de strandgeit

Ingesloten tussen de rotsen ontvouwde zich een idyllische kleine baai. Keienstrand, glashelder water vol klein leven, de zon spiegelend op het wateroppervlak, prachtig!

Op het strand stonden een viertal onbewaakte rugzakken van collega backpackers die na de vermoeiende wandeling in het Tramuntana gebergte een verfrissende duik aan het nemen waren. Deze verborgen baai was immers enkel tevoet te bereiken.

Zonder aarzelen lieten we onze rugzakken over de schouders glijden en en stretchten onze vermoeide spieren. Een frisse duik hadden we nu wel verdiend. We kozen de afgeronde vlakke rots met een mooi uitzicht over de baai als rustplaats voor de komende uren. Eric verdween even achter de rots en kwam in zwemshort weer tevoorschijn om zich vervolgens, bijna huppelend over de keien ‘auw, ai, ai…’ richting water te begeven. Diegenen die mij kennen weten dat ik niet van water hou dus ik installeerde mij aan de rand van het rotsblok waar ik het leven in het water kon observeren: kleine tot middelgrote visjes, waterinsecten, schichtige garnaalachtige wezentjes, ik genoot.

Vanuit mijn ooghoek zag ik op het gebergte wat bewegen. Eerst was het nog onduidelijk om wat het ging: naderende wandelaars, dieren? Al gauw kwam er duidelijkheid, de contouren van een naderende berggeit tekende zich af tegen de rotswand. Vermits iedereen zich in het water aan het amuseren was bleek ik de enige te zijn die het beestje had opgemerkt. Ongelofelijk hoe behendig de berggeit zich van rots tot rots een weg omlaag richting strand baande. Stiekem had ik een binnenpretje omdat er zich in mijn hoofd een scenario afspeelde met de geit in de hoofdrol. Even dacht ik eraan om Eric uit het water te roepen maar deed dat bewust niet. Ik liet alles op zijn beloop en hield mijn fototoestel in de aanslag.

De berggeit was inmiddels op het strand aangekomen. En ze wist verdorie goed wat ze wilde, haar doel bevond zich midden op het strand.  Zeer rustig, alsof ze dit elke dag deed, vervolgde ze haar weg richting rugzakken. De mensen in het water hadden nog steeds niets in de gaten. De geit keek in het rond. Ik wist waar ze naar op zoek was: een geopende rugzak. Die vond ze ook, meerdere zelfs. Haar kop verdween volledig in de eerste openstaande rugzak. Een lunchpakket was haar eerste buit die volledig, met verpakking en al, in haar mond verdween. Daarna volgde een volledige banaan. In de volgende rugzak ving ze bot. Inmiddels kwamen de eigenaars van de rugzakken luid  roepend en hevig molenwiekend het water uitgerend. De geit maakte zich snel uit de voeten., maar ze gaf niet op. Dat ze niet mensenschuw was bewees ze door prompt mijn richting uit te stappen en me vanop 1m afstand te blijven aanstaren. Smeken is eigenlijk een gepaster woord. En aan de ogen van een smekend dier kan ik niet weerstaan. Ik stopte ze dus nog een banaan uit onze rugzak toe.

Plots besloot ze dat ze genoeg op had voor die dag en klom terug de berg op. Ik vermoed dat dit scenario zich elke dag met evenveel succes herhaalde.

 

Advertenties

Laat me met rust man!

Zucht…..hij is even de deur uit. Ik zie hem doodgraag maar soms zou ik hem op een kanon willen zetten en naar de maan schieten.

Mijn hoofd staat op barsten, ik ben verkouden, voel me ellendig en dan kan ik de vrolijke uitspattingen van mijn adhd man best missen. ’s Morgens staat hij al te dansen terwijl hij een kopje koffie zet. Ken je die bijzondere dansstijl van de zanger van Boney M nog? Wel Eric is er eentje van dezelfde soort, zelfde bouw, gelijksoortige bewegingen, een Duracell konijn dus. En dat is niet alles, zijn stem weerklinkt door het ganse huis wanneer hij uit volle borst “You’re My Heart, You’re My Soul” van Modern Talking meekweelt. Hij is vermoeiend, druk, van de hak op de tak,…

In normale omstandigheden d.w.z. als ik niet ziek ben heb ik weinig moeite met zijn druk gedoe en bewegingsdrang. Het is zelfs één van zijn eigenschappen waar ik in den beginne voor gevallen ben. Wat ik toen onderschat had was dat ik het af en toe moeilijk zou hebben om ons totaal verschillend karakter in de praktijk bij elkaar te laten passen. Na een drukke werkdag met een overdosis prikkels heb ik behoefte aan rust en hou ik me liefst in stilte bezig. Eric heeft na zijn werkdag nog energie te over. Zijn standaard vraag wanneer ik moe thuiskom is steevast: “En hoe ziet onze avond eruit, wat gaan we doen?” Ik gruwel van die vraag. Zwijg toch man! Ga weg! Stop met zingen! Laat me even met rust, ik zat de ganse dag in drukke winkels en in het drukke verkeer. Ik wil geen drukte, ik wil nu even alleen in mijn bubbel zitten! Back off!

De tijd die we samen vrij zijn een gezamelijke invulling geven blijkt moeilijker dan ik bij aanvang van onze relatie had gedacht. Hij wil vanalles en nog wat doen, ik wil rust. Dat is één van de redenen waarom we vier à vijf maal per jaar een korte vakantie nemen. Dan zijn we er volledig voor elkaar, geen AH klanten en -collega’s, geen Fietsen Eric klanten, alleen wij en de natuur. Je kan stellen dat de natuur ons bindmiddel is. De dagen tussen die korte vakanties is het geven en nemen. Eerlijk aangeven wat je wilt. Af en toe wat water bij de wijn doen. Eric kijkt al lang niet meer raar op als ik hem vraag “Moet je niet gaan fietsen?” of “Is het oké als ik niet meega?” Aan de andere kant doe ik ook toegevingen: een motorrit, samen naar de doe-het-zelf zaak, de hort op om een nieuwe fietscollectie uit te kiezen,….. kwestie van de kerk in het midden te houden.

Aan ons pensioen durf ik niet goed te denken. Iedere dag van ’s morgens tot ’s avonds samen…..gaat dat wel goedkomen?

Ik denk er sterk aan om als het zover is een prikkelarme woman cave in te richten. Met een slot op de deur uiteraard!

every picture tells a story

img_7162

Geef toe, vakantiefotoboeken zijn meestal saai als je zelf geen betrokken partij bent. Het zijn mooie herinneringen voor die bepaalde personen maar als buitenstaander heb je weinig aan de veelal geposeerde foto’s met een mooi vergezicht op de achtergrond, of de traditionele foto’s van eten en drinken, het hotel, een zonsondergang….

Wij houden er niet van om toeristische plekken op te zoeken. Een hotel is om te slapen en de rest van de dag trekken wij de natuur in. Vandaar dat onze fotoalbums er niet zo doorsnee uitzien. Als er een persoon op de foto staat is dat meestal om de juiste verhouding van iets groots proberen over te brengen. Wat niet altijd lukt, de grootsheid van de natuur is dikwijls niet op foto te vatten.

Verder probeer ik er wat originaliteit in te stoppen. En dat is met mijn visuele ingesteldheid niet zo moeilijk. Details waar anderen overkijken, bijzondere kleuren of structuren, een mooie compositie, lichtinval,…dat zijn dingen waar ik oog voor heb. Wat niet wil zeggen dat ik me fotograaf waan, verre van. Het is en blijven foto’s naar mijn smaak. Fotografie is een kunstvorm die ik niet beheers en bovendien niet het nodige materiaal voor heb. Ook van nabewerking heb ik geen kaas gegeten. Ik moet het stellen met mijn ogen en mijn Iphone, de scherpte is dus niet altijd wat het zou moeten zijn.

Als ik door mijn fotoboeken blader kom ik af en toe een foto tegen waarvan ik denk: “Wauw, heb ik die gemaakt? Wat een gelukstreffer!” Die gelukstreffers belanden in een speciaal album waar ik jullie even laat in meekijken:

img_6933

IMG_2822

IMG_4033

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

img_2986

een shitdag

Vandaag had ik een shitdag. En dat mag je letterlijk nemen:

Om mijn werkweek af te sluiten ging ik vanmiddag nog een paar uurtjes in het AH filiaal van Gierle aan het werk. Ik zat aan de pc toen ik een man in rode overall door de gang zag stappen. Ik herinnerde me dat de tankwagen van de ruimingsdienst voor de winkel stond toen ik aankwam en nam aan dat het de man van de ruimingsfirma was die de beerput kwam leegzuigen.

Even later zag ik hem, snelle passen nemend, licht paniekerig en met beide handen op zijn hoofd in de tegenovergestelde richting door de gang lopen. Er was duidelijk iets mis, ik besloot een kijkje te nemen.

(meer…)