douchegedachten

Met mijn blik gefixeerd op de douchewand waarop de druppels in kleine stromen naar beneden glijden verplaats ik mijn lichaamsgewicht van de ene voet op de andere. De warme waterstraal glijdt van schouder naar schouder. Ik geniet van de licht masserende werking op mijn gespannen nekspieren. De temperatuurknop wordt stevig de hoogte ingedraaid, ver voorbij de veiligheid. Ik verzink in gedachten, de start van een brainstorm met mezelf:

In mijn hoofd doe ik de gesprekken van de voorbije dag over. In een verbeterde versie weliswaar, soms plaats ik er zelfs grapjes tussen waarbij er spontaan een glimlach op mijn gezicht te zien moet zijn. Hoe gestoord kan een mens zijn? Gelukkig ziet niemand mij. Waarom rollen de woorden tijdens het douchen zoveel vloeiender door mijn gedachten dan tijdens een echte conversatie? De woorden zitten er wel maar waarom vind ik ze niet altijd op het juiste moment?

Plots een flashback, ik begin spontaan te declameren onder de waterstraal:

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;


Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan Iiefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

Is het dat wat de wereld nu mist, goedheid naar de medemens en zelfevaluatie? Ik laat die gedachte voor wat ze is want daar valt zoveel over te zeggen. ‘Els, begin bij jezelf’ besluit ik mompelend.

Plots lijk ik overmeesterd door een vorm van grootheidswaanzin en beeld me in dat ik op een podium sta. De gedachte om een shampoofles als micro te gebruiken is aantrekkelijk maar dit laat ik al snel varen wegens ‘te belachelijk’ en ga door met mijn declamatie:

En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was.


Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.
’t Is goed in ’t eigen hert te kijken
En zó z’n ogen toe te doen.

Alice Nahon meen ik mij te herinneren, eerste middelbaar, zowat 45 jaar geleden, een half mensenleven… Het verbaast me dat ik het nog perfect vanbuiten ken. Waarom er plots verre herinneringen opduiken in mijn geheugen heb ik het raden naar. Een opengewaaid deurtje in mijn hersenen? Dit gedicht is een leuke vondst, de eenvoud van de boodschap sprak me toen al aan.

Mijn zakelijk kindje, hoe zit het daarmee? Alles op schema? Financieel plan, boekhouder, bank, firmanaam, website, aankopen, publiciteit, social media,…..ik kan reeds veel punten afvinken maar er is nog genoeg te doen. Maar ik doe het stap voor stap. Als alles meezit ga ik binnenkort als zelfstandige van start. Later meer hierover.

En mijn laatste werkdag, hoe zal die eruit zien? Ik ga er alles aan doen om niet bekend te maken wanneer het zover is. Ik wil die dag geen emotioneel gedoe (vooral dan voor mezelf 😏), ik vertrek liever met stille trom.

Ik schrik wanneer ik uit mijn zwevende gedachtenstaat wordt gehaald door mijn partner die de badkamer binnenkomt. “Ben jij nu nog niet klaar? We moeten er over een half uurtje al zijn hè. En ik moet ook nog douchen!” vervolgt hij met licht geïrriteerde stem.

“O, sorry, ik ben de tijd even uit het oog verloren, ik had nog een afspraak met de douchesproeier” grap ik snel.

Hij lacht en kleedt zich uit.

overrompeld

Wat een week was dit????

Zoveel gebeurtenissen samengepropt in enkele dagen, een ware rollercoaster van gevoelens en ideeën.

Eerst de goed nieuws mededelingen: ik word dit jaar twee keer oma! Eén keer bij de zoon en schoondochter en één keer bij de plusdochter en haar partner. Ik voel warempel gevoelens ontwaken waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou voelen, is de koele Els echt aan het smelten? Ja hoor! Ik smelt van trots, blijdschap en liefde voor het ongeboren leven!

Op dinsdag heb ik vroegtijdig mijn werkshift moeten afbreken, ik voelde me ziek. Maar dan echt ziek hè. Ik ben geen watje en geef niet snel toe aan een ziek gevoel maar in deze tijden ben ik uiterst voorzichtig. Ik voelde mijn toestand uur na uur verslechteren. Huisarts gebeld, onmiddellijk aangeschoven bij het COVID-19 testcentrum en met zo’n wisser aan mijn hersenen laten kietelen (zo voelde het althans). Volgende dag uitslag: positief. Dit was het begin van mijn 10 daagse isolatie. De eerste dagen waren absoluut geen lachertje. Vandaag (dag 6)voel ik een evolutie in de goede richting. Hopelijk lukt het me om volgende week weer aan de slag te gaan.

En wat doe je als je ganse dagen thuis zit? Afstand nemen van je job en denken…. over die job. Over hoe ik mijn lichaam en geest stilaan kapot maak, over slaapproblemen, over gestresst door het leven gaan, over bang zijn om in het slaap te vallen achter het stuur, over het gevoel van mezelf niet meer te kunnen motiveren om ’s morgens blij gezind van huis te vertrekken, over het gevoel dat er meer in mij zit waar geen gebruik wordt van gemaakt, over het gevoel dat mijn leergierigheid niet bevredigd wordt.

En dan wordt er gepraat met mijn partner: “Blij dat je het eindelijk inziet, ik heb het je toch al langer gezegd, je bent jezelf aan het uitputten en dat eist zijn tol.” Oké, zover waren we, we erkenden allebei het probleem. Maar wat is de oplossing?

Thuis blijven en mee in de fietsenzaak stappen? Dat zou betekenen dat ik fulltime zou moeten samenwerken met mijn partner….nee, doe ik niet. Met zo’n spring-in-‘t-veld zou ik geen minuut innerlijke rust kennen.

En toen was er een idee dat de aanzet gaf tot de geboorte van mijn kindje . Zakelijk kindje welteverstaan. Een extra activiteit onder de bestaande fietsenzaak. Een activiteit die ik volledig zelf zal kunnen leiden. Ik lijk mijn enthousiasme terug gevonden te hebben. Later geef ik hier meer details over.

Dat gebeurde dus allemaal tijdens de voorbije week. Wat zeg ik, het gebeurde binnen een tijdsbestek van 5 dagen: verwachtingen en beslissingen die een invloed zullen hebben op mijn verdere leven.

Eén ding staat vast: dit jaar staan er nog spannende dingen te gebeuren, ik kijk vol verwachting vooruit!

goed of geweldig

Foto: Els 3/2021

Mijn partner houdt van zoete witte wijn bij het eten en ik ben liefhebber van een stevig blond biertje. Dit levert bij het serveren steevast de nodige verwarring op. Soms merk je bij de ober een lichte aarzeling voor hij het glas op de tafel neerzet en dan nemen we uiteraard de twijfel meteen weg door onze bestelling nog eens te herhalen. Maar meestal wordt de witte wijn met een zelfzeker gebaar voor mij geplaatst en het bier bij mijn partner.

Gaat het om onbedachtzaamheid van de ober? Of plakt er een briefje ‘ik drink witte wijn’ op mijn voorhoofd? Ik neem aan dat de meerderheid van de vrouwen geen bier drinkt en dat ik wel degelijk de uitzondering ben maar dat is toch geen reden tot veralgemening? Gek hoe zelfs drank of voeding gendergerelateerd is.

Bijgevolg moeten we voor we met onze dis van start gaan de grote wisseltruc toepassen. We wachten even tot de ober uit het zicht verdwenen is, kijken elkaar gelijkdenkend glimlachend aan en wisselen de glazen.

Let op, ik wil dit niet dramatiseren, het is slechts een detail maar wel eentje waar je als ober het verschil kan maken. Namelijk het verschil tussen ‘goed’ en ‘geweldig’ zijn in je job.

Ondertussen blijven wij de grote wisseltruc uitvoeren.

Maar de ober die het glas op onze tafel bij de juiste persoon plaatst krijgt van mij meer fooi met een compliment er bovenop want hij/zij is geweldig!

Peeptoes

Voor ik naar de betaalpagina doorklikte controleerde ik een laatste maal mijn bestelling: zwarte pumps, een paar comfortabele schoenen om te gaan werken en een paar witte peeptoes.

Zwarte pumps zitten steevast in mijn basiscollectie: past altijd, ik draag ze bijgevolg geregeld.

De werkschoenen zijn een noodzakelijk kwaad, dichter bij moeder aarde kan je niet lopen en bovendien zijn ze totaal elegantieloos.

Maar die peeptoes, dat was liefde op het eerste zicht! Wit….eens iets anders dan al die donkere kleuren die mijn schoenenkast overheersen. In het volle besef dat mijn weipalen nooit killer legs zullen worden koos ik toch voor een vrij hoge hak want alle beetjes helpen.

Oké, de bestelling is correct en kan doorgaan. Maar wacht eens…..naast de foto van de zomerschoenen staat “bruidsschoenen” vermeld…… dat doet me even twijfelen. Dan zie ik eronder de link “maak de look compleet”. Toch even klikken….had ik het niet gedacht: bruidsjurken.

Nu nog enkel een datum prikken?

badkamerromantiek

Op het ogenblik dat de loodgieter de deur achter zich dichttrok onttrok hij ongewild ook een stuk romantiek uit ons leven.

Zoals steeds besef je wat je mist wanneer het er niet meer is.

Ik hield er niet van om een bad te nemen maar wanneer ik moe was en mijn lichaam niet meer opgewarmd kreeg was een heet bad het enige middel om nadien rustig in slaap te vallen. Jij verraste mij telkens met een glaasje wijn op de badrand, zalig vond ik dat.

Jij en ik, samen tanden poetsend zittend op de badrand. Toen besefte ik het niet maar dat onbenullige moment van verbondenheid zou voor altijd in mijn geheugen bewaard blijven.

Het ‘Blind Date’ spelletje dat we speelden achter het douchegordijn. Jij schoof, in vol ornaat, het douchegordijn met een ruk opzij en riep: “Neem je hem of neem je hem niet?” Ik antwoordde steevast: “Ik neem hem!” En dan…..ja dan…..gebeurde er niets….we lachten, meer niet, steeds even enthousiast alsof we het grapje voor de eerste keer hoorden.

En met z’en tweeën in bad, hoe plezant was dat? Comfortabel was wat anders want ik moest altijd aan ‘den top’ zitten. Maar rondvliegend schuim was er in overvloed…

Stuk voor stuk herinneringen aan momenten van verbondenheid, van plezier en zorgen voor elkaar, momenten om te koesteren. En allemaal gelinkt aan dat oude ligbad.

Maar toen het ligbad begon te lekken, er vochtvlekken op de muren verschenen, het douchegordijn begon te plakken, het kraanwerk zijn glans verloren was en de waterstraaltjes van de douchekop alle richtingen uit sproeiden was het hoog tijd om ons badhuis te updaten. Het ligbad werd vervangen door een inloopdouche.

Mooi en comfortabel dat wel, maar het is even wennen. Weg badkamerromantiek. Ons douchemoment is herleidt tot een zuiver functioneel gebeuren.

Wij hopen snel nieuwe romantische badkamermomenten te kunnen verwelkomen…..

auto

Bij het zien van de advertentie slaakte ik een diepe zucht. De plaatselijke car wash was weer open,….. daar ging mijn laatste excuus. De verplichte corona sluiting van de car washes die naadloos gevolgd werd door een periode van aanhoudende regen die een paar weken geleden op zijn beurt overging naar overvloedige sneeuwval waren stuk voor stuk perfecte excuses om het wassen van mijn auto uit te stellen.

Het was zover gekomen dat ik, wanneer ik ging werken met mijn wagen, hem op een plek parkeerde die uit het onmiddellijke zicht van de collega’s lag. Schaamtelijk eigenlijk. Je kon mijn auto er onmiddellijk uitpikken: het vuilste exemplaar, niet enkel aan de buitenkant, ook binnenin rommelig en al lang geen stofzuiger meer gezien. Ik vreesde dat het niet lang meer zou duren voor ik er een opmerking over zou krijgen van mijn leidinggevende, het is namelijk een firmawagen. Ik schrijf dit nu op een manier alsof ik er trots zou op zijn. Ik kan je verzekeren, dat is niet zo.

Het heeft allemaal te maken met mijn uitstelgedrag. En met het minimale belang dat ik hecht aan een auto. Op dat vlak heeft mijn partner een heel andere instelling, onze overige voertuigen zien er steeds spic en span uit. Het hoeft niet gezegd dat hij zich onmetelijk ergert aan de vuile auto die voor onze deur staat. Soms wordt het hem echt teveel. Zoals nu…..

De deurbel gaat. Ik open de voordeur. Zwaaiend met mijn autosleutels staat Eric aan de deur.

“Mevrouw, uw gereinigde auto staat voor”

Live- Laugh- Love

De reclamefolders kleuren deze dagen overheersend rood en hebben, de vrieskou in acht nemend, verrassend weinig om het lijf. Je kan er niet naast kijken, de jaarlijkse valentijnsgekte deed zijn intrede. Lingeriewinkels krijgen ongewoon veel mannen over de vloer die zichtbaar zenuwachtig met komvormig vooruitgestoken handen de grootte van de borsten van hun partner proberen duidelijk te maken. Of moet mijn beeld bijgesteld worden? Speelt de moderne man op veilig door een cadeaubon te kopen?

Mijn partner koopt gewoon niets. En dat vind ik oké. Bijgevolg zal Valentijnsdag te onzen huize bijna ongemerkt voorbij gaan. Een rijkelijk gevulde borrelplank vergezeld van een bubbeltje zal zowat het maximum merkbare zijn. Wij zijn geen cadeaumensen, we vinden het belangrijker om elke dag goed te zijn voor elkaar.

De stevige winterprik die we momenteel te verwerken krijgen zal zo zijn gevolg hebben voor onze romantische valentijnsnacht. Er staat mij al een duidelijk beeld voor de geest:

Geen denken aan dat ik bij zulke temperaturen mijn doorschijnende zwarte negligé (die ik echt wel heb) zal aantrekken. Dat kleinood blijft wijselijk in de kleerkast. Ik ben namelijk een koukleum en valentijnsnacht is daar geen uitzondering op. Ik zal dus een warme velours pyjama en wollen bedkousen aantrekken. En ja, de broekspijpen van de pyjama worden in de kousen gestopt!

Vervolgens zal ik me op mijn meest elegante manier in bed naast Eric neervlijen en hem met zwoele stem toespreken:

“Hier is je valentijnscadeautje” waarbij ik hem diep in de ogen zal kijken.

Verleidelijk knipperend met mijn ogen zal ik er nog een schepje bovenop doen door te zeggen: “graag laagje voor laagje uitpakken”. Daarna barsten we allebei in lachen uit, dat weet ik nu al.

Eric zal, het dekbed opheffend, naar beneden kijken en zeggen “nee schat, dit werkt niet, je lijkt meer op een anticonceptiemiddel, slaapwel” waarna hij zich met zijn rug naar mij zal draaien.

Na jarenlang samenwonen wordt een relatie zo voorspelbaar.

pixie

“Wow, wilde poes!” was Eric’s reactie toen hij de badkamer binnenkwam. Waarna hij me onverwacht een knijp in mijn billen gaf.

Dat de meeste mannen iets hebben met lang haar is algemeen geweten en Eric vormt daarop geen uitzondering. Wat een tegenvaller voor hem dat ik niet gezegend ben met de lange blonde lokken uit zijn dromen. Ik bekijk het positief, ik zal wel iets hebben wat dat gemis compenseert?

Hoe dan ook, die lange lokken beginnen ook bij mij stilaan een feit te worden. Mijn pixie is intussen zowat uitgegroeid tot schouderlengte. Ik begin het beeld van zijn dromen steeds meer te benaderen.

Haar dat voor mijn ogen valt, haar in mijn hals….een vervelend gevoel vind ik het. Noodgedwongen ga ik dagelijks aan de slag met haarklemmetjes, spelden en ganse bussen haarspray om die vormloze haardos wat in bedwang te houden. Eén ding is zeker: het heeft Kruidvat geen windeieren gelegd!

Dat ik mijn pixie mis is wel duidelijk. Het was ’s ochtends zo heerlijk gemakkelijk, er kwam zelfs geen kam aan te pas, even met de handen door roefelen, wat gellak en klaar.

Maar niet iedereen was fan van mijn pixie. Een collega bestempelde het prompt als een ‘lesbisch kapsel’. Hij ging zelfs zo ver dat hij mijn geaardheid in twijfel trok. Toch bedankt voor jouw eerlijkheid Lars. Wat mijn geaardheid betreft, laat dat een mysterie blijven. Mysterieuze vrouwen zijn geliefd bij het manvolk las ik ergens.

Intussen duim ik, samen met vele vrouwen, dat straks de beslissing valt dat de kappers de deuren weer mogen openen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn haardos nog te laten groeien.

tachtig was prachtig

De jaren tachtig waren prachtig! En ik had de eer om in die tijd mijn jeugd te mogen doorbrengen. Ik had een zorgeloze jeugd met veel vrijheid en een fijne thuis. Opgroeien in de rand van een grootstad als Leuven met zowel de voordelen van het platteland als van de stad ….wat kan je jezelf als tiener meer wensen?

Maar ik was een seut, een muurbloempje, veel te braaf, ik zag de mogelijkheden niet. Ik lag teveel met mezelf in de knoop om te beseffen dat de wereld om mij heen zo wonderlijk was. Bijgevolg heb ik een groot deel gemist. Dat besef is, zoals met vele dingen pas jaren later gekomen.

Maar ik maakte een inhaalbeweging. Ik was al een dertiger toen ik de muziek van de jaren tachtig ontdekte. Die muziek, daar ben ik gaan van houden. New Wave en Belpop, de ganse muziekscene was zo bijzonder en typerend voor die tijd.

Tegenwoordig galmt hier regelmatig een playlist van de jaren tachtig door de muziekbox. Dan geniet ik en komen de jeugdherinneringen boven….. Ik voel me dankbaar om die bijzondere tijd meegemaakt te hebben. Een gelukzalig gevoel overvalt mij dan en het leven lijkt plots een stuk mooier. Om het met een populaire Belgische muziekgroep uit die tijd te zeggen: Lavvi Ebbel!