vaginale verjonging

Tijdens de voorbije eindejaarsperiode heb je ze zeker opgemerkt: de advertenties van schoonheidsklinieken die de vaginale verjonging d.m.v een lazer aanprijzen. Deze reclameboodschappen richten zich vooral op 50+ vrouwen.

Wat is er mis met de vagina’s van 50+ vrouwen, vraag ik me af? We hebben heus niet allemaal een uitgedroogd grotje of een uitgeloterde vaginawand. En wat dan nog als dit wel het geval is? Dat is de natuur en die is geweldig! Vergeet niet dat je in ruil waarschijnlijk één of meerdere prachtige nakomelingen op de wereld hebt gezet.

Vanaf het moment dat je kiest voor kinderen, en zeker tijdens de hopelijk aangename creatie ervan, liggen je gedachten ook niet bij de verwijde vaginawand die zich mogelijk 25 jaar later zou kunnen manifesteren. Deze info behoort namelijk niet tot het standaard informatiepakket dat je van huis uit meekreeg, mijn moeder bracht me althans niet op de hoogte. Bijgevolg heb ik, net zoals de meeste vrouwen, de afweging tussen het op de wereld zetten van kinderen en het mogelijk risico op een verwijde vaginawand nooit gemaakt (ik had sowieso toch voor de kinderen gekozen).

Dus, als na jaren, je wonder daaronder wat verwijdt is aanvaard je dat als vrouw gewoon als onderdeel van het ouder worden.

Een andere bedenking is of de eindejaarsperiode de ideale periode is om zoiets aan te prijzen. Het zou me sterk verbazen. Het lijkt me namelijk nogal bizar om een bon voor vaginale verjonging als kerstcadeau te krijgen. Ik kan me het gegniffel al inbeelden wanneer je als vrouw een cadeaubon ‘goed voor een vaginale verjonging’ onder de toeziende blikken van ouders en kinderen uit een envelop zou halen. En als die bon een cadeau van je partner zou zijn, wat moet je daar als vrouw van denken? Is het een hint? Vind hij je niet strak genoeg meer in je onderste regionen? Hebben de heren er al aan gedacht dat hun jongeheer misschien ook niet meer zo paraat staat dan vroeger het geval was? En ons, vrouwen, bijgevolg ook wat minder ‘vulling’ bezorgt? Het mes snijdt dus aan beide kanten.

Vrouwen die toch kiezen voor vaginale verjonging kunnen misschien ook meteen de optie “herpositionering van de clitoris” overwegen. Van horen zeggen weet ik dat niet elke man het nodige fingerspitzengefühl bezit om dat bijzondere plekje blindelings te lokaliseren.

Advertenties

Carcassonne

Mijn aandacht werd getrokken door een foto op de blog van Thom.

Meteen swipete ik door mijn vakantiefoto’s van de voorbije zomer toen we op een bewolkte dag voor de tweede keer de middeleeuwse vestingstad Carcassonne bezochten.

Wielerliefhebbers die de Tour gevolgd hebben konden niet naast de rare gele strepen op de vestingsmuren van de oude stad kijken. Het ging om een kunstproject. Wees gerust, de strepen zijn niet echt geschilderd. Ze bestaan uit dunne aluminium stroken die slechts tijdelijk de muren sierden of volgens sommigen ont-sierden. Het project fascineerde mij zodanig dat ik het eens van dichtbij wilde bekijken.

Zodoende maakten we deze zomer op weg naar de Pyreneeën een tussenstop in Carcassonne. Van ver zagen de strepen er raar en willekeurig aangebracht uit. Ik begreep de bedoeling niet, ik vond het niet mooi. We parkeerden de camper en stapten naar de ingang van de Cité, recht het autovrije centrum van de middeleeuwse stad in. In tegenstelling tot ons eerste bezoek van een paar jaar voordien was het nu pokkedruk.

Over de stad zelf kan ik kort zijn: smalle straatjes vol schuifelende, drummende toeristen, veel te druk en te toeristisch. Het ene winkeltje naast het andere afgewisseld met restaurants en hotels. Niet mijn ding. In Frankrijk zijn er naar mijn mening veel mooiere authentieke Middeleeuwse vestingstadjes te bekijken. Soms ontdek je deze pareltjes toevallig, soms moet je echt op zoek gaan maar ze zijn er!

Toch een tip: je moet Carcassonne natuurlijk wel eens in je leven gezien hebben. En dan raad ik aan om de stad bij zonsopgang te bezoeken. Geen parkeerproblemen, de steegjes zijn dan leeg, de winkeltjes zijn nog niet geopend en worden d.m.v. handkarren bevoorraad, overal rust, veel aangenamer. En bovendien kan je in de vroege ochtend mooiere foto’s maken.

Pas toen we de stad wilden verlaten langs de andere toegangspoort ontdekten we per toeval de opzet van het kunstproject. De meeste bezoekers liepen er straal voorbij maar ik merkte het op: als je op een bepaalde plaats ging staan smolten de gele strepen in elkaar en vormden concentrische cirkels. Ik vond het wel iets hebben.

toppunt van meligheid

Na de vorige, hoe zal ik het zeggen…. nogal melige blogposten is het tijd voor het absolute toppunt van meligheid. Doe ermee wat je wil, voor mijn part print je deze blogpost uit en veeg je er je gat mee af….

Volgende mensen maakten dat 2018 er eentje was om in te kaderen:

Mijn oneindige dank en handenvol liefde gaan uit naar mijn partner die dagelijks geconfronteerd wordt met mijn eigenaardigheden, de kronkel in mijn verwarde geest en mijn niet te onderschatten chaotische gedachtengang en ‘ons’ desondanks nog steeds de moeite waard vindt.

Mijn ouders die ik bijna dagelijks spreek en die al 53 jaar verwoede pogingen doen om hun dochter te doorgronden. Niet opgeven zou ik zeggen 😉 Bedankt voor jullie geduld, de (IJsboerke) dozen met soep, de verse kruiden sla en tomaten uit jullie tuin, de opvang van Doshi en zoveel meer…..

Aan de kinderen: Emilie, Michiel en Charlotte, bedankt dat jullie er zijn. Jullie maken mij fier, fier op de warme lieve persoonlijkheden tot wie jullie zijn uitgegroeid en fier op de manier waarop jullie in het leven staan.

Voor onze vrienden Ingrid, Dirk, Carine en Stef, van wie we weten dat hun deur steeds voor ons openstaat voor eender wat, verdriet of blijdschap…dank je wel voor dit fijn gevoel!

De collega’s van het PG o-team waar ik het nauwst mee samenwerk: Cindy, Iris, Lars, Danielle, Frank…..bedankt om regelmatig tegen jullie te mogen zagen. Want de laatste tijd ken ik er wat van….. Ook mijn ex- collega’s van het AH o-team: fijn dat jullie het contact met mij behouden en mij regelmatig updaten.

Bedankt aan alle leidinggevenden binnen PG: het was fijn samenwerken!

Aan alle medewerkers van de inmiddels 7 PG/AH winkels: dank voor jullie inzet, de gekheid, het ‘we zijn er voor elkaar’ gevoel. Hierbij reken ik ook de medewerkers die het afgelopen jaar het uiterste van mij vroegen, zij zorgden voor de uitdaging die ik nodig heb.

Ook nen dikke merci aan alle collega-bloggers en volgers die tegenwoordig uit de verste uithoeken van de wereld komen, dank voor jullie posts, jullie tijd, likes, reacties….het deed me echt wel wat! Dit is ook geldig voor de stille meelezers, ik weet dat jullie er zijn….

Voor alle mensen die ik toevallig ontmoette, die me een ‘goeiedag’ wenste, onbekenden met wie ik een fijn gesprek had, iedereen met wie ik enige vorm van verbondenheid mocht ervaren: dank je wel!

Fijne eindejaarsdagen en een spetterend 2019 voor jullie en diegenen die jullie dierbaar zijn!

mijmering

Af en toe maken mijn gedachten een sprong in de tijd. Geen duik in het verleden, wel een sprong naar de toekomst.

Waar zal ik als mijmerende oude vrouw, gezeten in een schommelstoel aan het raam, aan denken? Zal ik, wezenloos starend naar buiten, bladeren door het fotoboek mijner gedachten? Het fotoboek dat ik door de jaren zeer bewust opsloeg? Een fotoboek met gezichten van verloren liefdes, dierbaren, mensen die uit mijn leven verdwenen zijn, zeer bewust opgeslagen in een verwoede poging om positieve ervaringen niet verloren te laten gaan? Zullen ze nog steeds in mijn geheugen zitten, de gezichten die vastgeroest zijn in de tijd, die nooit ouder geworden zijn dan de dag van onze laatste ontmoeting? Misschien hooguit wat wazig, wat minder gedetailleerd maar ongetwijfeld nog steeds een warm gevoel oproepend. Zal ik nog helder genoeg kunnen denken om ze me voor de geest te halen?

Dan zal er ongetwijfeld een glimlach op mijn diepgerimpeld gezicht verschijnen. Misschien een blinkende traan in mijn ooghoek. Zacht wiegend in mijn schommelstoel zal ik mijn ogen sluiten en overspoeld worden door een dubbel gevoel. Dankbaarheid om wat ik mocht beleven, verdriet om wat voorbij is en nooit meer terugkomt.

Herinnering

Ik heb het steeds belangrijk gevonden dat mijn kinderen snel zelfredzaam in het leven zouden staan.

Alleen met de fiets naar school rijden, gaan winkelen of met een lijstje in de hand naar de frituur, enz….. Leren koken hoorde daar ook bij.

De kinderen moeten zowat 2,5 en 4 geweest zijn toen ik twee stoelen bij het fornuis schoof zodat ze in de potten konden roeren. Het eerste wat ik ze leerde was vanillepudding maken. Achteraf bekeken was dat vrij hoog gegrepen want de eerste pogingen verliepen, hoe zal ik het zeggen…nogal klonterig. Maar al doende leerden ze snel. Het menu werd al gauw uitgebreid met ander lekkers zoals pannenkoeken, cake, gewonnen brood, spaghettisaus,…..kwestie van ze te blijven motiveren.

Nu zijn de kinderen volwassen en hun interesse voor eten en koken hebben ze nog steeds. Ze koken graag en goed. Ja, ook de zoon draait zijn hand niet om voor het maken van een witte saus of het bakken van een taart. De lasagne van mijn dochter smaakt als de beste.

Met de komende feestdagen in zicht verheug ik me er al op om de kinderen samen rond de tafel te hebben. Om ze te zien genieten van het samenzijn en natuurlijk ook van het eten.

Mijn gedachten dwalen af naar de dag, 25 jaar geleden, dat ik de eerste keer 2 stoelen bij het fornuis schoof. Dat moet het moment geweest zijn waarop ik de aanzet heb gegeven tot hun liefde voor eten.

Foto: Els, Gierle 1993 (Emilie 2,5 jaar)

Beste collega,

Het feit dat je dit leest bewijst dat ik met de link naar mijn blog jouw nieuwsgierigheid heb weten te triggeren. Goed zo, dat is dan iets wat we gemeen hebben.

Wel, hier is ze dan, de vrouw waarvan jij vanmorgen tijdens ons gesprek zei dat je er moeilijk hoogte van kon krijgen omdat ze zo gesloten is.

Ik moet zeggen dat ik niet verrast was door jouw uitspraak, je bent niet de eerste die dat beweert. Mijn ganse jeugd heb ik dat moeten aanhoren, zodanig dikwijls dat ik het als een soort handicap ben gaan zien. Maar zoals met vele dingen, je leert ermee te leven. Door de jaren heen leek het bijna weggeëbd, tot jij me er vanmorgen weer aan herinnerde. Maar wees gerust, je hebt geen trauma opgerakeld ofzo.

Ik zal je helpen:

Ik ben de vrouw die graag mensen leest, liever dan zichzelf te laten lezen. De vrouw die liever schrijft dan praat. De vrouw die liever zelf stuurt dan  gestuurd te worden. De vrouw die niet kan kiezen tussen wijn of bier. De vrouw die een hekel heeft aan een strak regime en de nodige vrijheid nodig heeft. Ze is geen koele kikker, integendeel, ze heeft een gevoelig hart en bijgevolg is ze ook zeer stressgevoelig. Ze is de vrouw die niet houdt van routine maar uitgedaagd wil worden. En wil bijleren, dat vooral.

Maar dat bedoel je niet met ‘niet kunnen peilen he?’ Soms merk in aan je blik dat je graag in mijn hoofd zou willen kijken, mijn gedachten lezen.  Ik ben er tijdens ons gesprek niet op ingegaan maar het is inderdaad een lastig gevoel, iemand niet kunnen peilen, niet te weten wat ze denken.

En ik vrees dat mijn gedachten voor een gedeelte een mysterie zullen blijven. Zelfs voor mijn allerdierbaarsten hou ik een stuk van mijn allerdiepste zielenroeselen privé. Mijn geslotenheid heeft dus helemaal niets met jou te maken, het is een karaktertrek van mij.

Wat jou niet mag beletten om me af en toe te vragen: ‘Wat denk je daarvan, Els?’ of ‘Hoe voel je je?’ Ik zou het zelfs appreciëren. En ik zal op mijn beurt proberen een niet ontwijkend eerlijk antwoord te geven.

Met dit blogstukje hoop ik een klein stukje van de sluier opgelicht te hebben. Als dit kleine stukje van mij je bevalt nodig ik je graag uit om eens door mijn blog te scrollen.

Altijd welkom!