publieke bekentenis?

Foto: Els, 6/2019 La Palma Santa Cruz

Advertenties

in één ruk verder

“Als dit geen prima plekje is voor een tussenstop dan weet ik het niet” zei Eric terwijl hij de camper behendig tussen de bomen manoeuvreerde. Gelijk had hij: schaduw, plaats voor tafel en 2 stoelen en een stukje bos om een kleine wandeling te maken met de hond. En bovenal, de auto die 50m verderop stond niet meegerekend, waren we helemaal alleen. Rust gegarandeerd.

We genoten van de Franse baguette, een stuk Comté kaas en saucisson aux noisettes die we op de plaatselijke markt kochten.

Intussen werd onze aandacht getrokken door die ene auto wat verderop. Het portier was geopend en er zat een man achter het stuur. Hij zat daar, regelmatig voor- en achter zich kijkend, schijnbaar niets te doen. Tot er een auto stopte die zich voor de eerste parkeerde. De bestuurders schenen elkaar te kennen, ze praatten even en reden samen weg.

Even later stopte er weer een auto met een man. Hetzelfde gedrag, de man zat wachtend rond zich te kijken.

Er begon mij al iets te dagen. Ik had het vermoeden dat we een bijzondere plek uitgekozen hebben om onze tussenstop te maken.

Intussen komt Eric met Doshi uit het bosje. Hij stapt lachend op mij toe “ga eens achteraan in de bosjes kijken, dan snap je het wel” zei hij.

Nieuwsgierig als ik was hoefde hij dat geen twee keer te zeggen. Ik verdween in het bos. Ver hoefde ik niet te gaan, net achter de eerste boom zag ik het al: de grond was bezaaid met condooms en toiletpapier. Dit bevestigde mijn vermoeden: het was een homo- ontmoetingsplaats.

Terug bij de camper gekomen heb ik het schouwspel nog even gadegeslagen: de man op de parking had inmiddels het gezelschap gekregen van een tweede man. Ze stapten uit en wisselden een vluchtige blik. Er werd weinig gesproken. Dit moest zowat een verkorte versie van de paringsdans zijn. Al gauw verdween de eerste man in de bosjes gevolgd door de tweede die duidelijk iets in zijn hand geklemd had.

Wees gerust, op dat punt ben ik gestopt met mijn observatie. We hebben de heren hun privacy gelaten en zijn in één ruk naar onze bestemming gereden.

mijn diepste ik

Ik heb een overwegend vrolijke persoonlijkheid en toch…. toch is er een andere Els die regelmatig de bovenhand neemt, de droeve introverte ziel.

Bijna niemand kent deze versie van mij. Ik hou hem angstvallig verborgen voor de buitenwereld. De oorzaak daarvan ligt in mijn opvoeding. Van mijn moeder heb ik geleerd om altijd positief te blijven en zo weinig mogelijk te klagen want “niemand hoeft te zien dat je het wat moeilijker hebt” en “je hebt het nog zo slecht niet, er zijn anderen die het veel slechter hebben”. Bijgevolg laat ik de donkere versie van mezelf onbewust  overschaduwen door mijn vrolijke kant.

De combinatie van beide versies in één lichaam voelt bij tijden vreemd. Soms weet ik het even niet meer en word ik, zonder aanwijsbare oorzaak, tussen beide uitersten heen en weer geslingerd. Ik wring me in duizend bochten om positief over te komen terwijl ik vanbinnen huil.

Uiteindelijk komt het altijd goed en ga ik weer de positieve kant op maar stel dat er een tijd komt dat ik aan de donkere zijde blijf hangen, dat ik er niet meer uitgeraak? Daar denk ik wel eens aan. Hoe diep kan ik gaan? Zou ik hulp vragen? Zou ik hulp aanvaarden? En gaat er überhaupt iemand voorbij mijn camouflagegedrag kijken en merken dat ik het moeilijk heb?

Let wel, dit is een zuiver hypothetische vraag die ik mezelf stel, ik voel me momenteel oké.

Ik ben me ervan bewust dat ik me geen zorgen hoef te maken over dingen die “zouden kunnen gebeuren”. Dat vreet alleen maar energie.

Maar toch spoken deze gedachten wel eens door mijn hoofd. Waarschijnlijk omdat ik het gevoel heb dat de schommelingen groter geworden zijn. Meer bepaald dat de dalletjes dieper geworden zijn.

Zal wel hormonaal zijn zeker? Vrouw… 54j……je weet wel…

de ring

Ondertussen wonen Eric en ik ruim 15 jaar samen en nog steeds fladder ik ongeringd door het leven. Geen vriendschapsring, geen verlovingsring noch trouwring, gewoon maagdelijk ringloze vingers.

En eerlijk gezegd, ik geef er niks om. Ik ga er ook niet om zeuren, ik ben de laatste om materialistische dingen te eisen.

Akkoord, een trouwring heeft ook een symbolische betekenis maar daar kan ik, als ik eerlijk ben met mezelf, niet volledig achter staan.

Oneindigheid….uit mijn verleden weet ik dat het leven onverwachte wendingen kan nemen bijgevolg durf ik mijn eeuwige liefde niet meer uitspreken naar mijn partner toe. Maar de intentie is er wel. We willen samen oud worden en dat weten we ook van elkaar.

Verbondenheid…..je laat aan de buitenwereld zien dat je niet vrij meer bent. Dat neigt mij dan weer te veel naar bezitterigheid. Een persoon kan je niet bezitten. Wij zijn verbonden in ons hart, dat van elkaar te weten is genoeg.

Vandaar, geen trouwring voor mij.

Dat ik geen ring hoef komt Eric goed uit hoor ik jullie denken. Misschien wel….maar als je denkt dat ik een gemakkelijke vrouw ben kom je bedrogen uit….

Ik vraag tonnen liefde, massa’s steun en megaveel affectie.

Ik ben bijna vergeten

hoe vers gezette koffie ruikt

welke schoonheid er in eenvoud schuilt

hoe het geluid van de stilte in mijn oren klinkt

hoe het is om zonder vaste planning te leven

Het is de hoogste tijd om mezelf weer bovenaan mijn to do lijstje te zetten.

Ik kijk er zo erg naar uit om veertien dagen met de camper rond te trekken door het prachtige Frankrijk, het land dat ik in mijn hart heb gesloten.

Zoals steeds hebben we geen vaste planning, enkel het begin- en het eindpunt staan vast. Tussen deze punten laten we ons verrassen door de schoonheid der natuur, eeuwenoude verstilde dorpen, boeiende ontmoetingen, versgebakken baguettes, een sterk ochtendkoffietje op het dorpsplein en kijken we reikhalzend uit naar wat er om de volgende hoek schuilt. Samen-leven, samen-genieten en samen-doen, op ons ritme, rustig aan….

foto: Els Comps (F) 14/08/2016