Peeptoes

Voor ik naar de betaalpagina doorklikte controleerde ik een laatste maal mijn bestelling: zwarte pumps, een paar comfortabele schoenen om te gaan werken en een paar witte peeptoes.

Zwarte pumps zitten steevast in mijn basiscollectie: past altijd, ik draag ze bijgevolg geregeld.

De werkschoenen zijn een noodzakelijk kwaad, dichter bij moeder aarde kan je niet lopen en bovendien zijn ze totaal elegantieloos.

Maar die peeptoes, dat was liefde op het eerste zicht! Wit….eens iets anders dan al die donkere kleuren die mijn schoenenkast overheersen. In het volle besef dat mijn weipalen nooit killer legs zullen worden koos ik toch voor een vrij hoge hak want alle beetjes helpen.

Oké, de bestelling is correct en kan doorgaan. Maar wacht eens…..naast de foto van de zomerschoenen staat “bruidsschoenen” vermeld…… dat doet me even twijfelen. Dan zie ik eronder de link “maak de look compleet”. Toch even klikken….had ik het niet gedacht: bruidsjurken.

Nu nog enkel een datum prikken?

badkamerromantiek

Op het ogenblik dat de loodgieter de deur achter zich dichttrok onttrok hij ongewild ook een stuk romantiek uit ons leven.

Zoals steeds besef je wat je mist wanneer het er niet meer is.

Ik hield er niet van om een bad te nemen maar wanneer ik moe was en mijn lichaam niet meer opgewarmd kreeg was een heet bad het enige middel om nadien rustig in slaap te vallen. Jij verraste mij telkens met een glaasje wijn op de badrand, zalig vond ik dat.

Jij en ik, samen tanden poetsend zittend op de badrand. Toen besefte ik het niet maar dat onbenullige moment van verbondenheid zou voor altijd in mijn geheugen bewaard blijven.

Het ‘Blind Date’ spelletje dat we speelden achter het douchegordijn. Jij schoof, in vol ornaat, het douchegordijn met een ruk opzij en riep: “Neem je hem of neem je hem niet?” Ik antwoordde steevast: “Ik neem hem!” En dan…..ja dan…..gebeurde er niets….we lachten, meer niet, steeds even enthousiast alsof we het grapje voor de eerste keer hoorden.

En met z’en tweeën in bad, hoe plezant was dat? Comfortabel was wat anders want ik moest altijd aan ‘den top’ zitten. Maar rondvliegend schuim was er in overvloed…

Stuk voor stuk herinneringen aan momenten van verbondenheid, van plezier en zorgen voor elkaar, momenten om te koesteren. En allemaal gelinkt aan dat oude ligbad.

Maar toen het ligbad begon te lekken, er vochtvlekken op de muren verschenen, het douchegordijn begon te plakken, het kraanwerk zijn glans verloren was en de waterstraaltjes van de douchekop alle richtingen uit sproeiden was het hoog tijd om ons badhuis te updaten. Het ligbad werd vervangen door een inloopdouche.

Mooi en comfortabel dat wel, maar het is even wennen. Weg badkamerromantiek. Ons douchemoment is herleidt tot een zuiver functioneel gebeuren.

Wij hopen snel nieuwe romantische badkamermomenten te kunnen verwelkomen…..

auto

Bij het zien van de advertentie slaakte ik een diepe zucht. De plaatselijke car wash was weer open,….. daar ging mijn laatste excuus. De verplichte corona sluiting van de car washes die naadloos gevolgd werd door een periode van aanhoudende regen die een paar weken geleden op zijn beurt overging naar overvloedige sneeuwval waren stuk voor stuk perfecte excuses om het wassen van mijn auto uit te stellen.

Het was zover gekomen dat ik, wanneer ik ging werken met mijn wagen, hem op een plek parkeerde die uit het onmiddellijke zicht van de collega’s lag. Schaamtelijk eigenlijk. Je kon mijn auto er onmiddellijk uitpikken: het vuilste exemplaar, niet enkel aan de buitenkant, ook binnenin rommelig en al lang geen stofzuiger meer gezien. Ik vreesde dat het niet lang meer zou duren voor ik er een opmerking over zou krijgen van mijn leidinggevende, het is namelijk een firmawagen. Ik schrijf dit nu op een manier alsof ik er trots zou op zijn. Ik kan je verzekeren, dat is niet zo.

Het heeft allemaal te maken met mijn uitstelgedrag. En met het minimale belang dat ik hecht aan een auto. Op dat vlak heeft mijn partner een heel andere instelling, onze overige voertuigen zien er steeds spic en span uit. Het hoeft niet gezegd dat hij zich onmetelijk ergert aan de vuile auto die voor onze deur staat. Soms wordt het hem echt teveel. Zoals nu…..

De deurbel gaat. Ik open de voordeur. Zwaaiend met mijn autosleutels staat Eric aan de deur.

“Mevrouw, uw gereinigde auto staat voor”

Live- Laugh- Love

De reclamefolders kleuren deze dagen overheersend rood en hebben, de vrieskou in acht nemend, verrassend weinig om het lijf. Je kan er niet naast kijken, de jaarlijkse valentijnsgekte deed zijn intrede. Lingeriewinkels krijgen ongewoon veel mannen over de vloer die zichtbaar zenuwachtig met komvormig vooruitgestoken handen de grootte van de borsten van hun partner proberen duidelijk te maken. Of moet mijn beeld bijgesteld worden? Speelt de moderne man op veilig door een cadeaubon te kopen?

Mijn partner koopt gewoon niets. En dat vind ik oké. Bijgevolg zal Valentijnsdag te onzen huize bijna ongemerkt voorbij gaan. Een rijkelijk gevulde borrelplank vergezeld van een bubbeltje zal zowat het maximum merkbare zijn. Wij zijn geen cadeaumensen, we vinden het belangrijker om elke dag goed te zijn voor elkaar.

De stevige winterprik die we momenteel te verwerken krijgen zal zo zijn gevolg hebben voor onze romantische valentijnsnacht. Er staat mij al een duidelijk beeld voor de geest:

Geen denken aan dat ik bij zulke temperaturen mijn doorschijnende zwarte negligé (die ik echt wel heb) zal aantrekken. Dat kleinood blijft wijselijk in de kleerkast. Ik ben namelijk een koukleum en valentijnsnacht is daar geen uitzondering op. Ik zal dus een warme velours pyjama en wollen bedkousen aantrekken. En ja, de broekspijpen van de pyjama worden in de kousen gestopt!

Vervolgens zal ik me op mijn meest elegante manier in bed naast Eric neervlijen en hem met zwoele stem toespreken:

“Hier is je valentijnscadeautje” waarbij ik hem diep in de ogen zal kijken.

Verleidelijk knipperend met mijn ogen zal ik er nog een schepje bovenop doen door te zeggen: “graag laagje voor laagje uitpakken”. Daarna barsten we allebei in lachen uit, dat weet ik nu al.

Eric zal, het dekbed opheffend, naar beneden kijken en zeggen “nee schat, dit werkt niet, je lijkt meer op een anticonceptiemiddel, slaapwel” waarna hij zich met zijn rug naar mij zal draaien.

Na jarenlang samenwonen wordt een relatie zo voorspelbaar.

pixie

“Wow, wilde poes!” was Eric’s reactie toen hij de badkamer binnenkwam. Waarna hij me onverwacht een knijp in mijn billen gaf.

Dat de meeste mannen iets hebben met lang haar is algemeen geweten en Eric vormt daarop geen uitzondering. Wat een tegenvaller voor hem dat ik niet gezegend ben met de lange blonde lokken uit zijn dromen. Ik bekijk het positief, ik zal wel iets hebben wat dat gemis compenseert?

Hoe dan ook, die lange lokken beginnen ook bij mij stilaan een feit te worden. Mijn pixie is intussen zowat uitgegroeid tot schouderlengte. Ik begin het beeld van zijn dromen steeds meer te benaderen.

Haar dat voor mijn ogen valt, haar in mijn hals….een vervelend gevoel vind ik het. Noodgedwongen ga ik dagelijks aan de slag met haarklemmetjes, spelden en ganse bussen haarspray om die vormloze haardos wat in bedwang te houden. Eén ding is zeker: het heeft Kruidvat geen windeieren gelegd!

Dat ik mijn pixie mis is wel duidelijk. Het was ’s ochtends zo heerlijk gemakkelijk, er kwam zelfs geen kam aan te pas, even met de handen door roefelen, wat gellak en klaar.

Maar niet iedereen was fan van mijn pixie. Een collega bestempelde het prompt als een ‘lesbisch kapsel’. Hij ging zelfs zo ver dat hij mijn geaardheid in twijfel trok. Toch bedankt voor jouw eerlijkheid Lars. Wat mijn geaardheid betreft, laat dat een mysterie blijven. Mysterieuze vrouwen zijn geliefd bij het manvolk las ik ergens.

Intussen duim ik, samen met vele vrouwen, dat straks de beslissing valt dat de kappers de deuren weer mogen openen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn haardos nog te laten groeien.

tachtig was prachtig

De jaren tachtig waren prachtig! En ik had de eer om in die tijd mijn jeugd te mogen doorbrengen. Ik had een zorgeloze jeugd met veel vrijheid en een fijne thuis. Opgroeien in de rand van een grootstad als Leuven met zowel de voordelen van het platteland als van de stad ….wat kan je jezelf als tiener meer wensen?

Maar ik was een seut, een muurbloempje, veel te braaf, ik zag de mogelijkheden niet. Ik lag teveel met mezelf in de knoop om te beseffen dat de wereld om mij heen zo wonderlijk was. Bijgevolg heb ik een groot deel gemist. Dat besef is, zoals met vele dingen pas jaren later gekomen.

Maar ik maakte een inhaalbeweging. Ik was al een dertiger toen ik de muziek van de jaren tachtig ontdekte. Die muziek, daar ben ik gaan van houden. New Wave en Belpop, de ganse muziekscene was zo bijzonder en typerend voor die tijd.

Tegenwoordig galmt hier regelmatig een playlist van de jaren tachtig door de muziekbox. Dan geniet ik en komen de jeugdherinneringen boven….. Ik voel me dankbaar om die bijzondere tijd meegemaakt te hebben. Een gelukzalig gevoel overvalt mij dan en het leven lijkt plots een stuk mooier. Om het met een populaire Belgische muziekgroep uit die tijd te zeggen: Lavvi Ebbel!

Joepie, mijn man is een klusser

Men neme 1 tweedehands bestelbus, sloop de vloer en de wanden, plaats 2 zijramen en 2 dakramen, isoleer de wanden en het dak, voorzie elektriciteitsleidingen, waterleidingen, gasleidingen, waterafvoer, verwarming, plaats zonnepanelen op het dak, hang een zonneluifel, plaats de binnenindeling en de kastjes, tafel en zitbank, werk de wanden af met kurk, bekleed het dak, plaats touch led verlichting, plaats optrekgordijnen aan elk raam, voorzie stopcontacten en usb aansluitingen, plaats een inbraakalarm en CO alarm, voorzie een douchebak lavabo en toilet, onder de bestelbus hang je proper- en vuilwaterreservoir, richt de keuken in: fornuis, spoelbak, koelkast en voorraadkast, het bed voorzie je van een lattenbodem en 2 matrassen, onder het bed is ruimte voorzien voor een mini- moto, de huishoudbatterij, gasfles, tuinstoelen,…..

Zorg dat er steeds een basisvoorraad voeding, linnen en kleding aanwezig is in de camper en na het vullen van de watertank ben je vertrekkensklaar voor een lastminute uitstapje, volledig zelfvoorzienend!

op zoek naar groen

Toen we 15 jaar geleden onze huidige woning in Beerse kochten waren we er vast van overtuigd: ‘hier willen we oud worden.’

Maar zoals het steeds gaat in het leven worden die uitspraken, afhankelijk van de omstandigheden voortdurend bijgesteld.

Ons huis heeft nog steeds alles om er gelukkig oud te worden: open structuur, badkamer beneden, mogelijkheid om beneden een kleine slaapkamer in te richten, rustig gelegen en toch dicht bij het centrum.

De fijne buren die er ten tijde van de aankoop woonden zijn jammer genoeg geëmigreerd maar goed, in ruil kregen we er een leuk vakantieadres in Spanje bij en dat is ook niet niks. Ook het feit dat we 15 jaar ouder zijn en beide een drukke job hebben heeft als gevolg dat we meer tijd nodig hebben om op te laden. In onze huidige woonomgeving lukt ons dat niet voldoende.

Als we in de natuur vertoeven lukt dat wel. Het vrije, open gevoel en de verbinding met de natuur die we dan ervaren laat ons ontspannen.

Vandaar dat we op zoek zijn naar een vakantiehuisje. In het groen, uiteraard. Liefst zonder directe buren. Binnenland of net over de grens, midden in een bos of met een weids uitzicht over de omgeving. Veel luxe vragen we niet, rust vinden we belangrijker. De basis moet in orde zijn, een opfrisbeurt doen we zelf want joepie, mijn man is een klusser!

Weet er iemand iets te koop staan?