ons Sofie

Na de reeds 25 jaar dat ik in de Antwerpse Kempen woon blijf ik het nog steeds een vreemde uitdrukking vinden. Hier krijgen familieleden, en dan heb ik het niet alleen over broers of zussen maar ook over nichtjes en neven, prompt het bezittelijk voornaamwoord ‘ons’  voor hun naam geplakt. Ons Kato, ons Lieve,…Een mens bezit je toch niet? En je partner noem je dan weer ‘die(ne) van ons’. Dat geeft dan weer de indruk dat je hem/ haar moet delen. Raar volkje hier.

Ik keek er dan ook niet van op toen Eric , die in tegenstelling tot mezelf een echte Kempenaar is, de poetsvrouw  tijdens onze gesprekken’ ons Sofie’ is beginnen te noemen. Er is duidelijk een toenadering tot stand gekomen tussen die twee. En nee, mocht je fantasie op hol slaan: Sofie is niet de cliché Poolse blonde Ana die met het welgevormde lichaam, ellenlange benen en het witte schortje het hoofd van alle mannen weet op hol te brengen. Sofie is eerder het stevige type, én Belgische.

Zelfs Doshi wordt wild enthousiast als ze Sofie om 7,50u de oprit hoort oprijden. Dan kan ze niet snel genoeg bij de achterdeur zijn om haar met enkele geweldige luchtsprongen te begroeten. Die twee kunnen het goed met elkaar vinden.  Met hevig kwispelende krulstaart begeleidt Doshi Sofie naar de kelderdeur waar de werkschoenen uit de tas worden gehaald. Vervolgens verdwijnt Doshi’s kop volledig in Sofie’s tas.  En Sofie vindt het allemaal oké…Meer nog: ze laadt haar tas volledig uit zodat Doshi alles kan besnuffelen. En dan alles er weer in….

Nu blijkt dat mijn twijfels om een poetsvrouw in dienst te nemen ongegrond waren, meer nog, ik zou ze moeilijk kunnen missen. Het zijn maar 4 uurtjes in de week, maar toch is ze een hele hulp.  Ze werkt steeds door, is betrouwbaar, heeft nog niets gebroken, toont zin voor initiatief,…niets dan goeds over ons Sofie!

Zalig toch om op deze manier ’s morgens naar je werk te vertrekken en de dingen waar je een hekel aan hebt met een gerust hart door iemand anders te laten opknappen?

image

Dus Sofie, mocht je dit toevallig lezen, jouw hulp wordt gewaardeerd!

bel me!

Vanochtend ben ik opgestaan met een schorre kraaienstem. Ik leek wel een lange, wilde nacht achter de rug te hebben.

Op een of andere manier blijken mannen krakende vrouwenstemmen sexy te vinden. Eric liet me, weliswaar voor hij zijn ogen opende, dan ook ongegeneerd weten dat hij het niet erg vond om naast een nieuwe vrouw wakker te worden.

Wetende dat mijn werk vooral uit praten bestaat kan ik je verzekeren dat dit geen pretje is.
Maar ik ga niet bij de pakken blijven zitten…Om het op zijn Cruijffiaans te zeggen: ‘ieder nadeel heb zijn voordeel’. Ik ga mijn nieuwe stem in mijn voordeel gebruiken.

In de Streekkrant liet ik onder de rubriek ‘contacten’ volgende advertentie plaatsen:
‘Els, vr. met erv.,zwoele sexy stem,brengt je in 1 min. tot een ongek. hgtepnt., suc.verz.! 0123/ 123456 €5/min.
Wedden dat ik meer zal verdienen dan op de versafdeling bij Albert Heijn?

Hoe dan ook, tips om mijn oude, zachte stem weer snel tot leven te wekken zijn steeds welkom. Nog even meegeven dat ik het meest hou van grootmoeders remedies die beginnen met: men neme een glas rum of cognac en men voege daar aan toe …

herfstrit plog

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De uitgescheurde advertentie hing al enkele weken aan de keukenkast. De jaarlijkse Herfstrit vormt voor ons de afsluiting van het motorseizoen en vandaag, 30/10, was het zover. Eerst nog de voorbereiding: weerbericht beluisteren, aangepaste kleding aantrekken, motor- gps instellen, regenkleding en een klein noodrantsoen voor onderweg meenemen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De motor (alias MiLF mobiel) wordt van stal gehaald. Het belooft een zonnige dag te worden.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Klaar voor vertrek richting Moerzeke, de startplaats. Nog snel een selfie.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We starten de bepijlde rondrit die grotendeels over rustige landelijke wegen loopt. Net zoals vorige jaren verloopt de organisatie vlekkeloos. Politie op de drukke kruispunten, pechverhelping onderweg, je doet alles op eigen tempo en kan een tussenstop maken waar je maar wilt. Onderweg zitten de caféterrasjes dan ook afgeladen vol met motorrijders…bijzondere sfeer. Veel mensen die in de deuropening staan, zwaaiende kinderen en opvallend veel oudjes langs de straten die verbaasd staan te kijken. Er wordt vrolijk gezwaaid en teruggedraaid. Het gebeurt natuurlijk niet dagelijks dat er zo’n 4000 motorrijders voor je deur passeren.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Zoals je ziet: het is eind oktober maar we genieten van een uitzonderlijk zonnige dag.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Middagpauze.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

img_2980

Na de eet- en plaspauze weer op weg. We worden gefotografeerd.

dsc00211-large

Een bekend gezicht, Marijn De Valck, peter van de Hartrijders.(foto van Wilfried Dyserinck)

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Hier blijven de deuren dicht. Spijtig voor de duozitters die wel een biertje lusten 😉

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Collega- rijders, zij het op vier wielen. Eric en ik kijken elkaar aan en denken hetzelfde: een idee voor over 25 jaar…want eens motorrijder, altijd motorrijder!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We bereiken het eindpunt in Hamme waar we onze eetbonnetjes ruilen voor een knapzak en koffie.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

De terugrit naar huis met achter ons de ondergaande zon. In totaal werd er €18000 ingezameld voor de Vlaamse Vereniging Autisme, de Hartrijders doen hun naam alle eer aan!

wist je dat…

Deel 1 “van wist je dat” vind je hier

 

mijn autoradio steeds op StuBru afgestemd staat?

voornamelijk voor de combinatie van vlotte muziek en verkeersinfo

ik weleens luidop durf meezingen

één uitzondering: om 5u ’s ochtends op de snelweg, als het verkeer nog vlotjes loopt, verkies ik een cd met klassieke muziek waarbij ik de volumeknop serieus durf opendraaien

ik liefst zwarte schoenen draag?

omdat ik ze mooi vind staan onder elke outfit

ze vormen een beter geheel met mijn donkere haren en ik hou gewoon niet van bruin, ook niet in mijn kleding

als uitzondering op die regel staat er 1 paar rode pumps in de schoenenkast

ik veel beter slaap sinds ons bed met het hoofdeinde naar het zuiden gericht staat?

raar vind ik dat, ik geloof niet echt in aardstralen enzo

het voelt gewoon veel beter om in deze richting te slapen

ik een bril draag tijdens het autorijden?

vooral als het regent focussen mijn ogen zich op de autoruit (door de regendruppels denk ik) waardoor ik een minder goed verzicht heb

ik dit jaar helemaal geen zin heb om onze kerstboom op te zetten?

en dat dus ook niet ga doen

één groot voordeel: ik ga hem ook niet moeten opbergen

ik meer en meer online koop?

kleding, schoenen, boodschappen, noem maar op

gemakkelijk, tijdswinst, prijzen vergelijken, aan de deur geleverd, enkel voordelen

dat ik dan geen winkelplezier heb?

inderdaad, ik ben waarschijnlijk een atypische vrouw ik hou niet echt van slenteren door de winkelstraten

winkel in winkel uit, nee bedankt

ik sinds kort vast in Antwerpen werk?

en bijgevolg dagelijks moet filerijden

als je op de verkeersinfo hoort: “E34 Turnhout- Antwerpen filerijden 1u 5min” ik er gegarandeerd sta aan te schuiven

ik het haat om te laat te komen?

om deze reden ben ik me tijdens het filerijden de ganse tijd aan het ergeren

“te laat komen is een keuze” zei een vroegere collega ooit

niet mee eens dus, in België toch niet

’t was trouwens een Nederlander die dat beweerde

een goed gevulde lingerieschuif heb?

de meeste vrouwen hebben een verzameling schoenen of handtassen maar ik hou het bij lingerie

de lingerieschuif is dan ook de grootste investering van mijn ganse garderobe

en ja, die koop ik ook online

ik een zwak heb voor mannen die hun taal correct en creatief gebruiken?

foutloos schrijven, uitspraak, zinsbouw, humor, woordspelingen, gedichten,…

daar val ik voor

mijn schouders mijn lelijkste lichaamsdeel vind?

er zit een gootje in van mijn bh bandjes

daarom zal je mij ook nooit zien in een topje met spaghettibandjes

je mij zelden in badpak of bikini te zien zal krijgen?

heeft niets met mijn schouders te maken

wel met het principe dat ik zelf wil kiezen wie mij (bijna) naakt te zien krijgt

rare vrouw ben ik hè?

als ik aan de computer zit en enkele keren moet doorklikken, ik deze stappen dan voor mezelf luidop onder woorden breng?

dit ondertussen een automatisme geworden is en bijgevolg te laat tot het besef kom dat ik daar niet alleen zit

als oudere werknemer mijn leeftijd het enige bruikbare excuus is dat ik daarvoor kan bedenken en ik daar dan ook dankbaar gebruik van maak

ik geen personenweegschaal in huis heb?

omdat ik mezelf ken:

als de weegschaal er zou staan zou ik een innerlijke dwang voelen om me iedere dag te wegen, wat alleen maar ergernis tot gevolg zou hebben

1x per jaar tijdens het arbeidsgeneeskundige onderzoek is genoeg

mijn gewicht is best oké hoor

 

climacterium

Ik denk dat het zover is.

Denk? Nee, ik ben er zeker van!

Het einde van mijn vruchtbare leven is nabij. Mijn eierstokken gaan met pensioen.

Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben, ze deden hun werk prima, ze leverden elke maand een pracht van een eitje af waarvan er 2 mochten uitgroeien tot fantastische kinderen. Nu verdienen ze eeuwige rust. En ik zal er mij, in tegenstelling tot sommige vrouwen, niet minder vrouwelijk door voelen.

Menopauze dus.

Pauze? Pauze voor wat? Voor een volgend hoofdstuk in mijn leven? Het laatste, ook de aftakeling genoemd? Of wordt het mijn tweede jeugd, wie zal het zeggen?

De eerste tekenen dienden zich enkele weken geleden aan.

De bitch die menopauze heet bezorgd me enorme opvliegers. Mijn lichaamsthermostaat lijkt defect.

’s Nachts wordt ik badend in het zweet wakker, en ons bed, ja… daarbij vergeleken is de Middellandse Zee er niets bij. Dekbed weg, na een paar minuten lig ik te rillen van de kou. Terug onder het dekbed. Gevolg: een volledig verstoord slaappatroon. Gevolg: ik zie er moe uit. Gevolg: iedereen vraagt me of er iets scheelt. Moet ik nu aan iedereen gaan uitleggen dat ik last heb van opvliegers?

Overdag, aan het werk of niet, de hormonen gieren door mijn lijf. De komst van zo’n opvlieger kondigt zich aan met een warm gevoel in mijn bovenlichaam en mijn hoofd. Dan weet ik wat gaat volgen. Thuis kan ik me gemakkelijk van wat kledingstukken ontdoen maar als je aan het werk bent…..dat is om problemen vragen. Dus sta ik maar te puffen. En ga ik me, indien mogelijk, wat verfrissen aan de waterkraan. Ik merk dat collega’s elkaar met een vragende blik aankijken: “wat is er met Els?”

En ik ben ook enorm huilerig. Bij de minste ontroering vloeien er tranen. Moet ik aan iedereen uitleggen dat het mijn hormonen zijn die zich wispelturig gedragen? Dat het niet zo erg is als het eruit ziet? Het is wel erg verdorie!

De man heeft het eigenlijk wel getroffen met zijn penopauze. Ze schijnen een tweede jeugd te beleven, veranderen van kleding- en haarstijl, gaan met de motor rijden en daar bovenop daten ze een jongere vrouw. De pietzakken…

Ik hoop één ding: dat die hormonenstorm vlug zal luwen want ik weet niet of ik dit lang volhoud. En het vooruitzicht dat mijn tepels binnenkort richting vloer gaan wijzen, mijn grotje gaat uitdrogen, mijn seksappetijt gaat wegebben en het lichaamsvet zich gaat opstapelen maakt mij er niet blijer om.

Ondanks de naderende aftakeling probeer ik er toch nog het beste van te maken:

  • ik ga me zo’n handig zakventilatortje aanschaffen
  • indien nodig blijkt ga ik me wat liftende lingerie aanschaffen
  •  ik organiseer een menopauzefuif met als hoogtepunt de rituele verbranding van mijn tampons en maandverbanden, en dat is meteen ook een passende gelegenheid om afscheid nemen van mijn P.M.S. en anticonceptie, allemaal dingen die ik maar al te graag kwijt wil
  • over het daten met een jongere man ga ik nog even nadenken