mannen van den bouw (2)

De parking was gelegen tussen enkele groezelig uitziende woonblokken. Het leek op een verzamelplaats van aftandse, gedeukte voertuigen. 

Ik had nog even getwijfeld of ik mijn auto daar wel zou achter laten. Echt veilig leek dit niet… Tot ik aan de rand van de parking een bouwwerf zag. Denkend aan mijn vroegere goede relatie met de ‘mannen van den bouw’ en aannemend dat ze bewust of onbewust wel een oogje op mijn auto zouden houden parkeerde ik mijn voertuig vlak voor de bouwwerfomheining.

Na het beëindigen van mijn dagtaak, begaf ik me naar de parking waar ik mijn auto achtergelaten had.

Groot was mijn verbazing toen ik mijn auto niet terugvond waar ik hem achtergelaten had.

Een moment van twijfel….Had ik hem niet vòòr het hek achtergelaten? Ja toch? Nu bleek hij achter het hek te staan, midden op de bouwwerf. En hij stond toch op een parkeerplaats? Ja toch? Nu stond hij op een eilandje van klinkers, rondom was alle verharding weggegraven….

Dan pas viel mijne frank. De mannen van den bouw hadden de parking half opgebroken waardoor de bouwwerf vergroot was. Het hek was bijgevolg ook verplaatst.

Maar wat nu? Hoe moest mijn auto hier uit? Ik keek even in het rond. Wat verderop zat een bouwvakker op een graafmachine. 

Van achter het hek riep ik hem toe:” hallo…dat is mijn auto…hoe kan ik hier wegrijden? De jonge getaande man keek me aan en maakte met een brede armzwaai duidelijk dat het hek open kon. In de veronderstelling dat hij het hek voor me zou komen openmaken stak ik goedkeurend mijn duim in de lucht en wachtte af. 

Niet dus! Noppes! Hij bleef gewoon op de graafmachine zitten! …..Hij keek weer mijn richting uit en herhaalde zijn zwaaiend gebaar. 

Kijk, ik vind het helemaal niet erg om ouder te worden maar dit was zo’n zeldzaam moment waarop ik 30 jaar jonger had willen zijn. Dan had hij ongetwijfeld van de graafmachine gesprongen, mouwen opgestroopt zodat zijn gespierde armen het best tot hun recht kwamen om mij vervolgens met veel plezier te komen helpen.

Ik begon vanbinnen te borrelen van woede, draaide me bruusk richting hek, stak stiekem mijn middenvinger op en mompelde ‘apenkop’ (=eigen scheldwoord ter vervanging van het s..t woord). 
Dat luchtte op…

Mijn handen omklemden het hek en ik tilde het hek, wat best wel zwaar was, uit de betonnen steunvoet. Met een vlotte dit- kost- me- helemaal- geen – moeite uitziende beweging draaide ik het opzij. 

Ik stapte mijn auto in en plop-plop, plop-plop reed mijn auto achterwaarts van het klinkereiland af door de opening in de omheining.

Auto in eerste versnelling, ik keek nog in de richting van de bouwvakker die inmiddels al vergezeld was van twee collega’s. Het drietal stond me zwijgend aan te staren. 

Een duw op mijn gaspedaal, nog een fel overdreven zwaai en een brede glimlach hun richting uit en weg was ik.

Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel, ze zwaaiden niet terug, de apenkoppen…

wat je zaait zal je oogsten

img_2301-1

Vol enthousiasme kwam mijn partner binnen: “Heb je al gezien dat aan het hek van de kippenren kleine stinkers groeien?”

(stinker= Vlaamse volksnaam voor Tagetes of Afrikaantje) 

Meteen nam mijn twijfel over de plantenkennis van Eric de bovenhand. Om maar een voorbeeld te noemen: hij is één van die mannen die zich wel eens wil vergissen tussen prei en selder. In één woord samengevat: catastrofaal….

En inderdaad, er stond een klein plantje met één paar diep ingesneden donkergroene Tagetes-achtige blaadjes. Er kwam een herinnering in me op: de bloemenborders in de tuin van mijn jeugd werden omzoomd door oranje bloeiende Tagetes. Ik zie mijn moeder nog dagelijks de uitgebloeide bloemknoppen verwijderen om zaadvorming tegen te gaan. Want zaad neemt de kracht uit de plant weg, zei ze.

Maar dit plantje deed me twijfelen, het was net iets anders dan datgene dat ik kende uit mijn verre verleden.

Even voelen… Harig blad met een typische geur…Ja, net wat ik dacht….

“Dat is geen stinker, slimmeke, het is een tomatenplant!”

“Neeeh?….. Hoe kan dat?”

“Wel, onze kippen ruimen toch onze etensresten op? Een zaadje van een tomaat zal hier op de grond beland zijn. Je zal zien dat er over enkele dagen gele bloemetjes verschijnen, hopelijk gevolgd door echte tomaten. Op voorwaarde dat we de plant goed verzorgen.”

Zo gezegd, zo gedaan….

De plant werd aangebonden tegen het hek en dagelijks gegoten met regenwater.  Ik meende mij ook iets te herinneren van waterscheuten die uit de plantoksels moesten verwijderd worden, dat gebeurde dus ook en natuurlijk werd de nieuwe spruit…euh tomaat…. overladen met hopen aandacht. Ik verdenk mijn partner er zelfs van dat hij er hele gesprekken mee voerde.

In ruil voor al die aandacht ging het plantje groeien….en groeien….de eerste gele bloemetjes….gevolgd door piepkleine, blinkende, ,groene tomaatjes….. met grote verwondering werd de verdere groei gadegeslagen.

Op dit ogenblik hangen er reeds flinke tomatentrossen aan de plant. De eerste vruchten vertonen al een rode zweem. Belangrijk is dat de zon ook haar bijdrage levert, maar dat ligt buiten onze controle. Hopelijk houdt het goede weer nog wat aan zoniet vrees ik dat we alle tomaten niet zullen kunnen oogsten. Bovendien zal de eerste oogst sowieso voor de huissitters zijn want wij gaan binnenkort met vakantie.

Ondertussen is het zo ver dat we gebeten zijn door de tomatenmicrobe en al plannen maakten voor volgend jaar. Zo zullen er tomaten geplant worden langs het ganse hek. Eerst voorzaaien in potjes en dan uitplanten om een groeivoorsprong te geven. Liefst enkele verschillende soorten, maar dat moet ik nog uitzoeken. Mijn lievelingssoorten zijn de Italiaanse langwerpige tomaat en de Coeur de Boeuf tomaat. En de heerlijk zoete trostomaatjes mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Maar de aller allerbeste tomaat is ongetwijfeld een echte, in de zon gerijpte, Italiaanse tomaat. De zon…. die proef je gewoon.

Advies is steeds welkom!

En wat hebben we geleerd van dat verdwaalde tomatenzaadje?

Dat er niets mooier is dan te leven van wat de aarde ons schenkt!

img_2300-1

 

 

 

52+….enkele overpeinzingen

  • Mijn to-do list is nog steeds langer dan mijn done list. Dat zorgt voor de nodige drive in mijn leven. En die to- do list is echt overdreven lang…
  • Net hetzelfde geldt voor mijn to-visit list. Ik hou van het gezegde ‘bezoek elk jaar een plaats waar je nog nooit bent geweest’. Ondanks dat heb ik het gevoel dat mijn leven te kort gaat zijn om alles te zien waar ik van droom.
  • Ik heb het gevoel dat ik niets meer te bewijzen heb. Uiteraard stel ik me nog doelen voorop en probeer ik die ook te halen maar het voelt niet meer zo dwingend als in het verleden.
  • Als iets me niet zint doe ik het niet, punt uit.
  • Meer dan ooit ben ik me bewuster van mijn eigenwaarde.
  • Een ouder wordend lichaam? Daar zal je mij niet horen over klagen, wees eerlijk…dat wordt toch ruimschoots gecompenseerd door andere eigenschappen zoals ervaring, aanvaarding, relativeringsvermogen,…
  • Ik vier mijn gezondheid en ben me ervan bewust dat een goede gezondheid onbetaalbaar is.
  • In mijn kleerkast komen steeds meer tijdloze klassiekers te hangen. Ik ben niet van plan om een ‘bomma-type’ te worden.
  • Naarmate ik ouder word verminderd de angst om te sterven. Ik heb al een mooi leven achter de rug, wat nu nog komt beschouw ik als een extraatje. De spreekwoordelijke kers als het ware.
  • Ik sta meer dan ooit open voor nieuwe technologie, nieuwe ervaringen, ik wil mee met de tijd en niet in een hoekje zitten weg te kwijnen.
  • Ik durf meer en meer voor mezelf kiezen: in mijn relatie, op het werk,….ik wil leven, niet geleefd worden.
  • Humor wordt steeds belangrijker in mijn leven, het is mijn manier om alles te relativeren.
  • Van diepgaande gesprekken kan ik nog steeds genieten. Het gevoel om op een lijn te zitten met je gesprekspartner, daar hou ik van.
  • Ik hou afstand van alle woorden met het voorvoegsel ‘senioren’ zoals senioren smartphone, senioren zwemlessen, senioren petanqueclub, senioren breiclub, senioren vitaminepreparaten (al dan niet met toevoeging van ginseng voor verbetering van de bedprestaties), senioren tijdschriften, senioren websites, senioren daguitstappen,….
  • Samengevat, ik vind het geweldig om 52+ te zijn.

 

 

geluksmomentje, 25j later

Ik lig op bed.
Naast mij een baby, mijn kindje.
Zo klein en kwetsbaar.
Bolle babywangetjes, een levendige om zich heen kijkende blik, 
gesloten vuistjes en trappelende beentjes.
Je bent blij.
Ik kijk je aan en blijf kijken, ik geniet.
Ik kan het nog steeds niet vatten, dit wonderlijke wezentje is er 
door mij gekomen.
Mijn vinger raakt je handje aan, je vuistje opent zich en omklemt 
mijn vinger.
Ik duw mijn aangezicht zachtjes op je buik en blaas erop.
Je maakt een lachend geluid en je handjes grijpen stevig in mijn 
haren.
"Auw, auw"
Je lacht nog luider, je schatert het uit.
Met een paar vingers streel ik over je zachte huid.
Je wordt er helemaal rustig van.
Oogjes vallen af en toe dicht.
Je ademhaling wordt rustiger.
Je slaapt...

Het dringt tot me door hoe bijzonder dit moment was.
Ik beloof mezelf om dit nooit te vergeten.
Ik probeer het blijvend op te slaan door het een apart plekje in mijn geheugen te geven, zodat ik het nooit vergeet.
En kijk, 25 jaar later is dat geluksmomentje er nog steeds.

voor wat hoort wat

Jullie zijn zo vroeg van stok? Onrustige nacht gehad? Last van een schuldgevoel?

Hebben jullie het hier eigenlijk nog naar jullie zin? Tevreden over de huisvesting? Genoeg stro in jullie bed? Is het eten gevarieerd genoeg? Genoeg legkorrel in de mengeling? Vinden jullie het fijn om af en toe eens los te lopen in de tuin? Genoeg losse grond voor jullie dagelijks stofbadje? Dagelijks vers drinkwater is toch oké? Vinden jullie het fijn dat we regelmatig een praatje met jullie maken? En dat het deksel van het compostvat af en toe open mag om jullie te verrassen met heerlijke vette regenwormen?

Ja?

Dan heb ik een eitje met jullie te pellen:

Leg me eens uit waarom jullie van die belachelijk kleine eitjes leggen. Ik had begot een loep nodig om ze te vinden!

Ik heb ze naast de meetlat gehouden en raad eens? 2cm, amper 2cm…Is dat de norm tegenwoordig? Aan de grootte van de eitjes te zien dacht ik eerst dat jullie appartement gekraakt was door de familie Merel. Maar de kleur van de eieren heeft jullie verraden. Het zijn wel degelijk jullie voortbrengsels. Zitten jullie in een identiteitscrisis? Denken jullie dat jullie kwartels zijn?

Al eens aan de gevolgen voor ons gedacht? Jullie creaties passen niet eens in een eierdopje. En een soldaatje soppen in een zachtgekookt eitje, daar moeten we helemaal niet denken. Het soldaatje past niet in het ei. Hoe kunnen we nu een panvullende omelet maken? Dat wordt minstens een maand eitjes sparen. Idem om een cake te bakken.

Ik wil het voor eens en voor altijd duidelijk stellen: “voor wat hoort wat! ” En daar blijf ik bij, is dat begrepen?

Weet ook dat deze foto’s op Facebook gepubliceerd zijn en dat iedereen jullie nu uitlacht!