trots

Ik zit aan de ontbijttafel voor me uit te staren. De stoel aan de overzijde is leeg. Het is stil, geen journaallus op de achtergrond, geen gepraat, geen geschuifel van stoelen,….muisstil.

Mozes, onze kat, weet niet wat er gaande is geeft mij kopjes in de hoop een stukje beleg te krijgen. Aan mijn andere zijde zit Doshi, onze hond, me met haar onweerstaanbaar smekende ogen aan te kijken. “Allez, vooruit dan, omdat jij het baasje ook mist” en ik stop haar een stukje kipfilet toe.

Als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb is het alleen eten. Ik neem een hap van mijn boterham maar het smaakt me niet, ik leg hem opzij.

Een raar leeg gevoel overvalt me. Er lijkt een stuk van mezelf weg….Ik mis hem, vooral nu….

Ik sta op, begeef me sloefend richting Senseo en merk dat ik 2 tassen klaargezet heb, de macht der gewoonte.

Mijn gedachten gaan terug naar de dag voordien. Ik had hem nog zo gewaarschuwd: motorcross is veel te gevaarlijk. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Tot gisteren het onvermijdelijke gebeurde….een kwalijke val.

Het was meteen duidelijk dat zijn sleutelbeen gebroken was. Geen twijfel mogelijk…het priemde gewoon door zijn huid. Naar spoed dan maar. Onderweg heb ik wijselijk gezwegen. Dus geen “ik had je nog zo gewaarschuwd” en andere dingen die ik had kunnen oprakelen. Nee, ijzige stilte in onze camionette.

Op spoed aangekomen trachtte mijn partner de breuk te minimaliseren: het was niet zo erg, hij had het al eens meegemaakt, het was als een griepje voor hem….. Het was inderdaad al de tweede sleutelbeenbreuk. Aan zijn andere schouder was hij al gezegend met een kapstok van een slecht aan elkaar gegroeide breuk. Er was echter één klein verschil: toen was hij in loondienst, nu is hij zelfstandige. Bovendien stond de start van het fietsseizoen voor de deur.

De dokter kwam aan zijn bed. “ja meneer, jij hebt het wel meteen goed aangepakt, jouw sleutelbeen is in drieën gebroken”. Ter illustratie stak hij de foto in de lucht. “Dat wordt een spoedoperatie, zal niet gemakkelijk zijn maar we gaan een plaat steken.”

img_0740-2

De start van het fietsseizoen hebben we natuurlijk niet kunnen uitstellen. Zoals ik verwachtte hadden de woorden ‘rusten, niet belasten en tijd’ die de dokter uitsprak totaal geen effect op mijn partner. De schouderdraagband lag al snel op de werkbank i.p.v. over zijn schouder. Het werk ging gewoon door.

Van de voorgeschreven kinesitherapie sessies heeft hij er 2 gehad en toen zei de kinesiste dat ze niets meer voor hem kon betekenen.  Door de vele beweging thuis (lees: in de fietsenwerkplaats) ging het herstel namelijk sneller dan normaal. Af en toe werd ik ingeschakeld als hulpje om iets vast te houden,  aan te draaien of te helpen bij het uit- en aankleden, meer niet.

Ondertussen zijn we enkele maanden verder en is het fietsseizoen ten einde gelopen. Mijn partner heeft er zich dapper doorgewerkt en is volledig hersteld.

Af en toe voel ik eens aan zijn schouder, dan voel ik over de ganse lengte van zijn sleutelbeen de plaat en de schroeven duidelijk zitten.

Met die titanium plaat is mijn ventje weer wat meer waard,  denk ik dan.

En ik was al zo trots op hem!

Advertenties

herfstblues

Indien je de mate van vulling van onze glasbak als graadmeter van het aantal vriendenbezoeken mag beschouwen, dan is het de voorbije maanden maar povertjes geweest.

img_3882-e1512131649348.jpg

Slechts een paar wijnflessen, enkele flesjes Leffe (die ik bovendien zelf leegdronk) en een fles witte porto vullen de blauwe bak. De Leffe- flesjes horen trouwens, vanwege het statiegeld, niet thuis in de glasbak.

En nee onze vrienden zijn geen geheelonthouders geworden, zeker weten.

Eens waren er betere tijden. Tijden dat ik onze glasbak niet in één keer aan de straatkant  durfde te zetten.

Mijn gedachten dwalen af naar de warme gezellige zomeravonden rond onze terrastafel, de cava die rijkelijk vloeide.  En naar enkele  vrienden die nu ver weg wonen en anderen die nog dichtbij wonen maar die we laatste tijd wat minder gezien hebben. Samen praten en lachen, dat waren echte genietmomenten waar ik nu met heimwee aan terugdenk.

Ach, misschien heb ik gewoon last van de herfstblues? Kortere dagen, somber weer, koud, nat en grijs….het maakt me wat melancholisch.

Tijd om die symptomen de kop in te drukken. Morgenavond gaan wij er een mooi begin aan maken…..

We gaan van start met het vullen van onze net leeggemaakte glasbak…

img_3884

Ik kon mijn ogen niet geloven…

toen ik bij aankomt op Madeira het hotel zag waar ik zou verblijven …. knalroze …. en dan die regenboog…het leek alsof ik in een magische sprookjeswereld beland was en de ridder op het witte paard, of beter gezegd, op My Little Pony elk moment kon komen aandraven…

foto: Els Madeira 11/2017

You smile….I smile

“Jouw glimlach maakt deze winkel wel tien keer mooier”

Dat moet zowat het mooiste compliment geweest zijn dat ik ooit kreeg van een klant.

Dat denk ik toch tenminste….want ik ben er echter nog steeds niet achter of het iets zegt over mijn glimlach dan wel over de winkel waar ik op dat moment aan het werk was.

ik had er…

 

  • een mooi t- shirt mee kunnen kopen om mijn, naar vrouwennormen, belachelijk kleine t- shirt stapel in mijn kleerkast, aan te vullen
  • me die soldenjurk mee kunnen aanschaffen zodat ik tijdens een etentje met werkcollega’s had kunnen bewijzen dat er ook jurken in mijn kleerkast hangen, wij moeten tijdens onze werkuren namelijk verplicht een lange broek dragen
  • samen met Eric een spaghetti inclusief glaasje wijn mee kunnen gaan nuttigen wat me dan weer minstens een half uur werk in de keuken had bespaard
  • een mini flesje van mijn lievelingsparfum mee kunnen aanschaffen om mee op reis te nemen, wat me meteen weer een geldige reden geeft om reisplannen te maken
  • een fles champagne mee kunnen kopen om met z’n tweeën op een doordeweekse avond, zonder schuldgevoel, van te genieten
  • dat slipje van een lingeriesetje dat ik ergens op vakantie kwijtgespeeld ben van kunnen vervangen zodat de bh niet langer sliploos door het leven moet
  • 2m Belgische biertjes van kunnen betalen om, lekker egoïstisch, helemaal alleen, een vergelijkend smaakonderzoek uit te voeren
  • 22 Zebra cakejes van kunnen kopen om op tafel te zetten voor iedereen die er zin in heeft
  • een paar boeken van mijn ‘klassiekers-die -ik-me-ooit-nog-eens-wil-aanschaffen lijstje’ kunnen kopen om tijdens een zeldzaam verveelmoment ter hand te nemen

Zo zonde van dat geld….