steken op pagina 14 van mijn boek.

Een uurtje later, nog steeds op pagina 14, schiet ik opeens wakker van een geluid. Ik luister nog eens goed: Ahoewoeahoewoehawoehoeah! Merkwaardig, dat geluid had ik nog niet eerder gehoord. Ik ga op zoek en kom bij de werkkamer van mijn partner. De deur staat op een kier…..

Ik doe de deur niet open maar kijk door de kier en zie haar op haar bureaustoel zitten.

img_7601

Voor haar staat Tarzan. In vol ornaat! Nu stelt dat volle ornaat van Tarzan niet zo veel voor, want hij heeft niet eens een lapje voor zijn edele delen. Tarzan staat daar te trillen (van de zenuwen?) en maakt een aangenaam rustig geluid. Hij staat als een cactus in de woestijn van Arizona.

Alleen zonder stekels dan. Geheel glad geschoren, mooi glimmend. De pose die hij aanneemt, is er een waarbij zijn rechterarm gekromd de lucht in steekt. Spierballen en vuist gebald.

Ik besluit mijn partner met rust te laten. Jaloers ben ik namelijk niet, want ik ben polyamoureus. Ik gun haar, maar mezelf ook, haar pleziertjes. Onze relatie lijdt er niet onder. We respecteren elkaar en houden van elkaar. Af en toe een uitstapje houdt er echter de spanning in die we beiden zo weten te waarderen.

Eenmaal teruggekeerd bij mijn luie stoel neem ik mijn boek weer ter hand en ga verder met lezen of er niets aan de hand is. Even later komt mijn partner met hoog rode konen binnen. Ik doe net of ik niets zie. Ze komt naar me toe en geeft me een lieve kus. “Wil je nog een Verboden Vrucht?” vraagt ze. “Ja graag”, zeg ik, “ik houd van verboden vruchten. Jij toch ook……?”

mijn keuken

img_2765

Toen we 15 jaar geleden ons huisje kochten stond deze keuken er al. En nu is ze het onderwerp van discussie.

Het is een doodeenvoudig, goedkoop Ikea exemplaar. En ik hou ervan. De combinatie van metaal en hout, de losse elementen op pootjes, het eenvoudige design…. helemaal mij. Wat niet wil zeggen dat ik blind ben voor de nadelen: weinig opbergruimte, de indeling is verre van functioneel en het meubel is niet meer van deze tijd.

Maar….dit is voor mij geen reden om ze te vervangen. Precies daar wringt het schoentje. Mijn partner wil ze vervangen door zo’n modern, wandvullend exemplaar dat veel meer bergruimte biedt en functioneler is.

Over mijn lijk!

En daar heb ik enkele belangrijke redenen voor:

  • De keuken staat in een smalle lange ruimte. Een wandvullend exemplaar zou veel te bombastisch overkomen. Losse elementen vind ik daar veel beter passen.
  • Een nieuwe keuken kost handenvol geld. Met het geld dat we uitsparen zou ik liever een mooie reis maken.
  • Gaat het eten dat in de nieuwe keuken gekookt wordt beter smaken? Nee, ik dacht het niet.
  • Meer bergruimte betekent ook meer plaats om rommel bij te houden. En mijn partner zal dit zonder enige twijfel beamen: ik ben een onverbeterlijke rommelmie!
  • Mijn mening zou doorslaggevend moeten zijn want ik ben diegene die het meest achter de kookpotten staat, de keuken is mijn terrein.

Handen af van mijn terrein!

Wat mijn geliefde partner echter nog niet beseft is dat ik het ultieme chantagemiddel ter beschikking heb….. de liefde van de man gaat door de maag, niet?