de kleine rebel in mij

Het staat me nog helder voor de geest dat ik reeds in de kleuterklas rondliep met het gevoel van niet in het plaatje te passen. Ik was dat ene kleutertje dat nooit meespeelde, dat liever toekeek dan mee te doen met de groep. De groep, waar ik me helemaal niet goed in voelde en bijgevolg letterlijk ‘het buitenbeentje’ was.

Kinderen moeten spelen werd me gezegd en onder lichte dwang werd ik enkele keren in de groep ‘geplaatst’. Het gevolg was dat ik me nog vreemder begon te voelen omdat er dingen van mij gevraagd werden waar ik me niet goed bij voelde. Ik wilde niet meer naar school, ik wist niet waarom ik me zo ongelukkig voelde. Ik kon mijn gevoel niet plaatsen. Als kind kan je sowieso je gevoelens moeilijk benoemen dus ik klapte helemaal dicht. In de ogen van mijn ouders was ik gewoon een erg gesloten kind. Een kind van weinig woorden. De achterliggende reden van mijn letterlijk ‘apart” gedrag kende ik niet. Achteraf bleek HSP één van de achterliggende redenen te zijn maar er was meer aan de hand. (meer…)

Advertenties

warme nachten

Ik had gedacht dat ik na zo’n vermoeiende werkdag als een blok in slaap zou vallen. Het tegendeel bleek waar te zijn, het heeft me heel wat moeite gekost om de slaap te vatten. Te warm…. dekbed wegduwen, te koud….. dekbed weer over me heen trekken, te warm…. zo ging het maar door.

Achteraf bleek dat ik tijdens een ‘te warm fase’ toch ingedommeld was. Want vanmorgen vertelde mijn partner me dat ik, toen hij zich naast mij kwam nestelen, met heel mijn hebben en houden bloot lag. Sterker nog, hij zei me dat hij bijna kon liplezen.

Wat moet ik met zo’n man?

fantasie [fɑntaˈzi]

Ik hou van een man met handen aan zijn lijf, die de lappen vlees op de bbq gooit, die praktische oplossingen bedenkt, die in bed steeds de kant van de deur kiest om mij tegen eventuele indringers te beschermen.

Een man met een ruw kantje. Een man man. Geen flauwe grijze muis die helemaal opgaat in de massa. Nee, eentje die zijn nek durft uit te steken, een man met een eigen visie. Ik wil die ene ridder op het zwarte paard die mij uit mijn torenkamer komt bevrijden en vervolgens mijn hart verovert.

Ik hou van mensen die zichzelf durven zijn dus wat mij betreft mag hij er wat apart uitzien. Met baard en lang haar bijvoorbeeld.

Ondernemend, wilskrachtig, avontuurlijk en lichtjes eigenwijs, zo zie ik hem graag. Zijn zacht leidende hand zal ik ten zeerste weten te waarderen.

En niet te vergeten, hij moet in het bezit zijn van twee rechterhanden. Geen Roger van Brico type maar ook geen wannabe alphaman zoals Rambo. Iets tussenin lijkt me ideaal: krachtig, breedgeschouderd en praktisch ingesteld, een krak in het opknappen van klusjes.

Een beetje intelligentie mag hem ook niet vreemd zijn. Hij moet immers mijn handleiding kunnen lezen. En die is niet zo eenvoudig.

Uiteraard is hij in het bezit van een groot uithoudingsvermogen wat hem bonuspunten oplevert.

Als blijkt dat hij bovendien nog gezegend is met een lage, iets krakende stem heeft hij me in de kortste keren voor zich gewonnen.

Voor alle duidelijkheid, de titel spreekt voor zich….

het verhaal

img_6153

foto: Els, 8/2018 etalage Albi (F) geboortestad Henry de Toulouse Lautrec

 

Voilà se, het begin is gemaakt.

Het begin van een lang verhaal dat ik wil neerschrijven.

Let wel, ik wil het woord “boek” niet uitspreken. Ik besef ten volle dat ik daar niet goed genoeg voor schrijf. Ik bekijk dit als een uitdaging, een projectje dat ik volledig zelf ga realiseren en waar ik hopelijk trots kan op zijn. De tijd zal uitwijzen hoever ik kom. Er is evenveel kans dat het op een complete mislukking uitdraait.

Het zou een verhaal moeten worden dat de lezer (mijn naasten of wie er zin in heeft?) hopelijk als vlot leesbaar, spannend en verrassend zal ervaren.

Inmiddels heb ik de verhaallijn bedacht en in schema gezet. Daarna ben in van start gegaan met het schrijven van het eigenlijke verhaal wat tot hiertoe vrij vlot gaat.

Onder in dit bericht vind je een link naar het begin van het verhaal. Voorlopig noem ik het gewoon “het verhaal”, een titel heb ik nog niet.

Maar nu komen de twijfels:

• Ik voel me niet zeker over mijn eigen kunnen wat betreft het schrijven. Is de schrijfstijl oké? Is het vlot leesbaar?

• Zal ik de lezer kunnen blijven boeien?

• Ik schrijf in de ik vorm, verleden tijd omdat ik het gevoel heb dat dit het vlotste schrijft.  Zou ik niet beter in de tegenwoordige tijd schrijven? Dat is misschien directer?

• Is er iemand onder jullie die reeds hetzelfde deed? Wat zijn de ervaringen? Raadgevingen? Online info? Websites?

• Ga ik het volhouden en het verhaal volledig kunnen afwerken? Volhoudtips?

• Moet ik mezelf een vast schrijfmoment opleggen of schrijf ik wanneer ik er zin in heb?

• Alle info is welkom voor deze schrijfleek!

link naar het begin van het verhaal dat ik aan het schrijven ben