Robur op Den Eik

Na een druk seizoen in de camperverhuur was ik toe aan een rustigere periode. En die extra tijd heeft wat teweeg gebracht! Zo kwam ik tot het besef dat het leven dat ik leid slechts een oppervlakkige aaneenschakeling is van slapen, eten en werken. Geen ruimte voor verdieping, weinig voldoening, te weinig stiltemomenten wat ik als een gemis ervaar.

Ik besloot op zoek te gaan naar een zinvolle invulling van die noden. 

Me inzetten voor een goed doel leek me wel wat. Wel mits enkele voorwaarden: mijn voorkeur ging uit naar een lokaal goed doel, ik wilde iets betekenen voor anderen én ik moest er voor mezelf voldoening uithalen. Beetje egoïstisch misschien maar het ene compenseert het andere.

Men zegt dat wat voor jou voorbestemd is vanzelf op je pad komt….. 

Scrollend op mijn laptop werd mijn aandacht getrokken door een foto van een huisje.

Het waren de gebogen lijnen van het huisje die me intrigeerden. Het leek alsof het huisje haar bewoners omarmde, hoe geborgen moeten de bewoners zich voelen, was mijn eerste idee.

Daar zou ik me thuis kunnen voelen. Benieuwd naar de binnenkant klikte ik door. En wat bleek? Het huisje was verbonden met een goed doel.

Ik begon te lezen: “Robur op Den Eik is een stiltehuisje, een plekje om weer tot jezelf te komen, vooral voor mensen met een burn-out (of ter preventie ervan), en voor kunstenaars/schrijvers die aan hun project willen werken. En in periodes waarin het niet bezet is, kan Robur ruimte geven aan mini-workshops en bijeenkomsten die te maken hebben met rust, natuur, genezing en creativiteit. Als de kern maar (her)verbinding is!” Wauw, wat een mooi doel, dacht ik, en zo actueel….

Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, snel verder lezen…. Bleek het huisje op fietsafstand van mijn eigen huis te staan zeker? Ik klikte door…. Toen ik de vraag naar vrijwilligers voor een benefietweekend opmerkte kon mijn geluk niet op. Dit leek mij de perfecte kennismaking met het project. Dat kon geen toeval meer zijn!

En ja hoor, een paar dagen later vertrok ik, tentje op de fiets richting Robur op Den Eik, beetje onwennig en totaal niet wetend wat me te wachten stond. 

Eerlijk? De eerste dag leek het me een vreemde bende, die vrijwilligers. Ik had al snel door dat er verschillende mensen aanwezig waren die in hun leven één of ander trauma hadden opgelopen alsook mensen die niet meekunnen in de drukte van onze chaotische maatschappij. Dat leek mij vreemd, in mijn werkomgeving is het altijd van de vooruit, altijd presteren zonder aandacht voor jezelf en voor de medemens. Oogkleppen op en doorgaan….en hier was de sfeer ontspannen, geen druk voelbaar…

De openheid op Robur, de echtheid van de mensen en de manier waarop ieders persoonlijkheid aanvaard werd heeft mij aangegrepen. Iedereen was er gewoon zichzelf zonder (voor)oordelen. Er was geen geroddel over anderen, er werd geknuffeld, oprecht geluisterd….

Mijn taak tijdens het weekend werd snel duidelijk, ik zou de ‘voedster’ van Den Eik assisteren bij het bereiden van de maaltijden. Roerend in de soep observeerde ik en hield me op de achtergrond. Hier en daar ving ik flarden van levensverhalen en filosofische uiteenzettingen op…..fijn! Ik genoot in stilte en liet me meedrijven op de flow van het gebeuren.

Wat ik observeerde kwam vrij confronterend over, de sfeer die er hing was volledig anders dan de sfeer die zich de laatste maanden ongemerkt in mijn leven genesteld had. Schromelijk kwam ik tot het besef dat ik ‘de vreemde was’ en dat het mijn leven was dat op het verkeerde spoor zat. Ik kwam tot het besef dat ik hoe dan ook zou ontsporen indien ik op mijn huidig tempo zou verder leven. Het daagde me dat dit misschien het punt was om komaf te maken met mijn huidige levenswijze….

Het verhaal van Marieke, eigenares van Robur op Den Eik intrigeerde me, niets dan bewondering voor het feit dat ze volgens haar eigen overtuiging leeft. Een overtuiging die ik in mijn diepste binnenste met haar deel maar waarvoor ik mezelf te zwak acht om ze standvastig en zo doorgedreven in de praktijk door te zetten. 

De laatste ochtend met zijn allen rond de ontbijttafel was ik erg geraakt door de dankbetuigingen die tot mij gericht werden. Ik had het er moeilijk mee, op de één of andere manier was ik vergeten hoe ik op een oprecht gegeven compliment moest reageren. Gewoon aanvaarden door ‘dank u ‘ te zeggen werd me gezegd. De traantjes vloeiden, een oprechte dank je wel doet zo goed.

Besluit: het is waar, wat voor mij voorbestemd was kwam op mijn pad!

Advertentie

8 comments

  1. Els, wat mooi, dat Marieke en Robur op deze manier op jouw pad zijn gekomen! Het universum heeft het beste met je voor… ❤️ Ben zeer benieuwd naar het vervolg, hoe je de nieuwe inzichten vorm gaat geven.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s