prikspijt

De uitnodiging voor de boosterprik hing reeds enkele weken tegen het prikbord. Ik kon niet tot een definitieve beslissing komen: neem ik hem of neem ik hem niet?

Verleden jaar heb ik Covid doorgemaakt en ik ben er behoorlijk ziek van geweest. Toen enkele weken nadien de uitnodiging voor de eerste prik kwam vond ik het evident dat ik daar zou op ingaan. Ik stelde me geen vragen, het was een vanzelfsprekendheid. Zonder aarzelen, bijna onbewust, heb ik mijn gezondheid in de handen van de wetenschap gelegd. Mijn vertrouwen in de wetenschap was groot want wie zouden we nog wel kunnen vertrouwen als we zelfs de wetenschap niet meer zouden kunnen vertrouwen? Die eerste prik kwam er dus zonder aarzelen. En hij werd gevolgd door de tweede.

Intussen ben ik, gevoed door meningen van anderen, door info die me betrouwbaar lijkt maar ook door wetenschappelijke studies, gaan nadenken.

Ik ben absoluut geen antivaxer of ontkenner van het bestaan van Covid-19. Dat ik geen complotdenker ben durf ik niet meer met zoveel overtuiging te beweren. Er gebeuren zoveel “toevalligheden” die meer en meer in die richting wijzen. Er worden zoveel onwaarheden door onze strot geduwd. Covid lijkt in mijn ogen gebruikt te worden als welgekome katalysator om het ganse proces van ‘verandering’ versneld door te voeren. Ik ben ervan overtuigd dat we een zware tijd met ingrijpende wijzigingen tegemoet gaan.

Dan is er nog iets wat mij bezighoudt: waarom is iedereen zo volgzaam? Heeft de meerderheid altijd de waarheid in pacht? We lijken wel een opgejaagde kudde schapen. Zo weinigen die hun nek durven uitsteken. We hebben leiders nodig!

Intussen ben ik erg kwaad op mezelf want ik ben overstag gegaan en ben mijn boosterprik gaan halen.

Ik, Els, de zwakkeling, waar was ik met mijn gedachten….zo dom van mij om iets in mijn lichaam te laten spuiten waar ik niet 100% achter sta, waar ik eigenlijk bang van ben. En waarom? Omdat president Macron zei dat mensen zonder boosterprik Frankrijk niet meer inkomen? Omdat ik mijn nek niet durf uitsteken? Ik heb me laten vangen door dat kleine stukje beloofde vrijheid. Ik ben in de val getrapt.

Is dat het opzet: mensen belonen met vrijheid die eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn? Zo’n verdraaid idee!

Daarvoor heb ik mijn gezondheid, mijn grootste bezit, op het spel gezet.

Eén ding is zeker: een vierde prik komt er niet in bij mij!

Prikspijt….

hier ben ik weer

“Wij missen jouw blogstukjes Els” zei ze. “Wanneer schreef je voor het laatst? Vier maanden, misschien wel zes maanden geleden? Zo jammer!”

En gelijk had ze, het was ruim zes maanden geleden dat ik de laatste woorden op mijn Kribbels plaatste. Ik had voor mezelf ongewild een langdurige blogpauze ingelast. Het begon met één maand die algauw twee maanden werd en zonder dat ik er erg in had uitgelopen was tot zes maanden. En ik voelde geen gemis….

Was mijn drukke leven van de laatste maanden de oorzaak? Eigen zaak op poten zetten, huishouden, kleinkinderen, de enorme eindejaarsdrukte in de AH winkels (mijn werkplek), de hele corona heisa. Of was het altijd bezig zijn een excuus om weg te lopen van alles wat gevoeld zou moeten worden? Weglopen omdat de gevoelens te overweldigend waren? Gevoelens die het gevolg zijn van grote veranderingen op persoonlijk vlak? Het zijn deze veranderingen die me zorgen baren. Het voelt alsof er onverwacht een slagboom over mijn pad is gekomen waardoor ik de doelen die ik al jaren voor ogen had nooit zal bereiken. Dat besef doet pijn en vraagt tijd om te aanvaarden. (met mijn gezondheid en mijn relatie is alles oké)

Feit is dat ik mezelf gedurende mijn afwezigheid hier verwaarloost heb, niet genoeg aan mezelf gedacht, aan mijn eigen dromen, mijn passies, mijn gezondheid. Mijn innerlijke rust is ver te zoeken en waar is mijn connectie met de natuur gebleven? De natuur waar ik kan aarden, mijn energiebron….

Hoog tijd om een nieuw levenspad uit te stippelen, nieuwe aangepaste doelen te stellen, nieuwe mogelijkheden te ontdekken….opnieuw te voelen.

Op social media botste ik op volgende quote: “Ik schrijf omdat ik niet weet wat ik denk totdat ik lees wat ik wil zeggen.” “Dat is de exacte verwoording van de reden waarom ik blog” dacht ik. “Misschien moet ik er een nieuw begin aan maken?” Reset….Restart….Refocus…en mijn blog kan mij daarbij helpen.

Dus, na wat omzwervingen ben ik weer op mijn vertrouwde plekje, op mijn Kribbels.

Feest, feest, feest 🎉🎉🎉

help, mijn vader is een klusser

Die bewuste passionele winteravond in het jaar 1964 moet het misgegaan zijn. In mijn gedachten zie ik een bedscene waarin mijn ouders de hoofdrol spelen. Mijn vader is, zoals ik hem ken, de handige harry. De typische man die nooit een gebruiksaanwijzing leest of een montageschema bekijkt. Rechttoe rechtaan, we beginnen er gewoon aan moet hij gedacht hebben.

Nu zijn de gevolgen niet te overzien: de bedrading in mijn hersenen is erg onprofessioneel uitgevoerd. Dit resulteert in het enorme warhoofd dat ik ben. Ik heb het moeilijk om mijn gedachten te ordenen, bijgevolg verdwijnen er regelmatig belangrijke gedachten in die chaotische bovenkamer van mij. Ik realiseer me dat het na 56 jaar ruim te laat is om de hulp van ‘Help, mijn vader is een klusser’ in te roepen.

Het gegeven bereikte vorige week een hoogtepunt toen we met de camper thuiskwamen van een 3 daags Ardennen weekend. De camper werd voor de deur geparkeerd om de vuile was, het restant voeding en drank uit te laden. Met onze armen vol goederen duwden we het tuinhek open.

Bij het zien van de achterdeur keken we elkaar verbaasd aan…..deze stond wagenwijd open. Na een eerste snelle controle bleek er niets verdwenen, zelfs mijn laptop lag nog op de tafel bij de achterdeur.

Blijkbaar moet ik zo enthousiast geweest zijn om op vakantie te vertrekken dat ik bij vertrek de achterdeur had laten openstaan.

Deemoedig kon ik niet anders dan schuld bekennen. Ik besefte ten volle dat ik mijn beide pollekes mocht kussen dat alles onaangeroerd gebleven was.

douchegedachten

Met mijn blik gefixeerd op de douchewand waarop de druppels in kleine stromen naar beneden glijden verplaats ik mijn lichaamsgewicht van de ene voet op de andere. De warme waterstraal glijdt van schouder naar schouder. Ik geniet van de licht masserende werking op mijn gespannen nekspieren. De temperatuurknop wordt stevig de hoogte ingedraaid, ver voorbij de veiligheid. Ik verzink in gedachten, de start van een brainstorm met mezelf:

In mijn hoofd doe ik de gesprekken van de voorbije dag over. In een verbeterde versie weliswaar, soms plaats ik er zelfs grapjes tussen waarbij er spontaan een glimlach op mijn gezicht te zien moet zijn. Hoe gestoord kan een mens zijn? Gelukkig ziet niemand mij. Waarom rollen de woorden tijdens het douchen zoveel vloeiender door mijn gedachten dan tijdens een echte conversatie? De woorden zitten er wel maar waarom vind ik ze niet altijd op het juiste moment?

Plots een flashback, ik begin spontaan te declameren onder de waterstraal:

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;


Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan Iiefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

Is het dat wat de wereld nu mist, goedheid naar de medemens en zelfevaluatie? Ik laat die gedachte voor wat ze is want daar valt zoveel over te zeggen. ‘Els, begin bij jezelf’ besluit ik mompelend.

Plots lijk ik overmeesterd door een vorm van grootheidswaanzin en beeld me in dat ik op een podium sta. De gedachte om een shampoofles als micro te gebruiken is aantrekkelijk maar dit laat ik al snel varen wegens ‘te belachelijk’ en ga door met mijn declamatie:

En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was.


Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.
’t Is goed in ’t eigen hert te kijken
En zó z’n ogen toe te doen.

Alice Nahon meen ik mij te herinneren, eerste middelbaar, zowat 45 jaar geleden, een half mensenleven… Het verbaast me dat ik het nog perfect vanbuiten ken. Waarom er plots verre herinneringen opduiken in mijn geheugen heb ik het raden naar. Een opengewaaid deurtje in mijn hersenen? Dit gedicht is een leuke vondst, de eenvoud van de boodschap sprak me toen al aan.

Mijn zakelijk kindje, hoe zit het daarmee? Alles op schema? Financieel plan, boekhouder, bank, firmanaam, website, aankopen, publiciteit, social media,…..ik kan reeds veel punten afvinken maar er is nog genoeg te doen. Maar ik doe het stap voor stap. Als alles meezit ga ik binnenkort als zelfstandige van start. Later meer hierover.

En mijn laatste werkdag, hoe zal die eruit zien? Ik ga er alles aan doen om niet bekend te maken wanneer het zover is. Ik wil die dag geen emotioneel gedoe (vooral dan voor mezelf 😏), ik vertrek liever met stille trom.

Ik schrik wanneer ik uit mijn zwevende gedachtenstaat wordt gehaald door mijn partner die de badkamer binnenkomt. “Ben jij nu nog niet klaar? We moeten er over een half uurtje al zijn hè. En ik moet ook nog douchen!” vervolgt hij met licht geïrriteerde stem.

“O, sorry, ik ben de tijd even uit het oog verloren, ik had nog een afspraak met de douchesproeier” grap ik snel.

Hij lacht en kleedt zich uit.

overrompeld

Wat een week was dit????

Zoveel gebeurtenissen samengepropt in enkele dagen, een ware rollercoaster van gevoelens en ideeën.

Eerst de goed nieuws mededelingen: ik word dit jaar twee keer oma! Eén keer bij de zoon en schoondochter en één keer bij de plusdochter en haar partner. Ik voel warempel gevoelens ontwaken waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou voelen, is de koele Els echt aan het smelten? Ja hoor! Ik smelt van trots, blijdschap en liefde voor het ongeboren leven!

Op dinsdag heb ik vroegtijdig mijn werkshift moeten afbreken, ik voelde me ziek. Maar dan echt ziek hè. Ik ben geen watje en geef niet snel toe aan een ziek gevoel maar in deze tijden ben ik uiterst voorzichtig. Ik voelde mijn toestand uur na uur verslechteren. Huisarts gebeld, onmiddellijk aangeschoven bij het COVID-19 testcentrum en met zo’n wisser aan mijn hersenen laten kietelen (zo voelde het althans). Volgende dag uitslag: positief. Dit was het begin van mijn 10 daagse isolatie. De eerste dagen waren absoluut geen lachertje. Vandaag (dag 6)voel ik een evolutie in de goede richting. Hopelijk lukt het me om volgende week weer aan de slag te gaan.

En wat doe je als je ganse dagen thuis zit? Afstand nemen van je job en denken…. over die job. Over hoe ik mijn lichaam en geest stilaan kapot maak, over slaapproblemen, over gestresst door het leven gaan, over bang zijn om in het slaap te vallen achter het stuur, over het gevoel van mezelf niet meer te kunnen motiveren om ’s morgens blij gezind van huis te vertrekken, over het gevoel dat er meer in mij zit waar geen gebruik wordt van gemaakt, over het gevoel dat mijn leergierigheid niet bevredigd wordt.

En dan wordt er gepraat met mijn partner: “Blij dat je het eindelijk inziet, ik heb het je toch al langer gezegd, je bent jezelf aan het uitputten en dat eist zijn tol.” Oké, zover waren we, we erkenden allebei het probleem. Maar wat is de oplossing?

Thuis blijven en mee in de fietsenzaak stappen? Dat zou betekenen dat ik fulltime zou moeten samenwerken met mijn partner….nee, doe ik niet. Met zo’n spring-in-‘t-veld zou ik geen minuut innerlijke rust kennen.

En toen was er een idee dat de aanzet gaf tot de geboorte van mijn kindje . Zakelijk kindje welteverstaan. Een extra activiteit onder de bestaande fietsenzaak. Een activiteit die ik volledig zelf zal kunnen leiden. Ik lijk mijn enthousiasme terug gevonden te hebben. Later geef ik hier meer details over.

Dat gebeurde dus allemaal tijdens de voorbije week. Wat zeg ik, het gebeurde binnen een tijdsbestek van 5 dagen: verwachtingen en beslissingen die een invloed zullen hebben op mijn verdere leven.

Eén ding staat vast: dit jaar staan er nog spannende dingen te gebeuren, ik kijk vol verwachting vooruit!

goed of geweldig

Foto: Els 3/2021

Mijn partner houdt van zoete witte wijn bij het eten en ik ben liefhebber van een stevig blond biertje. Dit levert bij het serveren steevast de nodige verwarring op. Soms merk je bij de ober een lichte aarzeling voor hij het glas op de tafel neerzet en dan nemen we uiteraard de twijfel meteen weg door onze bestelling nog eens te herhalen. Maar meestal wordt de witte wijn met een zelfzeker gebaar voor mij geplaatst en het bier bij mijn partner.

Gaat het om onbedachtzaamheid van de ober? Of plakt er een briefje ‘ik drink witte wijn’ op mijn voorhoofd? Ik neem aan dat de meerderheid van de vrouwen geen bier drinkt en dat ik wel degelijk de uitzondering ben maar dat is toch geen reden tot veralgemening? Gek hoe zelfs drank of voeding gendergerelateerd is.

Bijgevolg moeten we voor we met onze dis van start gaan de grote wisseltruc toepassen. We wachten even tot de ober uit het zicht verdwenen is, kijken elkaar gelijkdenkend glimlachend aan en wisselen de glazen.

Let op, ik wil dit niet dramatiseren, het is slechts een detail maar wel eentje waar je als ober het verschil kan maken. Namelijk het verschil tussen ‘goed’ en ‘geweldig’ zijn in je job.

Ondertussen blijven wij de grote wisseltruc uitvoeren.

Maar de ober die het glas op onze tafel bij de juiste persoon plaatst krijgt van mij meer fooi met een compliment er bovenop want hij/zij is geweldig!

Peeptoes

Voor ik naar de betaalpagina doorklikte controleerde ik een laatste maal mijn bestelling: zwarte pumps, een paar comfortabele schoenen om te gaan werken en een paar witte peeptoes.

Zwarte pumps zitten steevast in mijn basiscollectie: past altijd, ik draag ze bijgevolg geregeld.

De werkschoenen zijn een noodzakelijk kwaad, dichter bij moeder aarde kan je niet lopen en bovendien zijn ze totaal elegantieloos.

Maar die peeptoes, dat was liefde op het eerste zicht! Wit….eens iets anders dan al die donkere kleuren die mijn schoenenkast overheersen. In het volle besef dat mijn weipalen nooit killer legs zullen worden koos ik toch voor een vrij hoge hak want alle beetjes helpen.

Oké, de bestelling is correct en kan doorgaan. Maar wacht eens…..naast de foto van de zomerschoenen staat “bruidsschoenen” vermeld…… dat doet me even twijfelen. Dan zie ik eronder de link “maak de look compleet”. Toch even klikken….had ik het niet gedacht: bruidsjurken.

Nu nog enkel een datum prikken?

badkamerromantiek

Op het ogenblik dat de loodgieter de deur achter zich dichttrok onttrok hij ongewild ook een stuk romantiek uit ons leven.

Zoals steeds besef je wat je mist wanneer het er niet meer is.

Ik hield er niet van om een bad te nemen maar wanneer ik moe was en mijn lichaam niet meer opgewarmd kreeg was een heet bad het enige middel om nadien rustig in slaap te vallen. Jij verraste mij telkens met een glaasje wijn op de badrand, zalig vond ik dat.

Jij en ik, samen tanden poetsend zittend op de badrand. Toen besefte ik het niet maar dat onbenullige moment van verbondenheid zou voor altijd in mijn geheugen bewaard blijven.

Het ‘Blind Date’ spelletje dat we speelden achter het douchegordijn. Jij schoof, in vol ornaat, het douchegordijn met een ruk opzij en riep: “Neem je hem of neem je hem niet?” Ik antwoordde steevast: “Ik neem hem!” En dan…..ja dan…..gebeurde er niets….we lachten, meer niet, steeds even enthousiast alsof we het grapje voor de eerste keer hoorden.

En met z’en tweeën in bad, hoe plezant was dat? Comfortabel was wat anders want ik moest altijd aan ‘den top’ zitten. Maar rondvliegend schuim was er in overvloed…

Stuk voor stuk herinneringen aan momenten van verbondenheid, van plezier en zorgen voor elkaar, momenten om te koesteren. En allemaal gelinkt aan dat oude ligbad.

Maar toen het ligbad begon te lekken, er vochtvlekken op de muren verschenen, het douchegordijn begon te plakken, het kraanwerk zijn glans verloren was en de waterstraaltjes van de douchekop alle richtingen uit sproeiden was het hoog tijd om ons badhuis te updaten. Het ligbad werd vervangen door een inloopdouche.

Mooi en comfortabel dat wel, maar het is even wennen. Weg badkamerromantiek. Ons douchemoment is herleidt tot een zuiver functioneel gebeuren.

Wij hopen snel nieuwe romantische badkamermomenten te kunnen verwelkomen…..

auto

Bij het zien van de advertentie slaakte ik een diepe zucht. De plaatselijke car wash was weer open,….. daar ging mijn laatste excuus. De verplichte corona sluiting van de car washes die naadloos gevolgd werd door een periode van aanhoudende regen die een paar weken geleden op zijn beurt overging naar overvloedige sneeuwval waren stuk voor stuk perfecte excuses om het wassen van mijn auto uit te stellen.

Het was zover gekomen dat ik, wanneer ik ging werken met mijn wagen, hem op een plek parkeerde die uit het onmiddellijke zicht van de collega’s lag. Schaamtelijk eigenlijk. Je kon mijn auto er onmiddellijk uitpikken: het vuilste exemplaar, niet enkel aan de buitenkant, ook binnenin rommelig en al lang geen stofzuiger meer gezien. Ik vreesde dat het niet lang meer zou duren voor ik er een opmerking over zou krijgen van mijn leidinggevende, het is namelijk een firmawagen. Ik schrijf dit nu op een manier alsof ik er trots zou op zijn. Ik kan je verzekeren, dat is niet zo.

Het heeft allemaal te maken met mijn uitstelgedrag. En met het minimale belang dat ik hecht aan een auto. Op dat vlak heeft mijn partner een heel andere instelling, onze overige voertuigen zien er steeds spic en span uit. Het hoeft niet gezegd dat hij zich onmetelijk ergert aan de vuile auto die voor onze deur staat. Soms wordt het hem echt teveel. Zoals nu…..

De deurbel gaat. Ik open de voordeur. Zwaaiend met mijn autosleutels staat Eric aan de deur.

“Mevrouw, uw gereinigde auto staat voor”

Live- Laugh- Love

De reclamefolders kleuren deze dagen overheersend rood en hebben, de vrieskou in acht nemend, verrassend weinig om het lijf. Je kan er niet naast kijken, de jaarlijkse valentijnsgekte deed zijn intrede. Lingeriewinkels krijgen ongewoon veel mannen over de vloer die zichtbaar zenuwachtig met komvormig vooruitgestoken handen de grootte van de borsten van hun partner proberen duidelijk te maken. Of moet mijn beeld bijgesteld worden? Speelt de moderne man op veilig door een cadeaubon te kopen?

Mijn partner koopt gewoon niets. En dat vind ik oké. Bijgevolg zal Valentijnsdag te onzen huize bijna ongemerkt voorbij gaan. Een rijkelijk gevulde borrelplank vergezeld van een bubbeltje zal zowat het maximum merkbare zijn. Wij zijn geen cadeaumensen, we vinden het belangrijker om elke dag goed te zijn voor elkaar.

De stevige winterprik die we momenteel te verwerken krijgen zal zo zijn gevolg hebben voor onze romantische valentijnsnacht. Er staat mij al een duidelijk beeld voor de geest:

Geen denken aan dat ik bij zulke temperaturen mijn doorschijnende zwarte negligé (die ik echt wel heb) zal aantrekken. Dat kleinood blijft wijselijk in de kleerkast. Ik ben namelijk een koukleum en valentijnsnacht is daar geen uitzondering op. Ik zal dus een warme velours pyjama en wollen bedkousen aantrekken. En ja, de broekspijpen van de pyjama worden in de kousen gestopt!

Vervolgens zal ik me op mijn meest elegante manier in bed naast Eric neervlijen en hem met zwoele stem toespreken:

“Hier is je valentijnscadeautje” waarbij ik hem diep in de ogen zal kijken.

Verleidelijk knipperend met mijn ogen zal ik er nog een schepje bovenop doen door te zeggen: “graag laagje voor laagje uitpakken”. Daarna barsten we allebei in lachen uit, dat weet ik nu al.

Eric zal, het dekbed opheffend, naar beneden kijken en zeggen “nee schat, dit werkt niet, je lijkt meer op een anticonceptiemiddel, slaapwel” waarna hij zich met zijn rug naar mij zal draaien.

Na jarenlang samenwonen wordt een relatie zo voorspelbaar.