het achtste gebod

Eric tikte mij stevig aan met zijn elleboog en zei fluisterend “Kijk….. kijk daar….’t is ni te geloven!”

Mijn blik priemde zich tussen twee reclameborden tot ik een jongeman met de sweater in het vizier kreeg. Hij zat gehurkt bij een stapel Apple MacBooks. Zijn gezicht was nauwelijks zichtbaar onder de sweaterkap die hij stevig over zijn hoofd had getrokken. Wat gedroeg hij zich vreemd: schichtig om zich heen kijkend, friemelend aan de verpakking van een laptop. Wanneer er iemand langs hem liep richtte hij zich op en keek ge√Įnteresseerd naar enkele producten om daarna weer te hurken bij de stapel laptops. Ik herkende dit gedrag meteen.

Mijn partner en ik stonden enigszins verbouwereerd toe te kijken. Benieuwd of ons vermoeden bevestigd zou worden. De jongeman ging gewoon door met het verwijderen van de metalen draad en het alarmlabel die kruiselings rond de verpakking van de laptop bevestigd waren. Hij had ons nog steeds niet opgemerkt. Even dacht ik mijn stoute schoenen aan te trekken, erop af te stappen en luid te roepen “Wa zijde gij van plan?” Maar ik heb mij wijselijk ingehouden. Het risico om een pak rammel te krijgen of met een mes bedreigt te worden leek me re√ęel. En zolang hij niet met het product, zonder te betalen, voorbij de kassa is gelopen heeft hij immers niets gestolen. Er was geen verkoper bij ons in de buurt dus we hadden geen andere keuze dan hem te laten begaan.

En het lukte hem, de beveiliging was eraf. Hij opende zijn jas en schoof de laptop er snel in, stond op en begaf zich met snelle pas richting kassa. Ik liep hem achterna tot aan de kassa en wees de dief aan bij de kassamedewerker. Die keek niet eens raar op. “Dagelijkse kost hier, we bekijken straks de camerabeelden wel” zei hij. De dief was inmiddels de ring van Turnhout overgelopen en verdween uit het zicht.

Bij nazicht bleken er niet √©√©n maar drie laptops gestolen te zijn. Drie maal ‚ā¨999!!!

Ik was er helemaal ondersteboven van.

dankbaar

langzaam, als een herfstblad, viel ik voor jou

je woorden, je zachtheid, de rust die je uitstraalde

twee gelijkgestemde zielen die elkaar vonden

je veroverde een plekje in mijn leven

het lijkt zo juist, zo logisch

wetend dat er ooit een tijd zal komen

dat mijn geest elke herinnering aan jou zal grijpen

en dat beeld als een broos relikwie zal bewaren

mijn stem jouw naam zal roepen

diep vanbinnen beseffend dat enkel de stilte zal antwoorden

mijn ogen zich zullen vullen met tranen

dankbaar om wat was

Els, 09/2022

over de regenboog

Met haar vleugeltippen over de grond slepend kwam Kippetje vanmorgen onze keuken binnengestapt.

Ik realiseerde me dat dit niet Kippetje was zoals ik kende. Ze leek zo lusteloos, pikte geen broodkruimels van de vloer en wilde niet drinken. Haar levenskracht leek volledig verdwenen uit haar inmiddels tenger geworden lichaam. Ik liet ze rustig begaan. De gedachte dat dit wel eens haar laatste uren konden zijn overviel me. De voorbije dagen was ze immers nog zo actief.

Ze leek op zoek naar een rustig plekje en vond dat onder een stoel. Ze bleef daar apathisch voor zich uit staren, vleugeltippen nog steeds op de grond hangend. Een tijdje later ging ze liggen en sloot haar ogen. Net toen de hemel blauw kleurde en de merel bij de buren in de hoogste top van de Magnolia zijn mooiste lied zong is ze stilletjes van ons heengegaan. In mijn gedachten vloog ze hoger dan ooit tevoren, tot boven de regenboog.

En het deed me wel wat. De laatste weken hebben we gezien hoe ze haar tweede jeugd beleefde, hoe ze na het overlijden van haar gevleugelde zusters genoot van het leven, hoe haar avontuurlijke geest de bovenhand nam. Wij genoten van haar te zien genieten. We hadden haar in ons hart gesloten.

Ze zeggen dat iedereen bij de geboorte een bijzondere opdracht meekrijgt. Zou dat ook zo zijn bij kippen, vraag ik me af? Ze heeft ons in ieder geval aan het denken gezet en ons laten beseffen dat het nooit te laat is om te genieten.

Om de gedachte aan Kippetje levend te houden en haar te eren ben ik zo vrij geweest om enkele pluimen bij haar weg te nemen. De pluimen ga ik verwerken in een dromenvanger. Die zal met ons meereizen in de camper. Op die manier hoop ik de avontuurlijke geest van Kippetje met ons mee te nemen. Omdat ik weet dat ze dat geweldig zou vinden.

Spetter spetter spat, samen in bad

Die bewuste zomeravond was ik, zittend op mijn terras, getuige van een heuse date. Plaats van afspraak was het oude met water gevulde dienblad op het dak van het kippenhok. Een stelletje houtduiven moet gedacht hebben: “Spetter spetter spat, wat is er fijner dan een date in bad?”

Meneer duif nam het initiatief, trippelde naar het dienblad, ging eerst wat aarzelend op de rand zitten en wipte dan met beide poten in het midden van het water. Al snel gevolgd door, in zijn ogen, die knappe toet van een duivin. Ik begreep haar volkomen want meneer duif had immers een mooi territorium, met een steeds met zaadjes gevulde voederplank, een priv√©bad en veel groen. Bovendien verdedigde hij zijn plekje constant tegen opdringerige soortgenoten. Wie zou er niet vallen voor zo’n stoere, mooi gevederde kerel?

Het ging er verrassend wild aan toe op die eerste date, van enige verlegenheid was geen sprake. Lekker dicht tegen elkaar aan, vleugeltje wrijf, het water spatte in het rond. Eens het wilde gespetter achter de rug en alle stof van het verenkleed gespoeld vond meneer duif dat ze klaar waren voor de volgende stap.

Het koppeltje verplaatste zich op één van de houten tuinschermen. Eerst nog even de pluimen gladstrijken.

Dan kwam het moment waarop zij al haar charmes in de strijd gooide. Ze liet haar vleugels wat hangen en trilde ermee, net zoals je wel eens bij jonge vogeltjes ziet die om eten bedelen. Ze ging wat dichter naast hem zitten boog haar kop afwisselend omlaag en omhoog. En het lukte! Hij propte zijn snavel in haar snavel, kolkte een paar keer wat voeding rechtstreeks in haar keel.

De maaltijd werd vrij direct gevolgd door een ongeremd liefdesspel. Een snelle wip…..en nog √©√©n…..en nog √©√©n…

Luid klapperend met zijn wieken vloog het mannetje weg, gevolgd door een ogenschijnlijk al even voldane duivin.

Inmiddels was mijn partner ongemerkt achter mij het terras opgewandeld, kuste me in de hals en vroeg: “Als we nu eens samen gingen douchen? Dan kunnen we daarna misschien iets gaan eten in het dorp?

Wetende wat er daarna zou volgen glimlachte ik…..

Wees een beetje meer Kippetje….

Negen jaar geleden kochten we drie kippen, bijzonder mooi gevederde Zaanse hoenders. Het verwerken van ons groenafval zou hun voornaamste taak worden. Af en toe een eitje waardeerden we als welgekomen extra maar was geen noodzaak.

De jaren gingen voorbij en twee van de dames kwamen onlangs jammer genoeg te overlijden. En nu rest er ons nog één kip.

Om het leed van het heengaan van haar zusters wat te verzachten hebben we beslist dat Kippetje recht heeft op enkele privileges die het haar laatste jaren op aarde wat aangenamer zullen maken. Zo werd het poortje van de kippenren opengezet, Kippetje kreeg de vrijheid om naar believen in onze kleine tuin rond te scharrelen.

En wat blijkt? Het leven van Kippetje lijkt pas te beginnen na het overlijden van haar zusters. Kippetje heeft haar tweede levensadem gevonden. Ze kleurt lekker buiten de grenzen, letterlijk.

Over de schutting trippelen, door de dakgoot slenteren, zonnen op het dak van de buren, gezellig naast de duiven op de tuinschutting zitten, zaadjes pikken op de vogelvoederplank, mijn vriend verrassen met een bezoekje in zijn fietsenwinkel, regelmatig een daguitstapje in de straatberm….. Ondanks haar gevorderde leeftijd lijkt haar avontuurlijke geest de bovenhand te nemen. Bij het eerste licht in onze keuken komt ze uit het kippenhok en trippelt over het terras richting schuifpui waar ze tegen het raam komt tikken “Waar blijven mijn graantjes?” lijkt ze te vragen. Als de schuifpui open staat komt mevrouwtje gewoon de keuken ingewandeld. Ze zorgt dat we elke ochtend starten met een glimlach.

Ze geniet van haar extra vrijheid, laat zich niet kooien en heeft een gelukkige oude dag. En wie zijn wij om haar dat te ontnemen?

Misschien moeten wij allemaal een beetje meer zoals Kippetje zijn? Leef je eigen leven, eis je vrijheid op en laat je niet kooien….wedden dat er ons ook een gelukkig(er) leven wacht?

RX thorax voor dummies

“Je rug goed tegen de plaat drukken mevrouw.”

“Adem diep in ennnnnn…….. stop met ademen.”

“Je mag weer gewoon ademen.”

“Draai nu met je linkerzijde naar achter.”

“Dat is te ver, draai een beetje terug naar voor.”

“Nee, naar de andere kant mevrouw, draai met uw linkerzijde naar achteren aub.”

“Ik vroeg om terug naar voor te draaien, dus met jouw rechterzijde naar voor toe, ok√©?”

“Ja, perfect, even gewoon ademen, diep inademen ennnnn….. stop met ademen.”

“Je mag weer gewoon ademen.”

“Nu met uw linkerzijde naar achteren draaien.”

“Nee mevrouw, uw linkerzijde, u draait met uw rechterzijde.”

“Ja mevrouw, dat begrijp ik maar uw rechterzijde is mijn linkerzijde.”

Vervolgens met duidelijk ge√Įrriteerde stem: “Maakt u het aub niet moeilijker dan het is!”

En daar sta je dan als coördinatiegestoorde vrouw, compleet verward van links naar rechts te schuifelen.

misschien

Misschien, op een vochtige herfstochtend, zal ik begrijpen

waarom mijn zoete zomerdromen wegdeemsteren met de gure herfstwind

waarom het bruine bladertapijt naar zomer-afscheid geurt

en de natuur stilaan sterft

Misschien begrijp ik dan

dat de herfst de stille boodschapper is

die ons de belofte van een groene lente brengt

de lente die zacht zijn levensadem in mijn hart zal blazen

Els, 09/2022

Robur op Den Eik

Na een druk seizoen in de camperverhuur was ik toe aan een rustigere periode. En die extra tijd heeft wat teweeg gebracht! Zo kwam ik tot het besef dat het leven dat ik leid slechts een oppervlakkige aaneenschakeling is van slapen, eten en werken. Geen ruimte voor verdieping, weinig voldoening, te weinig stiltemomenten wat ik als een gemis ervaar.

Ik besloot op zoek te gaan naar een zinvolle invulling van die noden. 

Me inzetten voor een goed doel leek me wel wat. Wel mits enkele voorwaarden: mijn voorkeur ging uit naar een lokaal goed doel, ik wilde iets betekenen voor anderen √©n ik moest er voor mezelf voldoening uithalen. Beetje ego√Įstisch misschien maar het ene compenseert het andere.

Men zegt dat wat voor jou voorbestemd is vanzelf op je pad komt‚Ķ.. 

Scrollend op mijn laptop werd mijn aandacht getrokken door een foto van een huisje.

Het waren de gebogen lijnen van het huisje die me intrigeerden. Het leek alsof het huisje haar bewoners omarmde, hoe geborgen moeten de bewoners zich voelen, was mijn eerste idee.

Daar zou ik me thuis kunnen voelen. Benieuwd naar de binnenkant klikte ik door. En wat bleek? Het huisje was verbonden met een goed doel.

Ik begon te lezen: “Robur op Den Eik is een stiltehuisje, een plekje om weer tot jezelf te komen, vooral voor mensen met een burn-out (of ter preventie ervan), en voor kunstenaars/schrijvers die aan hun project willen werken. En in periodes waarin het niet bezet is, kan Robur ruimte geven aan mini-workshops en bijeenkomsten die te maken hebben met rust, natuur, genezing en creativiteit. Als de kern maar (her)verbinding is!” Wauw, wat een mooi doel, dacht ik, en zo actueel….

Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, snel verder lezen…. Bleek het huisje op fietsafstand van mijn eigen huis te staan zeker? Ik klikte door‚Ķ. Toen ik de vraag naar vrijwilligers voor een benefietweekend opmerkte kon mijn geluk niet op. Dit leek mij de perfecte kennismaking met het project. Dat kon geen toeval meer zijn!

En ja hoor, een paar dagen later vertrok ik, tentje op de fiets richting Robur op Den Eik, beetje onwennig en totaal niet wetend wat me te wachten stond. 

Eerlijk? De eerste dag leek het me een vreemde bende, die vrijwilligers. Ik had al snel door dat er verschillende mensen aanwezig waren die in hun leven √©√©n of ander trauma hadden opgelopen alsook mensen die niet meekunnen in de drukte van onze chaotische maatschappij. Dat leek mij vreemd, in mijn werkomgeving is het altijd van de vooruit, altijd presteren zonder aandacht voor jezelf en voor de medemens. Oogkleppen op en doorgaan‚Ķ.en hier was de sfeer ontspannen, geen druk voelbaar…

De openheid op Robur, de echtheid van de mensen en de manier waarop ieders persoonlijkheid aanvaard werd heeft mij aangegrepen. Iedereen was er gewoon zichzelf zonder (voor)oordelen. Er was geen geroddel over anderen, er werd geknuffeld, oprecht geluisterd….

Mijn taak tijdens het weekend werd snel duidelijk, ik zou de ‘voedster’ van Den Eik assisteren bij het bereiden van de maaltijden. Roerend in de soep observeerde ik en hield me op de achtergrond. Hier en daar ving ik flarden van levensverhalen en filosofische uiteenzettingen op…..fijn! Ik genoot in stilte en liet me meedrijven op de flow van het gebeuren.

Wat ik observeerde kwam vrij confronterend over, de sfeer die er hing was volledig anders dan de sfeer die zich de laatste maanden ongemerkt in mijn leven genesteld had. Schromelijk kwam ik tot het besef dat ik ‘de vreemde was’ en dat het mijn leven was dat op het verkeerde spoor zat. Ik kwam tot het besef dat ik hoe dan ook zou ontsporen indien ik op mijn huidig tempo zou verder leven. Het daagde me dat dit misschien het punt was om komaf te maken met mijn huidige levenswijze….

Het verhaal van Marieke, eigenares van Robur op Den Eik intrigeerde me, niets dan bewondering voor het feit dat ze volgens haar eigen overtuiging leeft. Een overtuiging die ik in mijn diepste binnenste met haar deel maar waarvoor ik mezelf te zwak acht om ze standvastig en zo doorgedreven in de praktijk door te zetten. 

De laatste ochtend met zijn allen rond de ontbijttafel was ik erg geraakt door de dankbetuigingen die tot mij gericht werden. Ik had het er moeilijk mee, op de √©√©n of andere manier was ik vergeten hoe ik op een oprecht gegeven compliment moest reageren. Gewoon aanvaarden door ‚Äėdank u ‚Äė te zeggen werd me gezegd. De traantjes vloeiden, een oprechte dank je wel doet zo goed.

Besluit: het is waar, wat voor mij voorbestemd was kwam op mijn pad!